Czarny bez
Sambucus nigra · Viburnaceae
Inne nazwy: bez lekarski, Dziki bez czarny
Czarny bez (bez czarny, bez lekarski, Sambucus nigra) to duży, szybko rosnący krzew liściasty, w pełni mrozoodporny w polskim klimacie. Sprawdza się w ogrodzie naturalistycznym, jako żywopłot i jako krzew owocowy, ale trzeba mu zostawić dużo miejsca i pilnować rozrastających się odrostów.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -25 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 3–10 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda czarny bez
Czarny bez to wielopędowy krzew lub niewielkie drzewo o pustych w środku młodych pędach. Rozrasta się odrostami w gęste zarośla i osiąga szerokość mniej więcej 2,5–6 m. Rośnie szybko.
Liście są nieparzystopierzaste, długości 10–30 cm, z 5–7 piłkowanych, jajowatych listków. Po roztarciu nieprzyjemnie pachną. W maju, czerwcu i lipcu pojawiają się duże, płaskie baldachy o średnicy 8–24 cm, złożone z drobnych, kremowobiałych kwiatów o piżmowym zapachu. Krzew w naturze rośnie na skrajach lasów, w żywopłotach, zaroślach, nad brzegami rzek, przy drogach i na nieużytkach, najczęściej na otwartych, żyznych glebach.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej kwitnie i owocuje w pełnym słońcu, ale znosi też półcień. W głębokim cieniu rośnie słabo. Posadź go tam, gdzie będzie mógł się swobodnie rozrastać: na obrzeżach ogrodu, w żywopłocie albo w rabacie przyjaznej dzikim zwierzętom.
Podlewanie
Czarny bez woli glebę wilgotną i żyzną. Toleruje zarówno gleby mokre, jak i suche, ale nie znosi długotrwałej suszy, więc w upalne, bezdeszczowe okresy warto go podlać.
Gleba
Gatunek jest bardzo elastyczny: rośnie od gleb piaszczystych po ciężkie gliny. Najlepiej jednak czuje się w glebie bogatej w próchnicę, wilgotnej, ale przepuszczalnej. Optymalny odczyn to mniej więcej pH 6,0–7,0. To gatunek o bardzo dużych wymaganiach pokarmowych, więc na ubogiej ziemi wymaga wzbogacenia materią organiczną.
Nawożenie
Ponieważ czarny bez ma duże wymagania pokarmowe, nawóż go w marcu i kwietniu. Dobrze sprawdzi się kompost lub inna materia organiczna.
Cięcie
Mocne cięcie wykonuj w lutym lub marcu. Ogranicza ono rozmiar krzewu i pobudza go do odnowienia. Odrosty i niechciane pędy usuwaj na bieżąco, zanim utworzą zarośla.
Sadzenie
Sadzenie najlepiej zaplanuj na marzec i kwiecień albo na październik i listopad. Wybierz stanowisko słoneczne lub półcieniste z dużą ilością miejsca, bo krzew chętnie się rozrasta i tworzy kolonie. Płytki, włóknisty system korzeniowy wypuszcza odrosty, co przy sadzeniu żywopłotu bywa zaletą, a w małym ogrodzie kłopotem.
Zimowanie
Czarny bez jest całkowicie mrozoodporny i nie wymaga okrywania. Znosi spadki temperatury do około −25°C, a typowe zimowe minima w naszym klimacie wynoszą około −20°C. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Czarny bez rozmnaża się z sadzonek pędowych i z nasion. Na sadzonki najlepiej przeznaczyć styczeń, luty, listopad i grudzień. Nasiona wysiewaj w październiku lub listopadzie. Krzew sam chętnie się wysiewa i wypuszcza odrosty, więc nowych roślin zwykle nie brakuje.
Problemy i choroby
Ze szkodników mogą pojawić się przędziorki i mszyce. Z chorób wymienia się raki pędów, plamistość liści i mączniaka prawdziwego.
Połamane gałęzie to skutek słabego drewna pod naporem wiatru lub śniegu. Wytnij uszkodzone pędy i przerzedź koronę. Przy nadmiarze odrostów i siewek usuwaj je wcześnie i ścinaj owocostany, zanim nasiona się rozsieją. W niektórych regionach gatunek bywa chwastem.
Zbiór i zastosowanie
Jadalne są dojrzałe owoce i kwiaty. Terminy zbiorów w naszym klimacie to maj, czerwiec oraz sierpień, wrzesień i październik. Z kwiatów robi się syropy i napoje bzowe. Owoce trzeba przed spożyciem poddać obróbce cieplnej, a potem można z nich przyrządzać dżemy, wypieki, syropy i wino. Surowe zielone części rośliny są trujące.
Czarny bez bywa tradycyjnie stosowany w ziołolecznictwie, ale nie ma klinicznych dowodów na jego korzyści zdrowotne.
Owoce zjadają liczne ptaki, m.in. kosy, drozdy i rudziki, a kwiaty odwiedzają muchówki, chrząszcze, pszczoły i motyle.






























































