Aster nowobelgijski
Symphyotrichum novi-belgii · Asteraceae
Inne nazwy: astry nowobelgijskie, aster wirginijski
Aster nowobelgijski (Symphyotrichum novi-belgii) bywa też nazywany asterem wirginijskim. To wysoka, w pełni mrozoodporna bylina, która obsypuje się kwiatami we wrześniu i październiku. Uprawa jest łatwa, o ile roślina ma słońce, wilgotną glebę i przewiewne miejsce.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 12–25 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,9–1,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda aster nowobelgijski
Aster nowobelgijski należy do rodziny astrowatych (Asteraceae). Naturalnie występuje we wschodniej części Ameryki Północnej, od Nowej Fundlandii i Labradoru po Karolinę. Rośnie tam w wilgotnych miejscach: na podmokłych łąkach, bagnach, brzegach wód i na odłogach.
To bylina tworząca zwarte kępy, o pokroju od wyprostowanego po przewisający. Dorasta do 90–150 cm, a rozgałęzione pędy niosą bardzo wiele kwiatostanów. Zielone liście są lancetowate do odwrotnie lancetowatych, obejmują łodygę i mają 10–15 cm długości. Nie mają ząbków: brzeg jest cały. Od góry są lekko szorstkie, od spodu miękko owłosione.
Koszyczki kwiatowe osiągają do 5 cm średnicy. Wokół żółtopomarańczowego środka stoją kwiaty języczkowe w kolorze od fioletowego do różowego. Kwiaty nie pachną. Owocem jest sucha niełupka z puchem, dojrzewająca późną jesienią.
Roślina jest cenna dla owadów: dostarcza nektaru pszczołom, motylom i wyspecjalizowanym pszczołom dzikim. Jest też rośliną żywicielską dla larw, a nasiona zjadają ptaki śpiewające.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej czuje się w pełnym słońcu, ale znosi też półcień. Zbyt duży cień sprzyja wyleganiu wysokich pędów, dlatego w głębszym cieniu warto zrezygnować z tej byliny. Miejsce powinno być przewiewne, bo dobra cyrkulacja powietrza zmniejsza ryzyko mączniaka. Aster nadaje się także do ogrodów skalnych.
Podlewanie
Aster lubi glebę w miarę stale wilgotną, co odpowiada jego naturalnym siedliskom. Szczególnie ważne jest regularne podlewanie w suche lata. Więcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu. Podlewaj przy ziemi, unikając zraszania liści, bo mokre liście ułatwiają rozwój mączniaka. Wilgotność powietrza nie jest dla tej byliny problemem, wystarcza umiarkowana.
Gleba i przesadzanie
Roślina toleruje gleby piaszczyste, gliniaste i próchniczne, także ubogie, pod warunkiem że są wilgotne, a woda nie zalega. Odczyn może być od lekko kwaśnego do zasadowego, w przedziale pH 6–8.
Jeśli kępa się rozrasta lub uprawiasz astry w pojemniku, przesadzanie i dzielenie wykonuj w marcu lub kwietniu.
Nawożenie
Wystarczy jedno nawożenie w kwietniu. Nie przesadzaj z azotem: jego nadmiar, podobnie jak za duży cień, powoduje wyleganie wysokich pędów.
Cięcie i przycinanie
Martwe pędy z poprzedniego sezonu wycinaj pod koniec zimy, w marcu. Aby kępa była zwarta i pędy się nie kładły, przycinaj je na początku lata, czyli w czerwcu. Jeśli to nie wystarcza, podeprzyj rośliny palikami.
Sadzenie
Sadź w słońcu, w wilgotnej, przepuszczalnej glebie i w miejscu z dobrą cyrkulacją powietrza. Termin sadzenia na miejsce stałe to kwiecień, maj lub wrzesień. Sadząc kilka roślin, zostaw między nimi odstępy, by później łatwiej było przerzedzać kępy.
Zimowanie
Aster jest w pełni mrozoodporny. Przetrwa do około -30°C, a typowe zimowe minima w naszym klimacie sięgają około -20°C. Nadziemne pędy zamierają, a roślina odrasta wiosną. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego. Nie trzeba go okrywać, wystarczy w marcu wyciąć suche łodygi.
Rozmnażanie
Astry można rozmnażać na trzy sposoby: przez podział kęp, z nasion i z sadzonek pędowych. Podział i sadzonki wykonuje się w marcu, kwietniu lub wrześniu.
Nasiona wysiewa się w marcu i kwietniu bezpośrednio na miejsce stałe, a w lutym i marcu w domu, pod osłonami.
Choroby i problemy
Najczęstszy kłopot to mączniak prawdziwy, czyli biały, mączysty nalot na liściach. Pomaga poprawa przewiewności, podlewanie bez zraszania liści i przerzedzanie kęp.
Drugi problem to wyleganie wysokich pędów, wywołane zbyt dużym cieniem lub nadmiarem azotu. Zapobiega mu przycinanie na początku lata albo podpieranie roślin.






































































































