Wiązówka błotna
Filipendula ulmaria · Rosaceae
Inne nazwy: tawuła wiązowa
Wiązówka błotna, nazywana też tawułą wiązową, to wysoka bylina wilgotnych łąk i brzegów rzek. W ogrodzie tworzy kępę dorastającą do 2 m i kremowe, intensywnie, słodko pachnące kwiatostany. Jest łatwa w uprawie, jeśli ma stale wilgotną glebę.
- Światło
- Słońce do półcienia, Półcień
- Podlewanie
- Wysokie
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 1–2 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda wiązówka błotna
Wiązówka błotna (Filipendula ulmaria) należy do rodziny różowatych. Występuje w większości Europy i w zachodniej Azji, od Bliskiego i Środkowego Wschodu po Syberię. Naturalnie rośnie na mokrym podłożu: na wilgotnych łąkach, torfowiskach, bagnach, w podmokłych lasach i nad brzegami rzek.
To bylina o zwartym, wzniesionym pokroju, z czerwonawymi, bruzdowanymi pędami. Dorasta zwykle do 100–200 cm, a tempo wzrostu jest umiarkowane. Liście są ciemnozielone, pierzaste, z dużych piłkowanych listków przeplatanych małymi. Od spodu są białawe i owłosione, a po roztarciu aromatyczne.
Kwiaty są drobne, kremowobiałe, zebrane w gęste, rozgałęzione kwiatostany podobne do astilbe. Pachną bardzo słodko. Kwitnienie trwa od początku lata do wczesnej jesieni, głównie od czerwca do sierpnia. Wiązówka obficie rozsiewa się samosiewem, więc w sprzyjających warunkach potrafi stać się uciążliwa.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Wiązówka rośnie na pełnym słońcu, o ile gleba pozostaje wilgotna. Tam, gdzie ziemia szybciej wysycha, lepiej posadź ją w półcieniu. Dobrze czuje się przy oczku wodnym, w miejscach podmokłych i w wilgotnych zakątkach ogrodu.
Podlewanie
Gleba powinna być stale wilgotna. Roślina źle znosi suszę, a okresy suche powodują przypalanie liści. Szczególnie dużo wody potrzebuje od czerwca do sierpnia. Jeśli brzegi liści zaczynają brązowieć, podlej roślinę, zmulczuj glebę i mocno przytnij pędy.
Gleba
Najlepsza jest żyzna, bogata w próchnicę i wilgotna ziemia. Wiązówka dobrze rośnie nawet na ciężkiej glinie, a także na glebach gliniastych i podmokłych. Nie lubi podłoża suchego ani kwaśnego. Optymalne pH to mniej więcej 6,0–8,0. Podłoże powinno zatrzymywać wodę.
Nawożenie
Nawoź na początku sezonu, w marcu i kwietniu.
Sadzenie i siew
Sadź wiosną, w marcu lub kwietniu, w wilgotnej, próchnicznej glebie na słońcu albo w półcieniu. Termin jesienny to październik.
Nasiona wysiewaj w marcu, kwietniu lub październiku. Siew w domu jest możliwy w lutym i marcu.
Przycinanie
Jeśli liście się przypalą, przytnij roślinę mocno. Przekwitłe kwiatostany warto usuwać, bo ogranicza to samosiew. Jesienią, w październiku lub listopadzie, ścinaj pędy przy ziemi.
Zimowanie
Wiązówka jest w pełni mrozoodporna i znosi nawet około -35°C. Zimą część nadziemna zamiera, a roślina odrasta wiosną. Spoczynek trwa w styczniu, lutym, listopadzie i grudniu. Osłona nie jest potrzebna.
Rozmnażanie
Najprościej rozmnażać ją przez podział kęp, w marcu, kwietniu, wrześniu lub październiku. Możesz też wysiewać nasiona, ale pamiętaj, że roślina sama chętnie się rozsiewa.
Problemy w uprawie
Przypalone brzegi liści zwykle wynikają z suchej gleby. Podlej roślinę, zmulczuj glebę i przytnij pędy.
Biały nalot na liściach to mączniak prawdziwy. Popraw cyrkulację powietrza i dbaj o stałą wilgoć gleby.
Pomarańczowe krostki na liściach to rdza. Usuń zainfekowane liście.
Możliwa jest także plamistość liści, a wśród szkodników mogą pojawić się komarnice.
Zbiór i zastosowanie
Kwiaty i liście są jadalne. Zbieraj je od czerwca do sierpnia. Nadają migdałowy smak miodom pitnym, winom, octom, duszonym owocom i deserom. Pędy nadają się także na kwiat cięty.
Tradycyjnie wiązówkę stosowano w postaci naparu przy reumatyzmie, dnie moczanowej, gorączce i nadkwasocie żołądka. Wyizolowano z niej kwas salicylowy.
Kwiaty przyciągają pszczoły i muchówki, więc roślina sprawdza się w ogrodzie przyjaznym owadom.
























































































