Ślaz dziki
Malva sylvestris · Malvaceae
Inne nazwy: ślaz leśny
Ślaz dziki, znany też jako Malva sylvestris czy ślaz leśny, to łatwa w uprawie roślina o liliowofioletowych kwiatach z ciemnymi żyłkami. Rośnie szybko, lubi słońce i zimuje w polskim gruncie. Kwitnie od czerwca do września, a chętnie odwiedzają go pszczoły i motyle.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 12–25 °C, min. -20 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,6–1,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda ślaz dziki
To roślina zielna o pokroju od wzniesionego do rozłożystego, silnie rosnąca i rozgałęziona. Zwykle osiąga około 60–150 cm wysokości. Jest krótkowieczną byliną lub rośliną dwuletnią. Tworzy głęboki korzeń palowy.
Liście są zielone, skrętoległe, dłoniasto klapowane, do około 7 na 10 cm, z gwiazdkowatymi włoskami, długimi ogonkami i wyraźnymi nerwami od spodu. Kwiaty mają pięć płatków do około 2 cm, barwę od fioletowej do różowej i ciemne żyłki. Wyrastają w kątach liści po 2–4. Po kwitnieniu powstają spłaszczone owoce złożone z 10–12 siatkowatych rozłupek, o średnicy około 5–6 mm, nazywane „serkami”.
W naturze ślaz rośnie na łąkach, przy żywopłotach, na nieużytkach, przydrożach, torowiskach i ugorach. Pochodzi z Europy, Afryki Północnej oraz zachodniej i środkowej Azji. W Australii i Ameryce jest zdziczały, a w niektórych regionach uznawany za gatunek inwazyjny.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej czuje się w pełnym słońcu, ale znosi też lekki cień. Posadź go tam, gdzie jest miejsce na wysokie, silnie rosnące rośliny, bo ślaz szybko się rozrasta. Ma niewielkie wymagania i dobrze pasuje do naturalistycznych rabat oraz łąk kwietnych.
Podlewanie
Ukorzeniony ślaz potrzebuje wody tylko w czasie dłuższej suszy. Umiarkowanie znosi niedobór wody. Wilgotność powietrza nie ma dla niego znaczenia, woli suche powietrze. Podlewaj pod korzeń, a nie po liściach, bo zmniejsza to ryzyko rdzy.
Gleba
Ślaz toleruje gleby od ubogich po żyzne, także bogate w azot, od lekko kwaśnych po zasadowe (pH mniej więcej 6,0–8,0). Dobrze rośnie w zwykłej glebie ogrodowej i gliniastej, byle była przepuszczalna.
Nawożenie
Nawożenie jest rzadko potrzebne. Przy tak niewielkich wymaganiach zwykle wystarczy zwykła gleba ogrodowa.
Siew i sadzenie
Nasiona możesz wysiewać na rozsadę w marcu albo wprost do gruntu w kwietniu i maju. Rozsadę wysadza się w maju. Rośliny sadź w słonecznym miejscu w odstępach około 50 cm.
Ślaz chętnie rozsiewa się sam, więc w następnych latach możesz spodziewać się młodych roślin w sąsiedztwie.
Przycinanie
Po kwitnieniu, we wrześniu i październiku, przytnij pędy. Zachęca to do ponownego kwitnienia i ogranicza samosiew.
Zimowanie
Ślaz jest mrozoodporny i zimuje w gruncie. Późną jesienią obetnij pędy. Od listopada do lutego roślina ma okres spoczynku.
Rozmnażanie
Ślaz rozmnaża się z nasion, a także z sadzonek pędowych. Termin to kwiecień i maj. Nasiona możesz też wysiać wcześniej w domu, w marcu.
Choroby i problemy
Ślaz bywa atakowany przez rdzę malw i mączniaka prawdziwego. Pomarańczowe krostki na spodniej stronie liści to objaw rdzy. Usuń porażone liście i unikaj podlewania po liściach.
Dziury w liściach zwykle powodują pchełki lub ślimaki. Zwalczaj szkodniki i utrzymuj porządek wokół roślin.
Zbiór i zastosowanie
Liście i kwiaty zbiera się od czerwca do sierpnia. Młode liście i kwiaty można jeść w sałatkach lub po ugotowaniu, a owoce („serki”) zjada się na surowo.
Kwiaty i liście tradycyjnie stosowano jako napar śluzowy na kaszel i ból gardła.
Ślaz przyciąga pszczoły i motyle, a jego liście są pokarmem dla gąsienic.









































































































