Szafirek armeński
Muscari armeniacum · Asparagaceae
Szafirek armeński, nazywany też po prostu szafirkiem lub szafirkami, to łatwa, w pełni mrozoodporna cebulowa bylina. Wiosną tworzy gęste, pachnące grona drobnych kwiatów podobnych do odwróconych kiści winogron. Sadzi się go jesienią, a potem wymaga naprawdę niewiele.
- Światło
- Pełne słońce, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 8–18 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 10–20 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda szafirek armeński
Szafirek armeński (Muscari armeniacum) należy do rodziny szparagowatych (Asparagaceae). Pochodzi z południowo-wschodniej Europy i zachodniej Azji: z Bałkanów, Grecji, Turcji i Kaukazu, w tym z Armenii. Naturalnie rośnie w lasach i na łąkach wschodniej części regionu śródziemnomorskiego.
Tworzy zwarte kępy, zwykle o wysokości 10–20 cm i szerokości około 8–15 cm. Rośnie w umiarkowanym tempie. Pod ziemią ma małą cebulkę z włóknistymi korzeniami.
Zielone liście są równowąskie, mięsiste i trawiaste, długie do 30 cm. Pojawiają się już jesienią i zimują. Kwiaty zebrane są w gęste grona i mają kształt małych, zwisających dzbanuszków. Górne kwiaty w kwiatostanie są płonne i jaśniejsze. Występują odmiany niebieskie, białe, różowe i fioletowe, a kwiaty pachną. Szafirek kwitnie w kwietniu i maju. Po kwitnieniu zawiązują się trójdzielne, zielonobrązowe torebki z okrągłymi, czarnymi nasionami.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Szafirek rośnie w pełnym słońcu i w półcieniu. Najobficiej kwitnie na stanowisku, które wiosną jest dobrze nasłonecznione. Dobrze wygląda na rabatach, w skalniaku i w większych grupach pod krzewami, gdzie wiosną nie brakuje światła.
Podlewanie
W okresie wzrostu szafirek potrzebuje umiarkowanej wilgoci. Najwięcej wody wymaga od marca do maja, kiedy rozwija liście i kwitnie. Po zaschnięciu liści podlewanie się ogranicza. Lipiec i sierpień to czas spoczynku cebulek. Szafirek średnio znosi suszę, więc w suchą wiosnę nie warto zostawiać roślin bez wody.
Gleba i podział kęp
Szafirek lubi przeciętną, próchniczą glebę, np. próchniczą glebę gliniastą. Musi być przepuszczalna, ale lekko wilgotna.
Z czasem kępy się zagęszczają. Co 4–5 lat dzieli się je po zaschnięciu liści, czyli w okresie od czerwca do sierpnia.
Nawożenie
Nawożenie przypada na marzec, kiedy rośliny ruszają z wiosennym wzrostem.
Sadzenie
Cebulki sadzi się we wrześniu i w październiku. Rozstaw to około 9 cm. Najlepiej sadzić je w grupach, bo wtedy kępy wyglądają najlepiej. Szafirek dobrze rośnie też w donicach i na balkonie.
Zimowanie
Szafirek armeński jest w pełni mrozoodporny i zimuje w gruncie. Zimują także liście, które wyrastają już jesienią. Roślina wytrzymuje mrozy do około −30°C, a typowe zimy w Polsce są od tego znacznie łagodniejsze. Zimą nie wymaga okrycia.
Rozmnażanie
Najprościej rozmnażać go przez cebulki przybyszowe i podział kęp. Robi się to od czerwca do sierpnia, razem z rozsadzaniem zagęszczonych roślin. Można też wysiewać nasiona z dojrzałych torebek.
Kłopoty i ekspansja
Szafirek chętnie się rozrasta i potrafi zagłuszać sąsiednie rośliny. Warto pilnować jego zasięgu i regularnie dzielić kępy. Czasem bywa przysmakiem jeleni. Nie wymieniono żadnych chorób, które go dotyczą.
Zastosowanie
Szafirek nadaje się na kwiat cięty. Wiosną przyciąga pszczoły. Sprawdza się na rabatach, w skalniaku, w donicach i na balkonie.
Bezpieczeństwo
Bezpieczna dla kotów i psów- Koty
- Nietrująca
- Psy
- Nietrująca
- Konie
- Nietrująca
Dla kotów, psów i koni szafirek armeński uchodzi za nietoksyczny. Dla ludzi toksyczność nie jest ustalona. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości warto zapytać weterynarza lub lekarza.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox


































































































