Pustynnik
Eremurus · Asphodelaceae
Inne nazwy: szczeciniec
Pustynnik (Eremurus), zwany też eremurusem lub szczecińcem, tworzy w maju–lipcu strzeliste, bezlistne pędy z gęstym kwiatostanem przypominającym szczotkę do butelek. To bylina cebulowa, która w polskim klimacie rośnie w gruncie, ale wymaga słonecznego, osłoniętego od wiatru miejsca i suchej gleby zimą.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 12–25 °C, min. -23 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 0,9–3 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda pustynnik
Pustynnik to bylina cebulowa, która tworzy kępę z przyziemną rozetą równowąskich liści. Liście mają 30 cm lub więcej długości i około 1 cm szerokości, są zielone lub szarawe i pojawiają się wczesną wiosną. Są wrażliwe na przymrozki.
Z rozety wyrasta prosty, bezlistny pęd kwiatowy. Cała roślina osiąga zwykle od 90 do 300 cm wysokości i od 50 do 150 cm szerokości. Kwiatostan to długi, gęsty kłos złożony z setek drobnych, gwiazdkowatych kwiatów z wystającymi pręcikami. Kwiaty pachną, a ich barwa to najczęściej żółta, biała, pomarańczowa, różowa lub brązowawa. Po kwitnieniu powstają niewielkie, okrągławe torebki z oskrzydlonymi nasionami, które zasychają pod koniec lata.
W naturze pustynnik rośnie na suchych łąkach i skalistych stokach Azji Środkowej i Zachodniej; jego zasięg obejmuje też wschodnią Europę oraz Azję od Turcji i Kaukazu po Mongolię i Chiny. Rośnie w umiarkowanym tempie.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Pustynnik potrzebuje pełnego słońca i osłony przed wiatrem. Wysokie, sztywne pędy łatwo się łamią lub przewracają, dlatego dobrze sprawdza się miejsce przy murze, żywopłocie albo w głębi rabaty. Roślinę omijają jelenie i króliki, a kwiaty odwiedzają motyle i inne zapylacze.
Podlewanie
Wymagania wodne są niewielkie, a roślina dobrze znosi suszę. Więcej wody potrzebuje w okresie wzrostu, czyli głównie w kwietniu i maju. Gdy liście zaschną, glebę utrzymuj raczej suchą. Wilgotne podłoże, zwłaszcza zimą, prowadzi do gnicia korony.
Gleba
Najlepsza jest gleba żyzna, ale bardzo dobrze przepuszczalna: gliniasta, piaszczysta lub próchnicza. Odczyn powinien wynosić mniej więcej od 6,0 do 8,0 pH. Na ciężkiej ziemi warto domieszać żwir, aby poprawić drenaż.
Nawożenie
Nawoź w marcu i kwietniu.
Sadzenie
Cebule (korzenie) sadź we wrześniu lub październiku. Korzenie są mięsiste, palczaste, rozchodzą się gwiaździście od środkowej korony i są dość kruche, więc układaj je ostrożnie. Sadź je płasko, koroną do góry, na głębokości 15–20 cm.
Przycinanie
Po przekwitnięciu odetnij pędy kwiatowe, najlepiej w sierpniu. Liście zostaw, aż zaschną same.
Zimowanie
Pustynnik jest mrozoodporny i w Polsce rośnie w gruncie. Najniższa temperatura, jaką znosi, to około –23°C, a typowe zimowe minimum wynosi około –20°C, więc zapas jest niewielki. Koronę okryj ściółką i dbaj, by zimą nie stała w mokrej ziemi. Osłona jest potrzebna od listopada do kwietnia, także na wschodzące wiosną pędy.
Rozmnażanie
Pustynnik rozmnażaj przez nasiona, które wysiewa się w październiku, oraz przez podział kęp we wrześniu.
Najczęstsze kłopoty
Uszkodzone wiosną liście to zwykle skutek późnych przymrozków. Wschodzące pędy przykryj lub otul ściółką.
Gnijąca korona wynika z mokrej gleby, zwłaszcza zimą. Popraw drenaż i utrzymuj suche podłoże w czasie spoczynku.
Przewracające się pędy kwiatowe to z reguły wina wiatru. Podeprzyj je tyczkami i zapewnij im osłonę.
Kwiat cięty i zastosowanie
Pustynnik nadaje się na kwiat cięty. Pędy zbieraj w czerwcu i lipcu. W ogrodzie sprawdza się jako wysoki akcent na słonecznych rabatach.






















































































