Łubin trwały
Lupinus polyphyllus · Fabaceae
Inne nazwy: łubin ogrodowy, łubin wielolistny
Łubin trwały (Lupinus polyphyllus), zwany też łubinem ogrodowym lub wielolistnym, tworzy kępy z wysokimi kwiatostanami w czerwcu i lipcu. W Polsce w pełni zimuje w gruncie, a najbardziej szkodzą mu żyzna, ciężka gleba i obornik przy szyjce korzeniowej.
- Światło
- Słońce do półcienia, Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–22 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 0,6–1,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda łubin trwały
Łubin trwały to bylina zielna o pokroju zwartej, wzniesionej kępy z grubymi pędami. Zwykle osiąga od 60 do 150 cm wysokości. Liście są zielone, dłoniastozłożone, z 9–17 listków o długości 3–15 cm.
Kwiaty motylkowe, o długości 1–1,5 cm, zebrane są w gęste, wysokie grona. Dzikie rośliny kwitną na niebiesko lub fioletowo, a odmiany ogrodowe występują w wielu barwach: niebieskiej, fioletowej, różowej, białej, żółtej i czerwonej. Po kwitnieniu pojawiają się owłosione strąki z kilkoma nasionami. Roślina ma głęboki korzeń palowy i zdrewniałą szyjkę korzeniową, wrażliwą na gnicie.
Łubin pochodzi z zachodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie na wilgotnych siedliskach wzdłuż strumieni. W Europie jest szeroko zadomowiony, a w niektórych regionach uznaje się go za gatunek inwazyjny, który krzyżuje się z rodzimymi łubinami.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub w lekkim półcieniu. Jest rośliną gruntową, w pełni mrozoodporną, więc w naszym klimacie nie wymaga osłaniania. Ze względu na wysokość sprawdza się w tle rabaty, a jego kwiaty chętnie odwiedzają zwłaszcza trzmiele.
Podlewanie
Łubin lubi stałą, umiarkowaną wilgoć, zwłaszcza w okresach suszy. Szczególnie dbaj o podlewanie w czerwcu, lipcu i sierpniu. Unikaj jednak zalewania, bo długo stojąca woda sprzyja gniciu szyjki korzeniowej. Podwyższona wilgotność powietrza nie jest potrzebna.
Gleba
Najlepsza jest gleba wilgotna, ale przepuszczalna, uboga lub średnio żyzna, lekko kwaśna (pH około 5,5–6,8). Sprawdzą się gleby gliniaste i piaszczyste o kwaśnym odczynie.
Żyzne, ciężkie gleby oraz świeży obornik sprzyjają gniciu szyjki korzeniowej i w ciągu kilku lat mogą doprowadzić do zamierania roślin.
Nawożenie
Łubin potrzebuje niewiele nawozu. Jako roślina motylkowa sam wiąże azot, dlatego nie stosuj obornika w pobliżu szyjki korzeniowej.
Sadzenie
Sadź wiosną (w kwietniu lub maju) albo jesienią (we wrześniu). Szyjka korzeniowa powinna znaleźć się na poziomie gruntu, z dala od żyznej materii organicznej. Zachowaj rozstaw około 60 cm.
Przycinanie
Przekwitłe kwiatostany ścinaj, by przedłużyć kwitnienie i zapobiec samosiewowi. Po kwitnieniu możesz przyciąć rośliny, co daje szansę na drugie kwitnienie. Terminy cięcia to lipiec i październik.
Zimowanie
Łubin trwały znosi w gruncie mrozy do około -35°C, a typowe zimowe minima w Polsce wynoszą około -20°C. Część nadziemna zamiera na zimę, a roślina spoczywa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Łubin rozmnaża się z nasion i z sadzonek pędowych. Nasiona można wysiewać do gruntu od marca do maja, a do doniczek w domu w lutym i marcu. Sadzonki pobiera się w kwietniu i maju.
Szkodniki i choroby
Najczęstsze kłopoty to mszyce, ślimaki nagie i winniczki. Mszyce na kwiatostanach spłucz wodą lub opryskaj roztworem mydła. Przed ślimakami chronią bariery albo pułapki.
Łubin bywa też atakowany przez mączniaka prawdziwego, antraknozę i zgniliznę szyjki korzeniowej. Przed tą ostatnią chroni uboga, przepuszczalna gleba i brak obornika przy szyjce.
Zastosowanie
Łubin dobrze nadaje się na kwiat cięty. Jest też rośliną przyjazną zapylaczom.
























































































