Platycodon
Platycodon grandiflorus · Campanulaceae
Inne nazwy: dzwonecznik wielkokwiatowy, rozwar, Rozwar wielkokwiatowy
Dzwonecznik wielkokwiatowy, zwany też platycodonem lub rozwarem, to łatwa w uprawie bylina o dużych, dzwonkowatych kwiatach, które kwitną od czerwca do września. W pełni zimuje w gruncie, ale wiosną rusza późno, więc dobrze jest oznaczyć jego miejsce. Nie lubi przesadzania, dlatego warto od razu wybrać dla niego stałe stanowisko.
- Światło
- Pełne słońce, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 15–28 °C, min. -40 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,4–1 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda dzwonecznik wielkokwiatowy
Platycodon grandiflorus to bylina o wzniesionym pokroju, tworząca zwartą kępę. Dorasta zwykle do 40–100 cm wysokości i około 30–60 cm szerokości. Jesienią nadziemne części całkowicie zamierają, a wiosną roślina odrasta na nowo.
Liście są niebieskozielone do ciemnozielonych, piłkowane, lancetowate do jajowatych, mają około 5–12 cm długości i wyrastają skrętolegle lub w okółkach. Kwiaty mają kształt pięciopłatkowego dzwonka o średnicy 3–7 cm i zwracają się ku górze. Otwierają się z charakterystycznych, balonowato wzdętych pąków. Występują w kolorach niebieskim, białym, różowym i fioletowym. Po kwitnieniu powstają suche torebki z drobnymi nasionami.
W naturze rośnie w Azji Wschodniej: w północnych i środkowych Chinach, w Korei, Japonii i na rosyjskim Dalekim Wschodzie, na górskich zboczach i trawiastych polanach. Odwiedzają go pszczoły, a jelenie zwykle go omijają.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Dzwonecznik najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub w półcieniu. W cieniu wyższe rośliny mogą wymagać podpórki, bo łodygi się wyciągają i łatwiej się kładą.
Dobrze sprawdza się w rabatach bylinowych, w ogrodach skalnych, w pojemnikach i na balkonie. Nadaje się też na kwiat cięty.
Podlewanie
Wymagania wodne są umiarkowane. Świeżo posadzone rośliny podlewaj regularnie, aż się zakorzenią. Później podlewaj głównie w okresach suszy, szczególnie w czerwcu, lipcu i sierpniu, gdy roślina kwitnie i potrzebuje więcej wody. Unikaj zalewania, bo gruby korzeń palowy nie lubi stałej wilgoci przy słabym drenażu.
Podłoże
Najlepsza jest przepuszczalna, próchnicza gleba gliniasta o lekko kwaśnym odczynie, w zakresie pH około 5,5–6,5. Podłoże powinno być wilgotne, ale dobrze odprowadzające nadmiar wody.
Korzeń dzwonecznika jest gruby, mięsisty i kruchy, a roślina źle znosi przesadzanie. Dlatego wybierz miejsce raz, a na stałe.
Nawożenie
Nawoź najlepiej w kwietniu i maju, gdy roślina rusza z wegetacją.
Sadzenie i siew
Rośliny sadź wiosną, w maju, w słonecznym lub półcienistym miejscu. Ponieważ dzwonecznik wschodzi bardzo późno, zaznacz jego miejsce w rabacie, żeby nie uszkodzić go przy wiosennych pracach.
Nasiona możesz wysiewać w marcu pod osłoną, a w kwietniu i maju bezpośrednio do gruntu.
Cięcie
Usuwanie przekwitłych kwiatów przedłuża kwitnienie. Po zamarciu pędów, w październiku i listopadzie, przytnij łodygi nisko przy ziemi.
Zimowanie
Dzwonecznik jest w pełni mrozoodporny: znosi temperatury do około -40°C, a typowe zimowe minima w naszym klimacie, około -20°C, nie stanowią dla niego zagrożenia. Okres spoczynku trwa od listopada do marca. Wiosną pamiętaj, że pędy pojawiają się późno, więc nie uznawaj zbyt wcześnie, że roślina zginęła.
Rozmnażanie
Dzwonecznik rozmnaża się z nasion lub przez podział. Podział jest możliwy, ale roślina źle go znosi z powodu kruchego korzenia palowego, dlatego zwykle prostszy jest siew. Rozmnażaj go w marcu i kwietniu.
Zastosowanie
Jadalny jest korzeń. W kuchni koreańskiej to popularne warzywo namul: korzeń się moczy i płucze, aby usunąć goryczkę. Używa się go też w bibimbapie, do herbaty i syropu.
W tradycyjnej medycynie chińskiej i koreańskiej korzeń stosuje się przy kaszlu, bólu gardła i dolegliwościach oskrzeli.



































































































