Lilia biała
Lilium candidum · Liliaceae
Inne nazwy: lilia świętego józefa
Lilia biała, nazywana też lilią świętego Józefa (Lilium candidum), to cebulowa bylina o wysokich pędach i pachnących, śnieżnobiałych kwiatach. Kwitnie w czerwcu i lipcu, a w polskim klimacie zimuje w gruncie. Najważniejsze są dobrze przepuszczalna gleba i płytkie sadzenie cebul pod koniec lata.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 12–25 °C, min. -20 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 1–2 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda lilia biała
Lilia biała pochodzi z Bałkanów i wschodniego Śródziemnomorza: z Grecji, wysp Morza Egejskiego, Turcji, Libanu, Syrii i Palestyny. Zadomowiła się także w innych częściach Europy. To bylina cebulowa o prosto wzniesionym pokroju, osiągająca zwykle 100–200 cm wysokości.
Charakterystyczne jest to, że zimą tworzy przyziemną rozetę zielonych liści, która zamiera następnego lata. Latem wyrasta wysoka, ulistniona łodyga z wąskimi, rozproszonymi liśćmi. Na jej szczycie otwiera się kilka bardzo pachnących, czysto białych kwiatów w kształcie lejka, z żółtawym odcieniem w gardzieli. Po kwitnieniu powstaje torebka z płaskimi nasionami. Uprawa jest umiarkowanie wymagająca.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Lilia biała lubi słońce, ale toleruje też lekki półcień. Kwiaty powinny być w pełnym świetle, a korzenie w chłodzie i cieniu. Dobrze sprawdza się więc miejsce słoneczne, w którym podstawę roślin osłaniają niższe byliny. Można ją uprawiać również w pojemniku, a pędy nadają się na kwiat cięty.
Podlewanie
W sezonie wzrostu lilia potrzebuje umiarkowanej wilgoci. Więcej wody warto dawać od kwietnia do czerwca. Gleba nie powinna być mokra, zwłaszcza latem, gdy roślina przechodzi okres spoczynku. Wysoka wilgotność powietrza nie jest jej potrzebna.
Gleba i przesadzanie
Lilia potrzebuje żyznej, przepuszczalnej gleby o odczynie od obojętnego do zasadowego (pH mniej więcej 6,5–8,0). Dobrze rośnie na glebie gliniastej lub żwirowatej, byle woda nie stagnowała wokół cebuli.
Cebule przesadza się w sierpniu lub wrześniu, sadząc je płytko, tak aby czubek znajdował się tuż pod powierzchnią. Rozrośnięte kępy dzieli się w tym samym terminie.
Sadzenie
Cebule sadzi się w sierpniu lub wrześniu, na słonecznym stanowisku z przepuszczalną glebą. Czubek cebuli ma być zaledwie przykryty ziemią. Zbyt głębokie sadzenie to najczęstszy błąd przy tym gatunku.
Nawożenie
Nawozi się w marcu, kwietniu i lipcu.
Przycinanie
Pędy i liście zamierają w lecie, a cięcie przypada na sierpień, czyli na początek okresu spoczynku.
Zimowanie
Lilia biała jest mrozoodporna i wytrzymuje mrozy do około -20°C. Ważniejsze od okrywania jest unikanie mokrej gleby zimą, dlatego dobry drenaż ma tu duże znaczenie. Zimowa rozeta liści jest u tego gatunku zjawiskiem naturalnym.
Rozmnażanie
Lilię białą można rozmnażać z nasion, cebulek przybyszowych (bulwek), odrostów i przez podział. Cebule i kępy dzieli się w sierpniu lub wrześniu. Nasiona wysiewa się w marcu i kwietniu, a do wysiewu pod osłonami nadają się luty i marzec. Przy infekcji wirusowej zaleca się uprawę z nasion.
Szkodniki i choroby
Na lilii mogą żerować poskrzypka liliowa, mszyce i ślimaki.
Szara pleśń (botrytis) objawia się szarym nalotem na liściach i pąkach. Pomaga lepsza cyrkulacja powietrza i niezamaczanie liści podczas podlewania.
Przebarwione, zniekształcone pędy wskazują na wirusa lilii. Zakażone rośliny należy zniszczyć, a nowe uprawiać z nasion.
Zastosowanie
Lilia biała nadaje się na kwiat cięty i do uprawy w pojemnikach. Kwiaty i cebule są jadalne i spożywa się je na Tajwanie, jednak ze względu na toksyczność dla zwierząt trzeba zachować ostrożność.






































































































