Dereń kwiecisty
Cornus florida · Cornaceae
Dereń kwiecisty to niewielkie drzewo ozdobne, które wiosną, jeszcze przed rozwojem liści, pokrywa się dużymi białymi przysadkami, a jesienią przebarwia się na czerwono i purpurowo. W Polsce nadaje się do uprawy w gruncie, ale wymaga wilgotnej, próchnicznej gleby i osłony przed popołudniowym upałem.
- Światło
- Słońce do półcienia, Półcień
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–27 °C, min. -33 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 4,5–10 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Dereń kwiecisty – wygląd i pochodzenie
Dereń kwiecisty, czyli Cornus florida, należy do rodziny dereniowatych. To wieloletnie drzewo liściaste, które naturalnie rośnie we wschodniej części Ameryki Północnej, od południowego Maine po Florydę i na zachód do Missisipi, a także w północnym i wschodnim Meksyku. W naturze rośnie w podszycie wilgotnych i suchych lasów, na skrajach lasów oraz na suchych grzbietach.
To małe, wielopniowe drzewo o zaokrąglonej, rozłożystej koronie, często szerszej niż wysokiej. Dorasta zwykle do około 4,5–10 m wysokości i 4,5–8 m szerokości, a tempo wzrostu jest umiarkowane.
Liście są naprzeciwległe, jajowate, długości 6–15 cm, z łukowato biegnącymi nerwami i brzegiem od całobrzegiego do lekko falistego. Z wierzchu są matowozielone, od spodu jaśniejsze. Jesienią przebarwiają się na czerwono i purpurowo.
Prawdziwe kwiaty są drobne, zielonożółte, zebrane w gęstą główkę. Otaczają je cztery duże, białe (lub różowe) przysadki z wcięciem na końcu. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj, a kwiaty nie pachną. Pod koniec lata i jesienią dojrzewają skupiska błyszczących, czerwonych, owalnych pestkowców o długości około 1 cm.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Dereń kwiecisty rośnie na słońcu lub w półcieniu. Najlepsze jest miejsce z porannym słońcem i cieniem po południu, a tam, gdzie lata są gorące, popołudniowy cień jest szczególnie wskazany.
Korzenie są płytkie i wrażliwe na upał oraz wahania temperatury gleby. Nie sadź drzewa przy źródłach ciepła ani na ubitym podłożu.
Podlewanie
Gleba powinna być stale, równomiernie wilgotna. Pomaga w tym ściółka. Drzewo słabo znosi zarówno silną suszę, jak i podłoże zalane wodą.
Najwięcej wody potrzebuje w lipcu i sierpniu. Długotrwała susza i upał mogą spowodować przypalenie liści.
Gleba
Najlepsza jest gleba przepuszczalna, a jednocześnie wilgotna, zasobna w próchnicę, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego (pH 5,5–7). Dobrze sprawdzi się próchniczna ziemia gliniasta.
Nawożenie
Wymagania pokarmowe są umiarkowane. Jeśli drzewo słabo rośnie, w kwietniu można zastosować nawóz wolnodziałający.
Cięcie
Cięcie przeprowadza się w lutym lub marcu. Wtedy też usuwa się gałęzie porażone chorobą. Kora jest wrażliwa, dlatego unikaj jej uszkodzeń.
Sadzenie
Sadzić można w marcu, kwietniu i październiku. Wybierz miejsce z porannym słońcem i popołudniowym cieniem. Po posadzeniu rozłóż ściółkę warstwą 5–10 cm, która chroni korzenie przed nagrzewaniem, ale odsuń ją od pnia.
Zimowanie
Dereń kwiecisty jest mrozoodporny i przeżywa spadki temperatury do około -33°C, a typowe zimowe minima w polskim klimacie wynoszą około -20°C. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Dereń kwiecisty rozmnaża się z nasion, sadzonek pędowych i przez szczepienie. Nasiona wysiewa się w październiku, a sadzonki pobiera się w czerwcu i lipcu.
Choroby i szkodniki
Do szkodników należą szeliniak dereniowiec (dogwood borer), kornikowate z grupy ambrosia beetles oraz pryszczarek tworzący galasy na dereniu. Drzewo bywa też porażane przez antraknozę derenia, zgniliznę korzeni powodowaną przez Phytophthora i mączniaka prawdziwego.
Plamy na liściach i zamieranie pędów oznaczają zwykle antraknozę. Pomaga sadzenie zdrowego materiału, lepsza cyrkulacja powietrza i usuwanie porażonych gałęzi.
Uszkodzenia pnia i osłabienie drzewa wiążą się z działaniem szeliniaka. Chroń korę przed zranieniami, a ściółkę odsuwaj od pnia.
Przypalone liście to skutek upału i suszy. Zapobiega im ściółkowanie i podlewanie w suchych okresach.
Zastosowanie i zwierzęta w ogrodzie
Owoce są gorzkie lub kwaśne i nie nadają się do jedzenia. Za to chętnie zjadają je ptaki śpiewające. Kwiaty odwiedzają motyle i wyspecjalizowane pszczoły, a na drzewie żerują gąsienice licznych ciem, więc roślina wspiera życie w ogrodzie.














































































