Kminek
Carum carvi · Apiaceae
Inne nazwy: kminek zwyczajny
Kminek zwyczajny (Carum carvi) to dwuletnia roślina z rodziny selerowatych, uprawiana głównie dla aromatycznych owoców, które sprzedaje się jako nasiona. Jest łatwy w uprawie i zimuje w gruncie, więc w polskim klimacie dobrze radzi sobie na grządce z ziołami. Najlepiej siać go od razu na miejsce, bo nie lubi przesadzania.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 12–24 °C, min. -25 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 30–60 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda kminek
Kminek to roślina zielna, dwuletnia, która po zimie zamiera nad ziemią i odrasta z korzenia. W pierwszym roku tworzy przyziemną rozetę liści, w drugim wypuszcza wyprostowane, najczęściej nierozgałęzione, wydrążone łodygi.
Liście są zielone, delikatnie pierzaste, podobne do liści marchwi, o nitkowatych odcinkach. Liście odziomkowe są większe niż łodygowe. Pod ziemią rośnie głęboki korzeń palowy, a korzeń z pierwszego roku jest jadalny.
Na początku lata, w maju, czerwcu i lipcu, pojawiają się złożone baldachy drobnych, pachnących kwiatów, białych lub lekko różowawych, o pięciu płatkach. Po nich zawiązują się gładkie, spłaszczone, półksiężycowate, brązowe owoce o długości około 3 mm, z pięcioma jasnymi żeberkami. W naturze kminek rośnie na wilgotnych łąkach, polach uprawnych i terenach ruderalnych, od nizin po wyższe położenia.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najbardziej aromatyczne rośliny wyrosną w pełnym słońcu, ale kminek toleruje też lekki półcień. Roślina rośnie szybko i jest mrozoodporna, więc nie wymaga osłon. Znosi mrozy mniej więcej do -25°C, czyli więcej, niż wynoszą typowe zimowe minima, około -20°C.
Podlewanie
Kminek ma umiarkowane potrzeby wodne. Gleba powinna być równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna. Więcej wody warto dać w czerwcu i lipcu, gdy roślina kwitnie i zawiązuje owoce.
Gleba i uprawa w pojemniku
Najlepsza jest wilgotna, przepuszczalna ziemia ogrodowa, bogata w materię organiczną. Kminek rośnie na glebach gliniastych, piaszczystych i próchnicznych, przy pH mniej więcej od 4,8 do 7,6.
Uprawa w pojemniku jest możliwa, ale ze względu na korzeń palowy siej od razu w docelowym miejscu. Roślina źle znosi przesadzanie.
Siew
Kminek wysiewa się bezpośrednio do gruntu wiosną, w kwietniu i maju, albo jesienią, w sierpniu i wrześniu. Siewki warto przerzedzić, zamiast je przesadzać.
Nie sadź go w pobliżu kopru włoskiego (fenkułu) ani piołunu.
Zimowanie
Kminek jest odporny na mróz. Rozeta liści z pierwszego roku przetrwa zimę w gruncie. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.
Rozmnażanie
Kminek rozmnaża się z nasion. Rośliny z siewu kwitną dopiero w drugim roku. Terminy siewu to kwiecień, maj, sierpień i wrzesień.
Problemy
Rośliny przesadzone zwykle słabo się przyjmują, ponieważ uszkodzony zostaje korzeń palowy. Rozwiązaniem jest siew w docelowe miejsce i przerzedzanie.
Korzenie z korytarzami zdradzają połyśnicę marchwiankę. Pomaga przykrycie upraw drobną siatką. Lepkie, skręcone pędy to oznaka mszyc, które można spłukać wodą lub zostawić pożytecznym drapieżcom.
Mogą pojawić się także gąsienice, a z chorób – antraknoza i biała pleśń. Kwiaty przyciągają zapylacze oraz błonkówki pasożytnicze, które pasożytują na mszycach.
Zbiór i zastosowanie
Nasiona zbiera się w lipcu i sierpniu. Używa się ich do aromatyzowania chleba żytniego, serów, kiszonej kapusty, gulaszu i likierów. Młode liście dodaje się do sałatek i zup, a korzeń gotuje się podobnie jak pasternak.
W starożytności kminek opisywano jako zioło i środek wzmacniający.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
Kminek jest toksyczny dla kotów, psów i koni. Toksyczna jest cała roślina, a za działanie odpowiadają olejki eteryczne, w tym karwon i limonen. U zwierząt mogą wystąpić łagodne wymioty i biegunka. Dla ludzi roślina nie jest toksyczna. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skonsultuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox







































































































