Maliny
Rubus idaeus · Rosaceae
Inne nazwy: malina, malina właściwa, malina jesienna
Maliny (Rubus idaeus), nazywane też malinami właściwymi, to wieloletni, liściasty krzew owocowy z rodziny różowatych. Dorastają do 150–250 cm, w maju i czerwcu kwitną na biało, a od czerwca do września dają słodko-kwaśne, czerwone owoce. Uprawa jest łatwa, jeśli zapewnisz im słoneczne miejsce, żyzną glebę i coroczne cięcie.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 15–25 °C, min. -40 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 1,5–2,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wyglądają maliny
Maliny tworzą zarośla z łukowato wygiętych lub wyprostowanych pędów, które wyrastają z wieloletniego systemu korzeniowego. Pędy żyją dwa lata, a korzenie rozrastają się i wypuszczają odrosty. Liście są złożone, pierzaste, z 3–7 ząbkowanych, pomarszczonych listków, od spodu jaśniejszych i omszonych.
Małe, białe, pięciopłatkowe kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu na końcach bocznych pędów. Owoc to czerwony owocostan złożony z wielu pestkowców, które przy zrywaniu oddzielają się od dna kwiatowego. Naturalnie malina rośnie w lasach i na polanach w Europie i północnej Azji, i jest szeroko uprawiana w strefie umiarkowanej.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Maliny najlepiej owocują w pełnym słońcu, choć znoszą też półcień. W naturze tworzą luźne skupiska pod drzewami i gęste zarośla na polanach, więc w ogrodzie dobrze czują się na otwartej, jasnej grządce. Ponieważ rozrastają się odrostami, warto od początku wyznaczyć im wyraźnie ograniczone miejsce.
Podlewanie
Maliny mają umiarkowane wymagania wodne. W czasie rozwoju owoców gleba powinna być równomiernie wilgotna, dlatego w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj je częściej. Unikaj zastoin wody, bo krzewy nie lubią mokrych, zalewanych miejsc.
Gleba
Najlepsza jest żyzna, próchnicza, przepuszczalna, ale wilgotna gleba o lekko kwaśnym odczynie, w przybliżeniu pH 5,5–6,5. Sprawdza się ziemia gliniasta wzbogacona próchnicą.
Nawożenie
Maliny nawozi się wiosną, w marcu i kwietniu, czyli na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie
Po owocowaniu usuwa się dwuletnie pędy, które już owocowały. Młode pędy przerzedza się, zostawiając tyle, ile można wygodnie prowadzić. Zabiegi te wykonuje się w sierpniu oraz w lutym i marcu.
Sadzenie
Sadzonki z gołym korzeniem sadzi się jesienią, w październiku i listopadzie, lub wczesną wiosną, w marcu i kwietniu. Pędy warto od początku prowadzić na podporze, na przykład na szpalerze z drutów.
Zimowanie
Maliny są mrozoodporne i w większości klimatów pędy nie wymagają okrywania. Typowe zimowe minimum rzędu –20°C nie jest dla nich problemem, bo roślina wytrzymuje nawet około –40°C. Grudzień, styczeń i luty to okres spoczynku.
Rozmnażanie
Maliny rozmnaża się przez podział, sadzonki korzeniowe lub z nasion. Najprościej oddzielić ukorzenione odrosty. Dobre terminy to marzec oraz październik i listopad.
Szkodniki i choroby
Wśród szkodników najczęściej pojawiają się kistnik malinowiec, mszyce i przędziorki. Z chorób występują zamieranie pędów, szara pleśń, fioletowa plamistość łodyg i werticilioza. Przerzedzanie pędów i miejsce bez zastoin wody pomagają ograniczyć ryzyko.
Zbiór i zastosowanie
Owoce zbiera się od czerwca do września. Jada się je na świeżo albo przerabia na dżemy, desery i napoje. Liście i korzenie mają tradycyjne zastosowanie w ziołolecznictwie.
Kwiaty dostarczają nektaru pszczołom i motylom, a owoce chętnie zjadają ptaki.

















































































