Tulipanowiec
Liriodendron tulipifera · Magnoliaceae
Inne nazwy: tulipanowiec amerykański, liriodendron
Tulipanowiec amerykański, nazywany też liriodendronem, to duże, szybko rosnące drzewo liściaste o prostym pniu i liściach z charakterystycznie ściętym wierzchołkiem. W Polsce jest w pełni mrozoodporny, ale potrzebuje dużo miejsca, głębokiej i wilgotnej gleby oraz regularnego podlewania w młodym wieku.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -28 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 24–46 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Wygląd i pochodzenie
Liriodendron tulipifera z rodziny magnoliowatych (Magnoliaceae) to wieloletnie drzewo liściaste. Naturalnie występuje we wschodniej Ameryce Północnej, od południowego Ontario po Illinois, na południe do Luizjany i środkowej Florydy, a na wschodzie po Massachusetts. Rośnie tam w żyznych, wilgotnych lasach, w dolinach rzecznych, na brzegach strumieni i na terenach podmokłych.
To drzewo dorasta zwykle do około 24–46 m wysokości i rośnie szybko. Ma prosty pień, często pozbawiony gałęzi na znacznej wysokości, oraz koronę od piramidalnej po owalną.
Liście są pojedyncze, skrętoległe, w zarysie czterolopowe, ze ściętym wierzchołkiem, mają około 12–15 cm szerokości. Z wierzchu są błyszczące i jasnozielone, od spodu jaśniejsze. Jesienią przebarwiają się na żółto.
Kwiaty przypominają tulipany: są wzniesione, kubkowate, zielonkawożółte z pomarańczowym pasem. Pojawiają się wysoko w koronie pod koniec wiosny, w maju i czerwcu, pachną i zawierają dużo nektaru. Owoce tworzą stożkowate zbiorowe skrzydlaki, brązowe po dojrzeniu, które rozpadają się w ciągu zimy i pozostawiają trwałą oś.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Tulipanowiec najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje półcień. Ze względu na rozmiary wymaga dużo wolnej przestrzeni, dlatego nie nadaje się do małych ogrodów. Sadzi się go z dala od chodników i budynków.
Podlewanie
Drzewo lubi głęboką, stale wilgotną glebę i słabo znosi suszę oraz upały. Młode okazy trzeba podlewać w okresach bez deszczu. Więcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gleba
Najlepsza jest głęboka, żyzna, wilgotna, ale przepuszczalna gleba gliniasta o lekko kwaśnym odczynie, bogata w próchnicę. Na zbitym podłożu tulipanowiec rośnie słabo.
Nawożenie
Nawożenie przypada na marzec i kwiecień, czyli na początek sezonu wegetacyjnego.
Sadzenie
Drzewo sadzi się w marcu i kwietniu albo w październiku i listopadzie. Miejsce powinno zapewniać dużo przestrzeni i głęboką, wilgotną glebę, najlepiej z dala od chodników i zabudowań.
Cięcie
Tulipanowiec wymaga niewielkiego cięcia. Młode drzewa formuje się w lutym lub marcu. Można go też ciąć nisko przy ziemi, aby utrzymać formę krzewiastą.
Zimowanie
Gatunek jest w pełni mrozoodporny. Wytrzymuje temperatury do około -28°C, a typowe zimowe minima w Polsce sięgają około -20°C, więc osłony nie potrzebuje. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.
Rozmnażanie
Tulipanowiec rozmnaża się z nasion albo przez szczepienie. Siew i rozmnażanie przypadają na październik i listopad.
Zastosowanie
To drzewo parkowe i soliterowe, a także cenny gatunek drzewny. Obfity nektar z kwiatów przyciąga pszczoły. To nie jest roślina jadalna. Rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej tradycyjnie wykorzystywali wewnętrzną korę w celach leczniczych.
Bezpieczeństwo
Bezpieczna dla kotów i psów- Koty
- Nietrująca
- Psy
- Nietrująca
- Konie
- Nietrująca
Tulipanowiec amerykański jest nietoksyczny dla kotów, psów, koni i ludzi. To wyłącznie informacja, nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości zapytaj weterynarza lub lekarza.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox














































































