Pelargonia

Pelargonia potrzebuje pełnego słońca. W słabym świetle wyciąga się, tworzy długie, słabo ulistnione pędy i kiepsko kwitnie. Najlepiej rośnie w temperaturze 15–25 °C, a minimum, które znosi, to 4 °C. Mrozu nie wytrzyma, więc od późnej jesieni do wiosny nie nadaje się na zewnątrz.

Dobrze czuje się w pojemnikach, skrzynkach i na słonecznym balkonie. Wilgotność powietrza nie ma dla niej większego znaczenia, wystarcza niska.

Pelargonia jest odporna na suszę i woli podlewanie umiarkowane. Pozwól, by podłoże w pojemniku między podlewaniami przeschło. Więcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu, a zimą utrzymuj ziemię prawie suchą.

Nadmiar wody to najczęstszy błąd: źle odprowadzana woda prowadzi do żółknięcia dolnych liści.

Odpowiednie jest przepuszczalne, gruboziarniste podłoże, czyli ziemia gliniasta, piaszczysta lub żwirowata z dobrym drenażem. W doniczce zadbaj o otwory odpływowe.

Przesadzaj w marcu lub kwietniu.

Nawoź od kwietnia do sierpnia, czyli w okresie wzrostu i kwitnienia. W miesiącach spoczynku, od listopada do stycznia, nawożenie nie jest potrzebne.

Przycinaj w lutym, marcu i październiku. Jeśli pędy są wyciągnięte i słabo kwitną, przenieś roślinę na pełne słońce i przypinceruj końcówki pędów, aby się zagęściła.

Wysiewaj w domu w styczniu i lutym. Wysadzaj rośliny na zewnątrz po ostatnich przymrozkach, w maju lub czerwcu. Do czasu minięcia przymrozków, w kwietniu i maju, chroń je przed mrozem, podobnie w październiku i listopadzie, gdy wracają chłody.

Pelargonie możesz trzymać w pojemnikach na słonecznym balkonie.

Zimuj pelargonie w miejscu wolnym od mrozu, jasnym i chłodnym, w temperaturze 5–10 °C, utrzymując podłoże prawie suche. Okres spoczynku przypada na listopad, grudzień i styczeń.

Pelargonię rozmnażaj przez sadzonki pędowe, siew lub sadzonki korzeniowe. Sadzonki najlepiej pobierać w lipcu i sierpniu. Używaj czystych sadzonek i czystej ziemi, aby uniknąć chorób podstawy pędu.

Do typowych szkodników należą mszyce, mączliki, przędziorki i barczatka pelargoniowa (motyl).

Żółknące dolne liście zwykle oznaczają przelanie lub słaby drenaż: poczekaj, aż podłoże przeschnie, i popraw odpływ wody. Długie, słabo kwitnące pędy wynikają z braku światła. Czerniejąca podstawa łodygi to objaw czarnej zgnilizny lub uszkodzeń przez szkodnika żerującego wewnątrz pędu. Usuń takie rośliny.