Dereń kousa

Dereń kousa najlepiej rośnie na słonecznym stanowisku z lekkim cieniem po południu. Toleruje też umiarkowany cień. Ponieważ ma płytki system korzeniowy, a przesadzanie starszych drzew jest trudne, miejsce warto wybrać od razu na stałe, z uwzględnieniem szerokiej korony dorosłego drzewa.

Zapotrzebowanie na wodę jest umiarkowane. Młode drzewa podlewaj regularnie w okresie ukorzeniania się, a starsze w czasie suszy. Szczególnie ważne jest to w lipcu i sierpniu. Odporność na suszę jest średnia, więc nie dopuszczaj do długotrwałego przesuszenia. Unikaj jednak zalewania i stojącej wody wokół korzeni.

Dereń kousa lubi glebę kwaśną, próchniczną, przepuszczalną, ale stale lekko wilgotną. Dobrze czuje się na glebie gliniasto-piaszczystej, próchnicznej, o odczynie pH około 5–6,5. Cienka ściółka wokół pnia pomaga utrzymać wilgoć i chłód wokół korzeni.

Młode drzewka sadź wiosną, w marcu lub kwietniu, albo jesienią, w październiku. Po posadzeniu zmulczuj ziemię, by płytkie korzenie nie nagrzewały się i nie przesychały. Pamiętaj, że później trudno go przesadzić, dlatego dobrze przemyśl lokalizację.

Nawozić warto w kwietniu, na początku okresu wzrostu. Drzewo rośnie powoli i nie ma dużych wymagań, więc wystarczy jedno nawożenie w sezonie.

Jeśli zachodzi potrzeba cięcia, najlepszy termin to luty i marzec. Naturalny, rozłożysty pokrój drzewa jest jego ozdobą, dlatego ogranicz się do usunięcia zbędnych lub uszkodzonych pędów.

Dereń kousa jest mrozoodporny i znosi temperatury do około -28 °C, a typowe zimowe minima w Europie Środkowej, rzędu -20 °C, nie są dla niego problemem. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.

Dereń kousa rozmnaża się z nasion, z sadzonek pędowych oraz przez szczepienie. Nasiona wysiewa się w październiku, a sadzonki warto pobierać w czerwcu i lipcu. Drzewa uzyskane z nasion rosną powoli, więc wymagają cierpliwości.

Owoce zbiera się od września do października. Miąższ jest słodki i smakuje jak dojrzałe kaki. Można go jeść na surowo lub przerobić na wino. Twardą, gorzką skórkę zwykle się odrzuca. Jako części jadalne wymienia się także młode liście.

W ogrodzie dereń kousa sprawdza się jako soliter, który zdobi najpierw kwiatami, potem owocami i jesiennymi barwami liści.