Laurowiśnia
Prunus laurocerasus · Rosaceae
Inne nazwy: laurowiśnia wschodnia, wawrzynowiśnia, Śliwa wawrzynolistna, Laurocerasus officinalis
Laurowiśnia, zwana też laurowiśnią wschodnią lub wawrzynowiśnią, to szybko rosnący, zimozielony krzew, chętnie sadzony na żywopłoty. Dobrze znosi cień i większość gleb, a w polskim klimacie zwykle zimuje w gruncie. Trzeba jednak pamiętać, że jest trująca.
- Światło
- Półcień, Cień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -20 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 3–15 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda laurowiśnia
Prunus laurocerasus (rodzina różowatych) tworzy gęsty, zaokrąglony lub rozłożysty krzew albo niewielkie drzewo. Zwykle osiąga od 3 do 15 m wysokości i od 2 do 10 m szerokości. Rośnie szybko.
Liście są duże, skórzaste, błyszczące, ciemnozielone, podługowate, drobno piłkowane. Po roztarciu pachną migdałami. Wiosną, w kwietniu i maju, pojawiają się wzniesione grona do 15 cm, złożone z wielu drobnych, słodko pachnących, białych lub kremowych kwiatów. Latem i na początku jesieni dojrzewają małe owoce podobne do wiśni, o średnicy 1–2 cm, z czasem purpurowoczarne.
Roślina pochodzi z południowo-wschodniej Europy i południowo-zachodniej Azji w okolicach Morza Czarnego, a w wielu miejscach jest zadomowiona. W Wielkiej Brytanii, na Wyspie Man i w amerykańskim Pacific Northwest uznaje się ją za gatunek inwazyjny, bo ptaki roznoszą nasiona, a cień jej nie szkodzi.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Laurowiśnia rośnie od pełnego słońca po głęboki cień i kwitnie nawet w mocnym zacienieniu. Najczęściej poleca się jednak półcień lub cień. W naturze występuje w lasach i zaroślach, często w cieniu.
Posadź ją z zapasem miejsca, bo osiąga duże rozmiary, a jej korzenie są włókniste i silnie konkurują z sąsiednimi roślinami.
Podlewanie
Zapotrzebowanie na wodę jest umiarkowane. Świeżo posadzone krzewy podlewaj obficie, dorosłe radzą sobie z okresami suszy. Więcej wody potrzebują w czerwcu, lipcu i sierpniu. Wilgotność powietrza powinna być umiarkowana.
Gleba i przesadzanie
Laurowiśnia toleruje większość gleb: uniwersalne, gliniaste, próchnicze i zasadowe, o pH od około 5 do 8. Najlepiej czuje się w żyznej, bogatej w materię organiczną ziemi, wilgotnej, ale przepuszczalnej.
Rośliny w pojemnikach przesadzaj w marcu lub kwietniu.
Nawożenie
W marcu lub kwietniu wystarczy ściółka z kompostu. Unikaj mocnego nawożenia.
Cięcie
Laurowiśnia dobrze znosi radykalne cięcie. Żywopłoty przycinaj w lipcu i sierpniu, pod koniec lata. Pędy lepiej ciąć sekatorem niż nożycami do żywopłotu, bo duże liście nie są wtedy rozrywane i nie brązowieją na brzegach.
Sadzenie
Sadź w marcu i kwietniu albo we wrześniu i październiku. Pamiętaj o miejscu na docelowe rozmiary krzewu, szczególnie przy żywopłocie.
Zimowanie
W większości Europy laurowiśnia jest w pełni mrozoodporna. Wytrzymuje mniej więcej do -20 °C, czyli blisko typowych minimów w chłodniejszych rejonach, dlatego młode rośliny osłaniaj podczas silnych mrozów. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.
Rozmnażanie
Można ją rozmnażać z sadzonek pędowych, przez odkłady i z nasion. Sadzonki pobiera się od lipca do września, a siew nasion wypada w październiku.
Problemy
Do chorób należą dziurkowatość liści, mączniak prawdziwy i opieńka miodowa.
Małe dziurki w liściach to objaw dziurkowatości liści. Usuń porażone liście i popraw przewiew.
Żółknięcie liści wynika z zalewania albo z wapiennej, ubogiej gleby. Popraw drenaż i zastosuj ściółkę.
Brązowe brzegi liści powoduje mróz lub susza. Podlewaj w suchych okresach i osłaniaj krzew przed wiatrem.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
- Ludzie
- Trująca
Laurowiśnia jest trująca dla ludzi, kotów, psów i koni. Toksyczne są liście, nasiona i pędy. Zawierają glikozydy cyjanogenne, w tym amygdalinę i prunazynę. Objawy zatrucia cyjankiem to rozszerzone źrenice, trudności z oddychaniem, dyszenie, jasnoczerwone błony śluzowe i wstrząs. To wyłącznie informacja, nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skontaktuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox, English Wikipedia

















































































