Cykoria
Cichorium intybus · Asteraceae
Inne nazwy: cykoria podróżnik, cykoria korzeniowa, Cykoria podróżnik siewna
Cykoria podróżnik (Cichorium intybus), zwana też po prostu cykorią albo cykorią korzeniową, to wysoka bylina o niebieskich kwiatach. W naszym klimacie jest w pełni mrozoodporna i łatwa w uprawie. Jest przy tym jadalna i chętnie odwiedzają ją owady zapylające.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 12–25 °C, min. -41 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,6–1,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda cykoria podróżnik
Cykoria podróżnik należy do rodziny astrowatych (Asteraceae). Pochodzi z Europy, Afryki Północnej i zachodniej Azji. Rośnie dziko na poboczach dróg, nieużytkach i pastwiskach, najchętniej na glebach wapiennych, ale znosi wiele warunków.
Tworzy przyziemną rozetę liści, z której wyrastają sztywne, rozgałęzione pędy. Pod ziemią ma głęboki, mięsisty korzeń palowy z mlecznym sokiem, bogaty w inulinę. Roślina dorasta zwykle do 60–150 cm wysokości i 30–60 cm szerokości, a rośnie szybko. Liście są zielone, a zimą część nadziemna zamiera.
Kwiaty są jasnoniebieskie (rzadko białe lub różowe), przypominają stokrotki i mają 3–5 cm średnicy. Wyrastają bezszypułkowo wzdłuż pędów od lata do przymrozków. Otwierają się rano, a do południa się zamykają. W ogrodzie kwitną zwykle od czerwca do października. Po kwitnieniu zawiązują się brązowe, podłużne, pięciożebrowe niełupki.
Bywa chwastem na polach, pastwiskach i poboczach, choć rzadko wchodzi na nienaruszone siedliska naturalne.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, toleruje też lekki półcień. Ze względu na wysokość i luźny pokrój pasuje na rabaty naturalistyczne, łąki kwietne i skraje ogrodu.
Podlewanie i wilgotność
Młode rośliny podlewaj regularnie. Starsze egzemplarze dobrze radzą sobie z okresami suszy, więc wystarczy umiarkowane podlewanie. Nieco więcej wody przyda się w czerwcu, lipcu i sierpniu. Wilgotność powietrza nie ma większego znaczenia, wystarcza umiarkowana.
Długie, gorące i wilgotne lato może jednak osłabić rośliny. Wtedy lepiej wybrać chłodniejsze miejsce albo dopasować termin siewu do chłodniejszej pory.
Gleba
Cykoria rośnie w prawie każdej ogrodowej ziemi, o ile jest wilgotna, ale przepuszczalna. Lubi gleby wapienne, od obojętnych po zasadowe (pH około 6,0–8,5). Dobrze sprawdzi się zarówno ziemia gliniasta, jak i uniwersalna.
Nawożenie
Nawozić warto w kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie
Pędy przycina się we wrześniu i październiku. Warto usuwać przekwitłe kwiatostany, zanim nasiona dojrzeją, ponieważ cykoria bardzo chętnie się wysiewa.
Siew i sadzenie
Nasiona można wysiewać do skrzynek w marcu albo bezpośrednio do gruntu od kwietnia do czerwca. Rozsadę wysadza się w maju, w rozstawie około 30 cm.
Zimowanie
Cykoria jest w pełni mrozoodporna, znosi mrozy do około -41°C, czyli znacznie więcej niż typowe w naszym klimacie -20°C. Rozeta i korzeń palowy przetrwają zimę i wiosną odrastają, więc roślina nie wymaga osłony. Okres spoczynku przypada na listopad–luty.
Rozmnażanie
Cykorię rozmnaża się z nasion albo przez podział. Podział robi się w marcu lub kwietniu. Pojawiają się też samosiewy, które łatwo wyrywać, gdy są małe.
Problemy
Młode rośliny mogą być uszkadzane przez ślimaki nagie, ślimaki z muszlą i rolnice. Chorób nie odnotowano.
Gdy lato jest gorące i wilgotne, rośliny słabną. Najlepiej wtedy uprawiać je w chłodniejszym miejscu albo siać w chłodniejszej porze. Jeśli samosiewy są niepożądane, usuwaj kwiatostany przed dojrzeniem nasion.
Zbiór i zastosowanie
Jadalne są liście, korzenie i pąki kwiatowe. Gorzkie liście jada się jako sałatę, a prażony i zmielony korzeń służy jako namiastka kawy. Korzeń jest też źródłem inuliny. Zbiory przypadają na maj, czerwiec, październik i listopad.
Cykorię odwiedzają pszczoły, motyle i muchówki. Uprawia się ją również jako roślinę pastewną.






























































































