Wilec purpurowy
Ipomoea purpurea · Convolvulaceae
Wilec purpurowy (Ipomoea purpurea), zwany też po prostu wilcem, to szybko rosnące jednoroczne pnącze o lejkowatych kwiatach. Łatwo go uprawiać, jeśli ma pełne słońce i podporę, a po pierwszych przymrozkach zamiera. W Polsce traktuje się go jako roślinę sezonową.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 18–30 °C, min. 2 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 1,8–3 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda wilec purpurowy
To roczne pnącze, które wspina się, owijając pędy wokół podpór. Dorasta zwykle do 180–300 cm wysokości i 90–180 cm szerokości, i rośnie szybko.
Liście są średnio zielone, sercowate, miękko owłosione, do około 10 cm długości, osadzone na długich ogonkach, całobrzegie, z zaostrzonym końcem.
Kwiaty mają 5–8 cm średnicy i kształt lejka. Zwykle są ciemnofioletowe z białą gardzielą, otwierają się rano, a po południu przekwitają. Odmiany występują też w kolorach niebieskim, białym, różowym i czerwonym. Kwiaty nie pachną. Kwitnienie trwa od lipca do października. Po nim powstają małe, kuliste torebki (około 1 cm) z ciemnymi, klinowatymi nasionami.
Roślina pochodzi z Meksyku i Ameryki Środkowej, gdzie występuje na odłogach, przy ogrodzeniach i na skraju pól. Kwiaty odwiedzają pszczoły, motyle i kolibry.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Wilec potrzebuje pełnego słońca, czyli co najmniej sześciu godzin bezpośredniego światła dziennie. Przy mniejszej ilości słońca tworzy dużo liści, a kwiatów jest mało.
Dobrze sprawdza się przy ogrodzeniu, kratownicy lub siatce, a także w dużej donicy na balkonie czy tarasie.
Podlewanie
Roślina lubi glebę wilgotną, ale przepuszczalną. Podlewaj ją w czasie suszy, a w lipcu i sierpniu, gdy kwitnie najobficiej, podlewaj częściej. Unikaj zalewania, bo grozi to zgnilizną korzeni.
Gleba i nawożenie
Wilec rośnie w wielu rodzajach gleb: gliniastej, próchniczej, a także w zwykłej ziemi uniwersalnej. Odczyn może mieścić się mniej więcej w przedziale pH 5,5–7,5. Najlepiej kwitnie w glebie średnio żyznej.
Zbyt dużo azotu daje liście kosztem kwiatów, więc nie przenawoź. Jeśli roślina ma mało kwiatów, ogranicz nawożenie i przenieś ją na pełne słońce.
Siew i sadzenie
Wysiewaj nasiona po ustąpieniu zagrożenia przymrozkami, w maju. Aby przyspieszyć kiełkowanie, namocz je lub lekko nacinij łupinę. Możesz też wysiać je wcześniej do doniczek, w domu, w kwietniu.
Młode rośliny wysadzaj na miejsce stałe w maju lub czerwcu. Od razu przygotuj kratownicę albo siatkę, po której pnącze będzie się wspinać. W kwietniu, maju i październiku chroń rośliny przed przymrozkami.
Cięcie
Pędy przycinaj w razie potrzeby, żeby ograniczyć rozrost rośliny, najlepiej w lipcu i sierpniu. Usuwanie przekwitłych kwiatów ogranicza samosiew.
Zimowanie
Wilec jest rośliną jednoroczną i ginie po pierwszych przymrozkach, a w polskich zimach nie przezimuje w gruncie. Zbierz nasiona (we wrześniu i październiku) i wysiej je następnej wiosny.
Rozmnażanie
Wilec rozmnaża się z nasion. Wysiewaj je w kwietniu w domu lub w maju od razu na miejsce.
Problemy i szkodniki
Mogą pojawić się mszyce i przędziorki. Z chorób możliwe są mączniak prawdziwy i zgnilizna korzeni.
Biały, mączysty nalot to mączniak. Pomaga lepszy przewiew i unikanie moczenia liści.
Jeśli w kolejnym roku wszędzie pojawiają się siewki, to skutek obfitego samosiewu. Usuwaj przekwitłe kwiaty, zanim nasiona dojrzeją. W regionach o ciepłym klimacie wilec bywa uciążliwym chwastem.









































































































