Winobluszcz trójklapowy
Parthenocissus tricuspidata · Vitaceae
Inne nazwy: winobluszcz japoński
Winobluszcz trójklapowy (Parthenocissus tricuspidata), zwany też winobluszczem japońskim, to szybko rosnące, liściopadne pnącze, które samo przyczepia się do ścian. Jest w pełni mrozoodporny i łatwy w uprawie. Jesienią liście przebarwiają się na czerwono, pomarańczowo i żółto.
- Światło
- Pełne słońce, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -33 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 10–30 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda winobluszcz trójklapowy
To zdrewniałe, bardzo żywotne pnącze z rodziny winoroślowatych (Vitaceae). Przyczepia się do podpory wąsami zakończonymi przylgami, a samoprzylepne przylgi tworzy też na łodygach. W uprawie dorasta zwykle do 10–30 m wysokości.
Liście są błyszczące, najczęściej trójklapowe, o średnicy 5–22 cm, czasem podzielone na trzy listki. Młode mają brązowawy odcień, później są zielone, a jesienią przebarwiają się na czerwono, pomarańczowo i żółto. W czerwcu i lipcu pojawiają się niepozorne, zielonkawe kwiatostany ukryte pod liśćmi. Jesienią dojrzewają drobne, granatowoczarne jagody o średnicy 5–10 mm.
Gatunek pochodzi ze wschodniej Azji (Korea, Japonia, Chiny, Mandżuria, Tajwan, Wietnam), gdzie rośnie w zaroślach łęgowych, nadrzecznych lasach i wilgotnych górskich lasach mieszanych. W wielu regionach świata się zadomowił. Potrafi zarastać drzewa i wypierać je, więc warto pilnować jego zasięgu.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Winobluszcz trójklapowy rośnie od pełnego słońca po półcień. Najintensywniej przebarwia się jesienią na stanowisku słonecznym. To roślina do uprawy w gruncie, na ścianie, murze lub innej wytrzymałej podporze.
Podlewanie
Wymagania wodne są umiarkowane. Winobluszcz słabo znosi suszę, więc podłoże nie powinno długo wysychać. Najwięcej wody roślina potrzebuje od czerwca do sierpnia.
Gleba
Znosi bardzo różne gleby: kamieniste, gliniaste, piaszczyste i próchnicze. Odczyn może wynosić mniej więcej od pH 5,5 do 8,0. Najlepiej czuje się w podłożu wilgotnym, ale przepuszczalnym.
Nawożenie
Nawozić warto w kwietniu. Poza tym roślina nie wymaga dodatkowych zabiegów.
Przycinanie
Pnącze trzeba regularnie przycinać, aby nie wychodziło poza wyznaczone miejsce. Główne cięcie wykonuje się pod koniec zimy, w lutym lub marcu. Coroczne przycinanie chroni też rynny przed zarośnięciem.
Sadzenie
Sadzić można w marcu, kwietniu i maju oraz we wrześniu i październiku. Młodą roślinę sadzi się u podstawy ściany i zostawia jej dużo miejsca do rozrostu. Należy unikać ścian drewnianych lub krytych gontem oraz okolic rynien.
Zimowanie
Winobluszcz jest w pełni mrozoodporny i przeżywa spadki temperatury do około -33°C. Nie wymaga osłon na zimę. W listopadzie, grudniu, styczniu i lutym roślina odpoczywa.
Rozmnażanie
Można go rozmnażać z sadzonek pędowych, z nasion i przez odkłady. Na sadzonki najlepszy jest czerwiec i lipiec.
Najczęstsze problemy
Przylgi mogą uszkadzać farbę i mur. Z tego powodu nie sadzi się winobluszczu przy ścianach drewnianych. Przed usunięciem pnącza należy przeciąć łodygę przy ziemi.
Silny wzrost prowadzi do zarastania rynien. Pomaga coroczne przycinanie.
Zastosowanie i korzyści dla ogrodu
Owoce uważa się za niejadalne. W Japonii dawniej używano go jako środka słodzącego. W tradycyjnej medycynie chińskiej i koreańskiej bywa stosowany.
Roślina jest chętnie odwiedzana przez pszczoły. Jagody zjadają ptaki, które gnieżdżą się też w gęstych pędach.
















































































