Jagoda kamczacka

Lonicera caerulea · Caprifoliaceae

Inne nazwy: wiciokrzew jadalny, wiciokrzew siny, suchodrzew siny

Jagoda kamczacka, zwana też wiciokrzewem jadalnym, to odporny krzew owocowy o niebieskich, wcześnie dojrzewających jagodach. Jest łatwa w uprawie i w polskich warunkach nie wymaga zimowej ochrony. Do owocowania potrzebuje jednak dwóch odmian, które wzajemnie się zapylają.

Światło: Pełne słońce, Słońce do półcienia
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 10–22 °C, min. -47 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 1,5–2 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

Sadzenie do gruntuPrzycinanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieZbioryOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda jagoda kamczacka

Lonicera caerulea z rodziny wiciokrzewowatych to zaokrąglony, niepnący krzew liściasty. Zwykle dorasta do 150–200 cm. Znana jest także jako wiciokrzew siny lub suchodrzew siny. W naturze rośnie na torfowiskach i podmokłych glebach lasów borealnych, a także w górach i na wybrzeżach, w chłodnej strefie umiarkowanej półkuli północnej.

Liście są naprzeciwległe, owalne, szarozielone, długości 3–8 cm, z lekko woskowym nalotem. Na przedwiośniu, w marcu i kwietniu, na pędach pojawiają się parami żółtawobiałe, rurkowate kwiaty o długości 12–16 mm. Owoce to jadalne, niebieskie, lekko walcowate jagody o średnicy około 1 cm, bogate w witaminę C. Krzew chętnie odwiedzają zapylacze.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Najlepiej owocuje w pełnym słońcu, bo duża ilość światła sprzyja plonowi. Znosi też lekkie zacienienie. Krzew jest bardzo mrozoodporny i wytrzymuje temperatury do około -47°C, więc typowe mroźne zimy w Polsce mu nie szkodzą.

Podlewanie

Gleba powinna być równomiernie wilgotna. Jagoda kamczacka lepiej niż większość drzew i krzewów owocowych znosi wilgotne podłoże, co wynika z jej naturalnych siedlisk.

Więcej wody potrzebuje od maja do sierpnia, czyli w czasie owocowania i w upalnych miesiącach lata.

Gleba

Wymaga podłoża przepuszczalnego, ale bogatego w materię organiczną, wilgotnego i próchnicznego. Dobrze rośnie na glebach gliniastych i kwaśnych. Toleruje szeroki zakres odczynu, od pH 3,9 do 7,7, a optimum wynosi około 5,5–6,5.

Nawożenie

Nawozi się ją na początku sezonu, w marcu i kwietniu.

Cięcie

Krzew przycina się po owocowaniu, w lipcu i sierpniu.

Sadzenie i zapylanie

Sadzić można w marcu, kwietniu oraz w październiku i listopadzie.

By krzew zawiązał owoce, należy posadzić obok siebie dwie odmiany, które wzajemnie się zapylą. Przy jednej odmianie zawiązywanie owoców jest słabe. Pełny plon pojawia się dopiero po 3–4 latach od posadzenia.

Zimowanie

Krzew jest bardzo mrozoodporny i nie potrzebuje okrywania. Mróz nie szkodzi nawet kwiatom. Okres spoczynku przypada na miesiące od listopada do lutego.

Typowe problemy

Główną chorobą jest mączniak prawdziwy. Objawia się białym, mączystym nalotem na liściach i brązowymi plamami, zwykle po owocowaniu. Pomaga poprawa przewietrzania krzewu i usuwanie porażonych liści.

Słabe zawiązywanie owoców zwykle oznacza brak drugiej odmiany zapylającej w pobliżu. Rozwiązaniem jest dosadzenie jej obok.

Zbiór i wykorzystanie

Owoce dojrzewają wcześnie, od maja do lipca. Jada się je na surowo, a także dodaje do dżemów, soków, lodów, jogurtów, sosów, słodyczy i wina.

Roślina jest tradycyjnie używana w medycynie wschodnioazjatyckiej od wielu wieków.