Bodziszek czerwony
Geranium sanguineum · Geraniaceae
Inne nazwy: bodziszek krwisty
Bodziszek czerwony, czyli bodziszek krwisty (Geranium sanguineum), to łatwa, w pełni mrozoodporna bylina o magentowych kwiatach, kwitnąca od maja do września. Dobrze radzi sobie na słońcu, na glebie przeciętnej i ubogiej, a gęstą kępą okrywa ziemię.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 25–50 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda bodziszek czerwony
Bodziszek czerwony należy do rodziny bodziszkowatych (Geraniaceae). To bylina o zwartym, kopczastym pokroju, zwykle 25–50 cm wysokości i 50–60 cm szerokości. Wyrasta z grubego, płożącego się kłącza, a jej pędy są owłosione, rozgałęzione, od płożących po wznoszące. Rośnie w umiarkowanym tempie.
Liście są małe, owłosione, pięcioklapowe, grubo ząbkowane. Przy nasadzie bywają drobniejsze i bardziej podzielone niż te na łodydze. Jesienią przebarwiają się na czerwono, a nadziemne części zamierają na zimę.
Kwiaty są pojedyncze, miseczkowate, o średnicy 2,5–4 cm, w barwie od magenty po karmin, z ciemniejszym użyłkowaniem. Pojawiają się od późnej wiosny i często kwitną ponownie aż do jesieni. Owoc to długa, dzióbkowata rozłupnia, która rozpada się na pięć części.
W naturze gatunek rośnie w Europie i zachodniej Azji, na murawach, wydmach nadmorskich, w widnych lasach i na skalistych zboczach, zwykle na podłożu wapiennym.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale znosi też półcień. W zbyt cienistym miejscu pędy stają się wiotkie i rozłażą się na boki.
Dzięki zwartej, rozłożystej kępie sprawdza się jako roślina okrywowa, na rabatach bylinowych i w skalniakach. Odwiedzają go bzygi, pszczoły i motyle, a jelenie i króliki zwykle go omijają.
Podlewanie
Bodziszek czerwony lubi glebę umiarkowanie wilgotną, ale przepuszczalną. Po dobrym ukorzenieniu jest dość odporny na suszę, więc podlewania wymaga głównie tuż po posadzeniu i w upały.
Obficiej podlewaj w czerwcu, lipcu i sierpniu. Wodę kieruj pod rośliny, a nie na liście, bo zwilżone liście sprzyjają plamistości.
Gleba
Wystarczy zwykła, przepuszczalna gleba ogrodowa, także gliniasta lub próchnicza. Roślina toleruje odczyn od 6,0 do 8,0, również zasadowy, i najlepiej czuje się na glebie obojętnej i ubogiej w składniki pokarmowe.
Nawożenie
Roślina nie potrzebuje wiele. Jeśli już nawozisz, zrób to w kwietniu. Zbyt żyzna gleba powoduje wiotkie, rozłażące się pędy, dlatego z nawozami lepiej nie przesadzać.
Przycinanie
Przycinaj w marcu i lipcu. Porażone liście zawsze usuwaj od razu.
Sadzenie i siew
Sadź wiosną, w kwietniu i maju, lub jesienią, we wrześniu. Wybierz słoneczne lub lekko cieniste miejsce i zachowaj rozstaw około 45 cm.
Nasiona możesz wysiewać pod osłonami w lutym i marcu albo bezpośrednio do gruntu w marcu i kwietniu.
Zimowanie
Gatunek jest w pełni mrozoodporny i znosi mrozy do około -35 °C, więc typowe zimy w Polsce nie stanowią dla niego zagrożenia. Po przymrozkach liście czerwienieją. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego, schronienie nie jest potrzebne.
Rozmnażanie
Najprościej rozmnożyć go przez podział kępy, w marcu, kwietniu lub wrześniu. Można go też wysiewać z nasion.
Problemy
Do szkodników należą pilarze, opuchlak i ślepcowate. Z chorób mogą pojawić się plamistość liści i rdza.
Plamy na liściach: przyczyną jest plamistość lub rdza. Usuń porażone liście i unikaj zraszania z góry.
Wiotki wzrost: zwykle odpowiada za niego zbyt głęboki cień lub zbyt żyzna gleba. Przesadź roślinę na słońce i nie nawoź.






































































































