Kokoryczka
Polygonatum · Asparagaceae
Inne nazwy: kokoryczka wielokwiatowa
Kokoryczka (Polygonatum) to bylina cieniolubna, która dobrze znosi trudne, zacienione stanowiska. Wiosną pod łukowatymi pędami zwisają pachnące, dzwonkowate kwiaty, a jesienią liście przebarwiają się na żółto. W Polsce zimuje bez osłon, bo wytrzymuje mrozy do około -35 °C.
- Światło
- Półcień, Cień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–22 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,2–2 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda kokoryczka
Kokoryczka to bylina o grubych, członowanych, płożących się kłączach. Wyrastają z nich wzniesione lub łukowato przewisające, nierozgałęzione pędy z dwurzędowo ułożonymi liśćmi. Liście są zielone, równowąskie do eliptycznych, całobrzegie, równoległo unerwione i mają około 10 cm długości.
W maju i czerwcu w kątach liści zwisają pojedynczo lub po 2–3 pachnące kwiaty o rurkowatym lub dzwonkowatym kształcie, białe z zielonymi i żółtawymi akcentami. Jesienią dojrzewają niewielkie, zwisające jagody, granatowoczarne lub czerwone. Liście przed zamarciem żółkną.
Rodzaj naturalnie występuje w lasach, na ocienionych zboczach i wilgotnych skrajach lasów. Gatunki rosną w Europie, wschodniej Ameryce Północnej i przede wszystkim w Azji, zwłaszcza w Chinach. Kokoryczka wielokwiatowa to jeden z gatunków tego rodzaju.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w półcieniu i cieniu, a mocny cień też jej nie szkodzi. Dobrym miejscem jest teren pod drzewami i krzewami albo północna strona budynku. Zbyt dużo słońca może powodować brązowe, przypalone brzegi liści.
Podlewanie
Gleba powinna być równomiernie wilgotna. Dobrze ukorzenione rośliny radzą sobie z krótkimi okresami suszy, ale w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj je obficiej, zwłaszcza gdy nie ma deszczu. Brązowe, zaschnięte brzegi liści to sygnał, że było za sucho albo za słonecznie.
Podłoże
Kokoryczka lubi chłodną, bogatą w próchnicę glebę, wilgotną, ale przepuszczalną. Sprawdzą się gleby próchniczne i gliniaste. Przed sadzeniem warto wzbogacić ziemię materią organiczną.
Nawożenie
Nawoź w marcu i kwietniu, gdy roślina rusza z wegetacją. Wystarczy jedno wiosenne dokarmienie, najlepiej materią organiczną.
Przycinanie
Zaschnięte pędy usuń późną jesienią, w listopadzie, albo na przełomie zimy i wiosny, w marcu. Kokoryczka nie wymaga innego cięcia.
Sadzenie
Kłącza sadź płytko, w cieniu, w marcu i kwietniu albo we wrześniu i październiku. Zachowaj odstęp około 45 cm między roślinami, bo kłącza stopniowo się rozrastają.
Zimowanie
Kokoryczka jest w pełni mrozoodporna. Zimą część nadziemna zamiera, a wiosną roślina odrasta z kłączy. Od listopada do lutego jest w spoczynku i niczego przy niej nie trzeba robić.
Rozmnażanie
Najprościej rozmnażać ją przez podział kłączy w marcu albo we wrześniu i październiku. Można też wysiewać nasiona we wrześniu i październiku.
Szkodniki i kłopoty
Kokoryczkę mogą atakować larwy pilarza, ślimaki i opuchlaki. Gdy liście są objedzone do nerwów, to zwykle sprawka larw pilarza. Zbieraj je ręcznie na początku lata.
Brązowe, przypalone brzegi liści oznaczają suchą glebę lub zbyt dużo słońca. Przesadź roślinę w bardziej zacienione miejsce i podlewaj ją w czasie suszy.
Zastosowanie
Kwiaty kokoryczki nadają się na kwiat cięty, a ich zapach i nektar przyciągają zapylacze. Kłącza i młode pędy kilku gatunków azjatyckich bywają gotowane jako pokarm, ale jagody nie nadają się do jedzenia. W tradycyjnej medycynie chińskiej i w ajurwedzie kłącza są stosowane jako środek wzmacniający.






































































































