Skrzyp

Skrzyp rośnie w pełnym słońcu i w półcieniu, a znosi nawet dość głęboki cień. Najważniejsza jest wilgoć w podłożu, a nie ilość światła. Dobrze czuje się w miejscach o wysokim poziomie wody gruntowej, przy rowach i oczkach wodnych.

Skrzyp lubi glebę wilgotną lub stale lekko wilgotną. Krótkie okresy suszy znosi, ale nie jest rośliną odporną na suszę, więc w upały nie dopuszczaj do przesuszenia podłoża.

Roślina dostosowuje się do gleb lekkich, średnich i ciężkich: gliniastych, piaszczystych i próchnicznych. Najlepiej rośnie w podłożu wilgotnym, ale przepuszczalnym, o odczynie od obojętnego do lekko zasadowego (pH 6,0–8,0).

Nawożenie nie jest potrzebne. Skrzyp bez problemu radzi sobie na ubogich glebach.

Koszenie ani przycinanie pędów nic nie daje, ponieważ roślina odrasta z kłączy.

Skrzyp rzadko sadzi się celowo, bo jest bardzo ekspansywny. Jeśli jednak chcesz go mieć, posadź go w głębokim pojemniku albo otocz barierą, która zatrzyma kłącza.

Skrzyp zimuje w gruncie i nie wymaga okrycia. Pędy płonne zamierają po jesiennych przymrozkach, a wiosną roślina odrasta z kłączy. Okres spoczynku przypada na listopad, grudzień, styczeń i luty.

Skrzyp rozmnaża się z kłączy, przez podział oraz zarodnikami. Odpowiedni czas to marzec i kwiecień.

Prawdziwym problemem nie są choroby, lecz to, że skrzyp wchodzi na rabaty i trawniki. Winna jest głęboka sieć kłączy, przez którą roślina uchodzi za uporczywy chwast, bardzo trudny do usunięcia.

Pomaga wielokrotne usuwanie pędów, poprawa drenażu, bo skrzyp lubi mokro, oraz głębokie przekopanie i wybranie kłączy.

Młode pędy zbiera się wiosną, w kwietniu i maju. W Japonii i Korei wiosenne pędy jada się jako warzywo.

Skrzyp jest bogaty w krzemionkę. Tradycyjnie stosowano go jako środek moczopędny i na wzmocnienie paznokci, choć dowody na jego działanie przeciwzapalne i przeciwdrobnoustrojowe są ograniczone. Wyciąg ze skrzypu jest w UE zatwierdzony jako substancja podstawowa o działaniu grzybobójczym.