Liatra kłosowa
Liatris spicata · Asteraceae
Inne nazwy: liatra, liatris
Liatra kłosowa (Liatris spicata), zwana też liatrą lub liatris, to łatwa bylina o sztywnych kwiatostanach przypominających fioletowe lub różowe kłosy. Jest w pełni mrozoodporna, lubi słońce i nie wymaga częstego nawożenia. Jej największym wrogiem nie jest zimno, tylko mokra gleba zimą.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 15–28 °C, min. -29 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,6–1,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda liatra kłosowa
Liatra kłosowa to kępiasta, wzniesiona bylina rosnąca z bulw (zgrubiałych podziemnych pędów). Tworzy trawiastą rozetę wąskich, liniowych, ciemnozielonych liści o długości do 30 cm. Wyżej na łodydze liście są coraz krótsze.
Kwiaty zebrane są w gęste kłosy o długości 15–30 cm. Ich puszyste koszyczki bez szypułek rozwijają się od góry ku dołowi, co jest dość nietypowe. Kwitną na fioletowo, różowo lub biało, zwykle od lipca do września. Jesienią dojrzewają brązowe owoce ze sztywnymi włoskami. Kępa rozrasta się zwykle na szerokość 30–60 cm, a tempo wzrostu jest umiarkowane.
W naturze roślina rośnie we wschodniej i środkowej części Ameryki Północnej, na wilgotnych preriach, łąkach i otwartych, wilgotnych terenach.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu. Toleruje lekki cień, ale wtedy łodygi chętniej wylegają. Dobrze sprawdza się na rabatach bylinowych, w ogrodach łąkowych i na skalniakach. Zniesie też miejsca wilgotne, na przykład w pobliżu oczka wodnego.
Podlewanie
Liatra woli glebę średnio wilgotną do wilgotnej. W pierwszym sezonie podlewaj ją regularnie. Słabo znosi suszę, dlatego w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj częściej, zwłaszcza w upały.
Zimą ziemia nie może być przemoczona. Stojąca woda wokół bulw to najczęstszy powód strat.
Gleba
Odpowiednia jest przeciętna, żyzna lub próchniczna gleba, od gliniastej po piaszczystą. Ważne, by była wilgotna, ale dobrze przepuszczalna, o odczynie od kwaśnego do obojętnego (pH mniej więcej 5,5–7,0). Na ciężkiej glinie warto poprawić drenaż przed sadzeniem.
Nawożenie
Liatra ma niskie wymagania pokarmowe i potrzebuje niewiele nawozu. Zbyt żyzna gleba sprzyja wyleganiu łodyg.
Cięcie i podpieranie
Jesienią, w październiku lub listopadzie, skróć łodygi do 30–60 cm. Warto zostawić je na zimę, bo w pustych łodygach mogą gnieździć się pszczoły.
Wysokie pędy, które się kładą, podeprzyj palikami.
Sadzenie
Bulwy lub rozsadę sadź wiosną, w kwietniu i maju, na słonecznym stanowisku. Zachowaj odstępy około 30–38 cm.
Zimowanie
Liatra jest w pełni mrozoodporna. Zimą nadziemne części zamierają, a wiosną roślina odrasta z bulw. Okres spoczynku przypada na listopad–luty, więc w tym czasie nie trzeba robić nic poza zabezpieczeniem przed zalaniem.
Rozmnażanie
Liatrę można rozmnażać z nasion lub przez podział kęp. Nasiona wysiewa się do doniczek w lutym i marcu albo bezpośrednio do gruntu od marca do maja. Podział kęp wykonuje się w marcu i kwietniu. Rośliny z siewu zakwitają zwykle dopiero w drugim roku.
Problemy
Gnijące korzenie i szyjki korzeniowe są skutkiem mokrej gleby zimą. Zaradzi temu drenaż. Wyleganie łodyg to skutek zbyt żyznej gleby lub cienia. Zapewnij roślinie pełne słońce albo podeprzyj pędy. Brak kwiatów w pierwszym roku jest normalny przy roślinach z siewu.
Z chorób mogą pojawić się zgnilizna łodyg, plamistość liści, rdza, mączniak prawdziwy i wertycylioza. Bulwy mogą podgryzać nornice, a liście obgryzać króliki. Jelenie zwykle jej unikają.
Zastosowanie
Liatra świetnie nadaje się na kwiat cięty, a kłosy ścina się w lipcu i sierpniu. Chętnie odwiedzają ją motyle, pszczoły i ćmy, więc ma wartość w ogrodzie przyjaznym owadom.






































































































