Orlica
Pteridium aquilinum · Dennstaedtiaceae
Inne nazwy: orlica pospolita, paproć orlica
Orlica, zwana też orlicą pospolitą lub paprocią orlicą, to duża, mrozoodporna paproć, która z czasem tworzy zwarte kolonie. Łatwo ją utrzymać, trudniej powstrzymać jej rozrastanie, dlatego przed posadzeniem przemyśl miejsce. Jest trująca dla kotów i psów.
- Światło
- Słońce do półcienia, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -42 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,3–2 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda orlica
Orlica (Pteridium aquilinum) z rodziny Dennstaedtiaceae to wieloletnia paproć, której część nadziemna jesienią zamiera. Dorasta zwykle od 30 cm do 2 m. Duże, mniej więcej trójkątne, silnie podzielone liście wyrastają pojedynczo na sztywnych ogonkach z głębokiego, płożącego się kłącza. Młode, zwinięte w ślimak liście pokrywa srebrzystoszare owłosienie.
Orlica nie kwitnie. Latem pod brzegami liści tworzą się wąskie, brązowe pasy zarodni, a brązowe zarodniki uwalniają się od lipca do września. Rośnie umiarkowanie szybko, a na naturalnych stanowiskach zasiedla pastwiska, widne lasy liściaste i iglaste, zbocza oraz wrzosowiska, najczęściej na glebach kwaśnych. Występuje w umiarkowanej strefie Eurazji, w Ameryce Północnej i w Afryce Północnej.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Orlica znosi pełne słońce i lekki cień, ale najlepiej rośnie w umiarkowanym świetle, czyli w półcieniu. Sprawdzi się jako roślina okrywowa na większej, swobodnej powierzchni. Kłącze sięga bardzo głęboko i daleko, nawet na wiele metrów, więc nie sadź jej w ciasnych rabatach ani obok delikatniejszych roślin.
Podlewanie
Najlepiej czuje się w glebie umiarkowanie wilgotnej. Rozrośnięte kolonie dobrze znoszą okresy suszy, więc podlewaj ją głównie w pierwszym sezonie po posadzeniu.
Gleba
Odpowiednia jest gleba kwaśna, uboga i przepuszczalna, piaszczysta lub gliniasta, o pH około 4,0–6,0. Orlica nie lubi podłoży wapiennych ani ciężkiej, mokrej gliny. Nie nadaje się do uprawy w pojemnikach.
Nawożenie
Nawożenie nie jest potrzebne, bo orlica ma niskie wymagania pokarmowe.
Sadzenie
Orlicę sadzi się od kwietnia do maja. Wybierz miejsce na stałe i z zapasem przestrzeni, bo usunięcie kłącza z gruntu jest bardzo trudne.
Przycinanie
Liście zamierają jesienią. Przycinaj je w lutym i marcu, zanim ruszy nowy wzrost.
Zimowanie
Orlica jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje temperatury do około -42°C, więc w polskich zimach nie wymaga osłony. Liście zamierają jesienią, a wiosną odrastają z kłącza. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Orlicę rozmnaża się przez podział kłącza lub z zarodników, a prace przypadają na marzec i kwiecień. Zarodniki rozchodzą się tak łatwo, że gatunek jest dziś niemal kosmopolityczny, więc samo rozmnażanie rzadko bywa problemem.
Ekspansywność
Orlica tworzy gęste, długowieczne kolonie i bywa chwastem kwaśnych pastwisk wyżynnych. Trudno ją wytępić, a dla bydła działa rakotwórczo. Zanim ją posadzisz, zaplanuj, gdzie ma się rozrastać.
Młode pędy
Młode pędy, zwinięte w ślimak, jada się w Japonii i Korei po namoczeniu w wodzie z popiołem. Roślina jest jednak rakotwórcza, dlatego nie zaleca się jej spożywania.

















































































