Mięta zielona
Mentha spicata · Lamiaceae
Inne nazwy: mięta kędzierzawa, mięta kłosowa
Mięta zielona, zwana też miętą kędzierzawą lub kłosową, to łatwa w uprawie bylina o wyrazistym zapachu. Zimuje na zewnątrz, ale rośnie bardzo szybko, dlatego warto od początku ograniczyć jej rozłogi. Dobrze czuje się w ogrodzie i w dużej donicy.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Wysokie
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 15–26 °C, min. -25 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 0,3–1 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda mięta zielona
Mentha spicata to bylina zielna z rodziny jasnotowatych. Osiąga od 30 do 100 cm wysokości, a wszerz zwykle rozrasta się na około 30–90 cm. Pokrój jest wzniesiony, wielołodygowy, z czworokątnymi pędami i szeroko płożącym się kłączem.
Liście są naprzeciwległe, lancetowate do jajowatych, długości 5–9 cm, z ząbkowanym brzegiem, prawie siedzące, z pomarszczoną górną stroną i silnym zapachem mięty. Od lipca do września pojawiają się cienkie, szczytowe kłosy drobnych kwiatów w kolorze różowym, liliowym lub białym. Jesienią dojrzewają niewielkie rozłupki.
Gatunek pochodzi z Europy i Azji strefy umiarkowanej, a naturalnie rośnie na wilgotnych polach i brzegach wód. Kwiaty przyciągają pszczoły i motyle, a jelenie i króliki zwykle ją omijają.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje też półcień. Na bardzo nagrzanych stanowiskach pomaga odrobina cienia po południu.
Dzięki upodobaniu do wilgoci dobrze sprawdza się przy oczkach wodnych i w miejscach, gdzie gleba długo pozostaje wilgotna.
Podlewanie
Podłoże powinno być stale równomiernie wilgotne. Mięta zielona słabo znosi suszę i w suchej glebie szybko więdnie.
Najwięcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu. Pomaga ściółkowanie, które ogranicza parowanie. Podlewaj raczej przy ziemi niż po liściach, bo woda na liściach sprzyja chorobom grzybowym.
Podłoże i przesadzanie
Lubi głęboką, żyzną, wilgotną, ale przepuszczalną glebę z dużą ilością materii organicznej. Rośnie na glinie, glebie próchnicznej, piaszczystej i gliniastej, a optymalny odczyn to pH 6,0–7,5.
W donicy kłącza szybko wypełniają całe naczynie. Co rok lub dwa podziel roślinę i przesadź ją, najlepiej w marcu lub kwietniu.
Nawożenie
Nawoź ją w kwietniu i w czerwcu. Roślina najlepiej reaguje na żyzne podłoże bogate w materię organiczną.
Cięcie
Po kwitnieniu lub po zbiorze przytnij pędy, co pobudzi roślinę do wypuszczania świeżych, ulistnionych przyrostów. Regularne przycinanie jest więc dobrym nawykiem.
Jesienią przytnij ją tuż przy ziemi. Terminy cięcia to marzec, wrzesień i październik.
Sadzenie i ograniczanie rozrostu
Mięta rozrasta się agresywnie przez kłącza i przez pędy, które ukorzeniają się tam, gdzie dotkną gleby. Sadź ją w pojemniku, w zakopanej donicy albo za barierą korzeniową.
Sadzonki wysadzaj na miejsce stałe od kwietnia do czerwca, w rozstawie około 40 cm. Siej ją w domu w marcu, a wprost do gruntu w kwietniu i maju.
Zimowanie
Mięta zielona jest mrozoodporna. Nadziemne części zamierają zimą i odrastają wiosną. W najzimniejszych rejonach zabezpiecz ją ściółką. Okres spoczynku przypada na listopad, grudzień, styczeń i luty.
Rozmnażanie
Najprościej rozmnażać ją przez podział lub kawałki kłączy. Sprawdzają się też sadzonki pędowe oraz odkłady. Wykonuj te prace w kwietniu, maju lub wrześniu.
Problemy
Najczęstszy kłopot to rdza mięty, czyli pomarańczowe krosty od spodu liści. Usuń porażone pędy i unikaj zraszania liści z góry.
Ciemne, okrągłe plamy na liściach wskazują na plamistość grzybową. Popraw przewiewność i wytnij chore łodygi. Zdarzają się też werticilioza i mączniak prawdziwy.
Więडnięcie w suchej glebie oznacza niedobór wody: podlewaj regularnie i ściółkuj. Gdy mięta zaczyna zarastać ogród, uprawiaj ją w pojemnikach lub z barierą korzeniową.
Zbiór i zastosowanie
Zbieraj liście od maja do września. Jadalne są liście i kwiaty, świeże lub suszone. Używaj ich do aromatyzowania herbaty, sałatek, dań z jagnięciny i sosu miętowego, a także galaretek, syropów i słodyczy.
Od starożytności stosowano ją tradycyjnie na dolegliwości żołądkowe i drobne problemy skórne.









































































































