Bluszcz kolchidzki
Hedera colchica · Araliaceae
Bluszcz kolchidzki (Hedera colchica) to szybko rosnące, zimozielone pnącze o największych liściach spośród wszystkich bluszczy. Jest łatwy w uprawie, dobrze znosi cień i zimą nie wymaga okrycia. Bez podpory rozrasta się jako roślina okrywowa.
- Światło
- Półcień, Cień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 5–25 °C, min. -23 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 3–30 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda bluszcz kolchidzki
Bluszcz kolchidzki, nazywany też Hedera colchica, pochodzi z północnego Kaukazu, Zakaukazia i Turcji, a zasięgiem sięga Bliskiego Wschodu. W naturze rośnie w wilgotnym mikroklimacie: w mglistych lasach, dolinach strumieni i na górskich zboczach w pobliżu Morza Czarnego.
To bujne, zimozielone pnącze. Wspina się dzięki korzeniom czepnym, a tam, gdzie nie ma po czym się piąć, tworzy rozłożysty kobierzec. Zwykle osiąga od około 3 do nawet 30 m wysokości i od 1,8 do 3,7 m szerokości. Łodygi ukorzeniają się w miejscach, gdzie dotykają ziemi.
Liście dorastają do 25 cm długości i 15 cm szerokości. Na młodych pędach są dłoniasto, pięciodzielnie klapowane, a na pędach kwitnących mają sercowaty kształt i są niepodzielone. Występują odmiany zielone i pstrolistne.
Małe zielonkawe kwiaty zebrane w liczne baldaszki pojawiają się od września do listopada. Są bogate w nektar i stanowią ważne źródło pokarmu dla pszczół i innych owadów. Okrągłe, czarne jagody dojrzewają po zimie, zawierają od jednego do pięciu nasion i są zjadane przez ptaki, które je roznoszą.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Bluszcz kolchidzki toleruje półcień i cień. Najlepiej czuje się, gdy jego korzenie mają chłodne, zacienione miejsce, a pędy sięgają do słońca. Dobrze sprawdza się przy murze, ogrodzeniu lub drzewie, a także na skarpie jako roślina okrywowa.
Podlewanie
Po posadzeniu utrzymuj podłoże umiarkowanie wilgotne. Ukorzenione rośliny znoszą okresy suszy. Więcej wody potrzebują w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gleba
Najlepsza jest próchniczna, przepuszczalna, ale wilgotna gleba o odczynie zasadowym, w przybliżeniu pH od 6 do 8. Bluszcz dostosowuje się jednak do wielu rodzajów podłoża, także do gleb gliniastych i piaszczysto-gliniastych.
Nawożenie
Nawożenie przypada na kwiecień i maj, czyli na początek okresu wzrostu.
Sadzenie
Sadzenie najlepiej zaplanować na marzec, kwiecień i maj albo na wrzesień i październik. Roślinę sadź przy ścianie, płocie lub drzewie albo na skarpie, jeśli ma pełnić funkcję okrywową. Bluszcz kolchidzki można uprawiać także w pojemniku.
Cięcie
Przycinaj go w marcu i kwietniu, aby kontrolować jego rozmiar. Ponieważ roślina rośnie szybko i bujnie, przy zbyt silnym rozroście pomaga mocne cięcie co wiosnę.
Zimowanie
Bluszcz kolchidzki jest w pełni mrozoodporny w większości Europy i nie potrzebuje okrycia. Wytrzymuje temperatury do około -23 °C, a typowe zimowe minima w naszym klimacie wynoszą około -20 °C. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Najłatwiej rozmnażać go z sadzonek pędowych albo przez odkłady. Odpowiedni czas to okres od czerwca do września. Ponieważ łodygi same się ukorzeniają w kontakcie z ziemią, odkłady zwykle udają się bez trudu.
Problemy i szkodniki
Do najczęstszych szkodników należą przędziorki, ślimaki z muszlą i ślimaki nagie. Chorobą, która może się pojawić, jest plamistość liści.
Plamy na liściach wywołuje infekcja grzybowa. Usuń porażone liście i popraw przewiewność rośliny.
Matowe, punktowo przebarwione liście wskazują na przędziorki. Spłucz je wodą lub użyj preparatu przeciw roztoczom.
Poszarpane liście to zwykle ślad po ślimakach, których liczebność trzeba ograniczać.
Przy nadmiernym rozroście tnij roślinę mocno każdej wiosny.




























































































