Tarnina

Najlepiej rośnie na słonecznym stanowisku. Toleruje także półcień, ale wtedy zwykle kwitnie i owocuje słabiej.

Ponieważ krzew rozrasta się odrostami i tworzy gąszcz, daj mu sporo miejsca. Dobrze sprawdza się jako żywopłot, w naturalistycznym nasadzeniu na skraju ogrodu albo jako osłona o dzikim charakterze.

Tarnina nie ma dużych wymagań co do podłoża. Rośnie w szerokim zakresie warunków, od cięższej gleby gliniastej po lżejszą glebę próchniczo-gliniastą, i radzi sobie także na glebie zasadowej. Zwykła ziemia ogrodowa w zupełności wystarczy.

Krzewy sadzi się w marcu oraz od października do grudnia. Przy sadzeniu żywopłotu pamiętaj, że z czasem krzew mocno się rozrasta i wypuszcza odrosty.

Cięcie najlepiej wykonać w maju, czerwcu lub lipcu, czyli po kwitnieniu. Przycinanie pozwala utrzymać kształt żywopłotu i ograniczyć rozrost krzewu.

Tarnina jest w pełni mrozoodporna i zimuje w gruncie bez osłon. Wytrzymuje mrozy sięgające mniej więcej -30°C, więc typowe zimy w Polsce nie stanowią dla niej zagrożenia. Okres spoczynku przypada na grudzień, styczeń i luty.

Tarninę wysiewa się i rozmnaża w październiku i listopadzie.

Na tarninie mogą pojawiać się mszyce i gąsienice. Warto jednak pamiętać, że liście tarniny są pokarmem dla gąsienic wielu motyli nocnych, więc część z nich to naturalni mieszkańcy krzewu.

Owoce tarniny, czyli tarnki, zbiera się w październiku i listopadzie. Są kwaśne i bardzo cierpkie, a najlepsze stają się po przemrożeniu. Wykorzystuje się je do nalewek, takich jak sloe gin czy pacharán, oraz do przetworów. Pestek się nie je.

Wczesne kwiaty są pokarmem dla owadów, liście żywią gąsienice wielu motyli nocnych, a gęsty, kolczasty krzew daje schronienie ptakom.