Kumin
Cuminum cyminum · Apiaceae
Inne nazwy: kmin rzymski, kminek rzymski, Kmin indyjski, Cuminum odorum
Kmin rzymski, zwany też kuminem lub kminkiem rzymskim (Cuminum cyminum), to jednoroczna roślina z rodziny selerowatych, uprawiana dla aromatycznych nasion. W naszym klimacie nie przezimuje w gruncie, więc co roku trzeba go wysiewać na nowo. Potrzebuje słońca i długiego, ciepłego sezonu.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 20–30 °C, min. 0 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 20–50 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda kmin rzymski
To smukła, wzniesiona roślina jednoroczna, zwykle o wysokości 20–50 cm i szerokości 10–25 cm. Rośnie szybko. Rozgałęzione pędy tworzą płaską, równą koronę z baldachów kwiatowych.
Liście są ciemnozielone, drobno podzielone, nitkowate, pierzaste lub podwójnie pierzaste, podobne do liści małego kopru włoskiego. Latem, w lipcu i sierpniu, pojawiają się drobne białe lub różowe kwiaty zebrane w baldachy z 5–7 baldaszków. Po nich wykształcają się małe, suche, podłużne owoce w kolorze od żółtobrązowego do szarego, z żeberkami i jednym nasionem. To właśnie one służą jako przyprawa.
Kmin rzymski pochodzi z regionu irano-turańskiego (Iran, Irak, Afganistan), a dziś uprawia się go także w Indiach, Afryce Północnej, Meksyku i Chile.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Kmin rzymski potrzebuje pełnego słońca i długiego, gorącego sezonu. Wybierz najcieplejsze miejsce w ogrodzie. Optymalna temperatura to około 20–30°C.
Dobrze radzi sobie też w pojemnikach, więc możesz go uprawiać na balkonie lub tarasie. Kwiaty przyciągają zapylacze.
Podlewanie
Podlewaj regularnie, ale pozwól, by podłoże przeschło niemal całkowicie między kolejnymi podlaniami. Roślina dobrze znosi suszę i lubi niską wilgotność powietrza. Nieco więcej wody przyda jej się w lipcu.
Podłoże
Najlepsza jest lekka, dobrze przepuszczalna gleba gliniasta lub piaszczysta, swobodnie odprowadzająca wodę. Odczyn może mieścić się w przedziale mniej więcej pH 5,5–8, więc roślina toleruje także podłoże zasadowe.
Kmin ma smukły korzeń palowy i słabo znosi przesadzanie. Unikaj naruszania korzeni: wysiewaj nasiona do doniczek biodegradowalnych i wysadzaj je na stałe miejsce w całości.
Siew i sadzenie
Roślina potrzebuje około 120 dni bez przymrozków. W chłodniejszych rejonach warto zacząć od rozsady: nasiona wysiewaj pod osłonami w marcu i kwietniu, a rośliny wysadzaj na miejsce stałe w maju i czerwcu. Siew wprost do gruntu wypada w maju.
Wysiewaj po cztery nasiona w kępkach, na głębokość około 0,6 cm. Potem przerzedź siewki tak, by została jedna roślina co 10–20 cm (zwykle około 15 cm). Przed siewem możesz moczyć nasiona przez 8 godzin. Młode rośliny chroń przed przymrozkami w kwietniu i maju.
Zimowanie
Kmin rzymski nie jest mrozoodporny i traktuje się go jak roślinę letnią. Po zbiorach nie ma czego zimować, a w następnym roku wysiewasz go od nowa. Przymrozki mogą zaszkodzić także we wrześniu, gdy nasiona jeszcze dojrzewają.
Rozmnażanie
Kmin rozmnaża się wyłącznie z nasion, które wysiewasz w maju.
Typowe kłopoty
Słabe kiełkowanie zwykle wynika z zimnej gleby. Wysiewaj dopiero do ciepłej ziemi i namocz nasiona przez 8 godzin.
Jeśli rośliny nie dojrzewają, przyczyną jest zwykle krótki i chłodny sezon. Zacznij wtedy od rozsady w domu i posadź kmin w najcieplejszym miejscu.
Zbiór i zastosowanie
Nasiona zbieraj w sierpniu i wrześniu. Używa się ich w całości lub mielonych w kuchni indyjskiej, bliskowschodniej, meksykańskiej i azjatyckiej.
Kmin rzymski jest tradycyjnie stosowany w medycynie ludowej, choć brakuje wiarygodnych dowodów na jego skuteczność.







































































































