Aktinidia pstrolistna
Actinidia kolomikta · Actinidiaceae
Inne nazwy: Actinidia kolomicta
Aktinidia pstrolistna (Actinidia kolomikta) to szybko rosnące pnącze o liściach opadających na zimę, z różowo-białymi plamami. Jest bardzo mrozoodporna i w polskim klimacie bez problemu rośnie w gruncie. Żeby zawiązała owoce, potrzebuje roślin obu płci.
- Światło
- Słońce do półcienia, Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -40 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 4,5–10 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda aktinidia pstrolistna
To wieloletnie, zdrewniałe pnącze, które owija się wokół podpór i zwykle tworzy gęstą okrywę. Rośnie szybko. Liście są sercowate do jajowatych, drobno piłkowane i wyrastają naprzemianlegle, mają mniej więcej 7–15 cm długości. Młode są purpurowawe, a dojrzałe często pokrywają białe i różowe plamy, najsilniej u roślin męskich.
Kwiaty są małe, zielonkawobiałe, lekko pachnące i często ukryte wśród listowia. Kwitną w maju i czerwcu. Aktinidia jest rośliną dwupienną, czyli występują osobne rośliny męskie i żeńskie. Naturalnie rośnie w lasach strefy umiarkowanej Dalekiego Wschodu Rosji, w Mandżurii, Korei, Japonii i Chinach, gdzie wspina się po drzewach i krzewach.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najładniejsze ubarwienie liści powstaje w pełnym słońcu. Roślina toleruje też półcień, ale przy gorącym popołudniowym słońcu dobrze jest zapewnić jej lekką osłonę. Zbyt duże zacienienie powoduje blaknięcie barwy liści.
Podlewanie
Gleba powinna być równomiernie wilgotna, ale nie podmokła. W czasie suszy podlewaj roślinę, szczególnie regularnie w czerwcu, lipcu i sierpniu, gdy zapotrzebowanie na wodę jest największe.
Podłoże
Najlepsza jest żyzna, wilgotna, przepuszczalna ziemia bogata w substancje organiczne. Aktinidia dobrze rośnie na glebach próchnicznych, gliniastych, piaszczystych i ilastych, o odczynie od lekko kwaśnego do lekko zasadowego (pH mniej więcej 5,5–7,5).
Nawożenie
Nawoź w marcu i kwietniu, na początku okresu wegetacji.
Sadzenie
Sadź po ostatnich przymrozkach, w maju lub czerwcu. Roślina potrzebuje solidnej podpory, np. kratki, ogrodzenia lub ściany, bo szybko się rozrasta.
Jeśli zależy ci na owocach, na trzy–cztery rośliny żeńskie posadź jedną męską. Przy samych roślinach jednej płci owoców nie będzie. Młode okazy zwykle owocują dopiero po kilku latach.
Cięcie
Przycinaj w zimowym spoczynku lub na przełomie zimy i wiosny, w lutym i marcu. Przerzedzaj i skracaj rozrośnięte pędy. Pamiętaj, żeby zachować proporcję jednej rośliny męskiej na trzy–cztery żeńskie.
Zimowanie
Aktinidia pstrolistna wytrzymuje mrozy do około -40°C, więc typowa polska zima jej nie zagraża. Spoczynek trwa od listopada do lutego. Zagrożeniem są późne przymrozki wiosenne, dlatego w kwietniu i maju zabezpieczaj młode rośliny i rozwijające się pędy, np. okryciem.
Rozmnażanie
Roślinę rozmnażaj z nasion lub z sadzonek pędowych. Nasiona wysiewaj w marcu i kwietniu, a pod osłonami w lutym i marcu. Sadzonki pobieraj w czerwcu i lipcu. Siewki mogą dać rośliny różnej płci, więc dopiero kwitnienie pokaże, czy to egzemplarz męski, czy żeński.
Najczęstsze problemy
Koty: bardzo ciągnie je do tego pnącza i potrafią obgryźć młode rośliny do kikutów. Młode okazy osłoń drucianą siatką.
Brak owoców: zwykle brakuje rośliny drugiej płci albo roślina jest jeszcze młoda. Posadź oba typy i uzbrój się w cierpliwość.
Blaknące barwy liści: przyczyną bywa zbyt duży cień lub to, że jest to roślina żeńska. Zapewnij więcej słońca, najładniej barwią się rośliny męskie.
Uszkodzone młode pędy: to skutek późnych przymrozków wiosennych. Wiosną przykryj roślinę lub osłoń ją.
Zbiór i wykorzystanie
Owoce dojrzewają we wrześniu i październiku. Można je jeść na surowo lub po przetworzeniu. Młode liście po ugotowaniu nadają się jako przyprawa lub dodatek do zup. Kwiaty chętnie odwiedzają pszczoły i inne owady zapylające.



























































































