Lukrecja
Glycyrrhiza glabra · Fabaceae
Inne nazwy: lukrecja gładka
Lukrecja gładka (Glycyrrhiza glabra) to wysoka bylina uprawiana dla słodkiego korzenia, a także dla kwiatów odwiedzanych przez owady zapylające. Jest łatwa w uprawie i mrozoodporna, ale potrzebuje głębokiej gleby i miejsca na rozrastające się rozłogi.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 15–30 °C, min. -20 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,6–1,2 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda lukrecja
Lukrecja należy do rodziny bobowatych. Jest byliną o pędach wzniesionych, wyrastających w kępie, i osiąga zwykle 60–120 cm wysokości. Liście są zielone, a jesienią część nadziemna zamiera i roślina odrasta z korzeni wiosną.
Kwiaty przypominają kwiaty groszku. Mają 8–12 mm długości i tworzą luźne grona, które pojawiają się w czerwcu i lipcu. Mogą być fioletowe, niebieskie lub białe. Przyciągają owady zapylające.
Korzeń jest gruby, głęboki, żółty i słodki. Roślina rozrasta się rozłogami. Gatunek pochodzi z południowej Europy, Afryki Północnej oraz zachodniej i środkowej Azji, od Morza Śródziemnego i Bałkanów po Iran, Irak, Kazachstan, Mongolię i północne Chiny. W naturze rośnie na otwartych, słonecznych stanowiskach, w głębokich, wilgotnych, piaszczystych lub gliniastych glebach, np. nad rzekami i w dolinach.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje też półcień. Miejsce należy wybrać takie, w którym roślina może zostać na kilka lat, bo korzenie sięgają głęboko i nie lubią przesadzania.
Podlewanie
Potrzeby wodne są umiarkowane. Po posadzeniu lukrecja wymaga równomiernej wilgoci, dopóki się nie ukorzeni. Później, dzięki głębokim korzeniom, znosi okresy suszy, choć odporność na suszę jest raczej średnia.
Więcej wody warto dać w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gleba
Lukrecja lubi głęboką, żyzną, piaszczysto-gliniastą glebę, która zatrzymuje wilgoć, a jednocześnie jest przepuszczalna. Nie lubi gliny. W ciężkiej lub zbitej glebie korzenie rozwijają się słabo. Odpowiednie pH to zwykle od 6,0 do 8,5, więc gleba lekko zasadowa także jej służy.
Nawożenie
Roślinę nawozi się raz w roku, w kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Sadzenie i siew
Lukrecji trzeba zapewnić głęboką glebę, bo korzenie rosną w dół. Rozsady sadzi się na miejsce stałe w kwietniu i maju. Nasiona można siać do gruntu w kwietniu albo wcześniej, w lutym i marcu, w domu.
Przycinanie
W listopadzie, gdy pędy zamierają, przycina się część nadziemną.
Zimowanie
Lukrecja jest mrozoodporna i zimuje w gruncie. Przetrwa około –20°C, czyli tyle, ile wynosi typowe minimum zimowe w Europie Środkowej, więc w najostrzejsze zimy rośnie na granicy swojej odporności. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.
Rozmnażanie
Lukrecję rozmnaża się przez podział, z nasion lub z kawałków kłączy. Podział i sadzenie kłączy wykonuje się w marcu i kwietniu.
Problemy
Mogą pojawić się przędziorki, ślimaki nagie i ślimaki winniczki. Z chorób występują mączniak prawdziwy i rdza. Przy białym, mączystym nalocie na liściach należy poprawić przewiewność i unikać moczenia liści.
Słaby rozwój korzeni to zwykle skutek ciężkiej, gliniastej lub zbitej gleby. Rozwiązaniem jest posadzenie rośliny w głębokiej, piaszczysto-gliniastej glebie.
Roślina rozrasta się rozłogami i bez regularnych zbiorów może stać się chwastem. Korzenie należy regularnie wykopywać albo ograniczyć ich rozrost barierą.
Zbiór i zastosowanie
Korzenie zbiera się jesienią, w październiku i listopadzie, po 2–3 latach uprawy.
Słodki korzeń służy jako przyprawa do wyrobów cukierniczych, herbat i napojów. Nie należy jednak spożywać go w nadmiarze. Wyciąg z korzenia jest tradycyjnie stosowany w ziołolecznictwie, ale częste używanie bywa ryzykowne, a w ciąży należy go unikać.







































































































