Podbiał
Tussilago farfara · Asteraceae
Inne nazwy: podbiał pospolity
Podbiał pospolity (Tussilago farfara) to niska, kłączowa bylina, która kwitnie na żółto jeszcze przed rozwojem liści. Jest w pełni mrozoodporny i niewymagający, ale potrafi się mocno rozrastać. Warto o tym wiedzieć, zanim posadzisz go w ogrodzie.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 8–20 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 5–20 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda podbiał pospolity
Podbiał pospolity, w skrócie po prostu podbiał, to wieloletnia roślina zielna z rodziny astrowatych (Asteraceae). Ma 5–20 cm wysokości i dzięki pełzającym kłączom tworzy niskie, zwarte kolonie.
Kwiaty przypominają drobne mniszki: żółte koszyczki z jednym rzędem listków okrywy siedzą na łuskowatych łodygach i pojawiają się wczesną wiosną, w lutym, marcu i kwietniu, zanim wyrosną liście. Duże, okrągławe lub sercowate liście o kanciasto ząbkowanych brzegach rozwijają się dopiero po kwitnieniu i zamierają na początku lata. Owoce to drobne niełupki z białym puchem, roznoszone przez wiatr.
Gatunek występuje naturalnie w Europie, Afryce Północnej i Azji, od Svalbardu po Maroko i dalej na wschód do Chin. Rośnie na nieużytkach i terenach naruszonych, przy drogach i ścieżkach, nad brzegami rzek oraz na glebach gliniastych i wilgotnych.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Podbiał lubi otwarte, słoneczne miejsca. Znosi stanowiska od pełnego słońca po półcień. Sprawdza się jako roślina okrywowa tam, gdzie jego rozrost nie będzie przeszkadzał innym roślinom.
Wczesne kwiaty dają pyłek i nektar pszczołom miodnym, a roślina jest też pokarmem gąsienic niektórych ciem.
Podlewanie
Wymagania wodne są umiarkowane. Podbiał toleruje gleby od wilgotnych po dość mokre. Po zadomowieniu się nie wymaga żadnej pielęgnacji.
Gleba
Najlepiej rośnie na ciężkiej, gliniastej lub próchniczno-gliniastej ziemi, która zatrzymuje wilgoć. Odczyn powinien być obojętny do zasadowego, mniej więcej pH 6,5–8,0.
Nawożenie
Podbiał nie wymaga nawożenia.
Siew i sadzenie
Nasiona wysiewa się w marcu i kwietniu. Rośliny można sadzić na miejsce stałe w marcu i kwietniu albo we wrześniu i październiku.
Latem, w lipcu i sierpniu, a także w grudniu i styczniu roślina odpoczywa. Zanik liści w środku lata jest u niej normalny.
Zimowanie
Podbiał jest w pełni mrozoodporny. Znosi nawet około -30°C, a typowe zimowe minima w naszym klimacie to około -20°C. Nie wymaga osłon. Po zimie kwitnie ponownie wczesną wiosną.
Rozmnażanie
Podbiał rozmnaża się z nasion, przez podział i z kawałków kłączy. Podział i sadzenie kłączy najlepiej wykonać we wrześniu i październiku.
Problemy: agresywny rozrost
Głównym kłopotem jest ekspansywność. Roślina rozprzestrzenia się kłączami i licznymi nasionami, a w niektórych częściach świata, zwłaszcza w Ameryce Północnej, uznawana jest za inwazyjną.
Aby ograniczyć rozrost, otocz nasadzenie barierą dla kłączy i usuwaj owocostany, zanim rozsieją nasiona.
Zastosowanie
Liście tradycyjnie stosowano w postaci naparu lub syropu na kaszel i dolegliwości dróg oddechowych. Ze względu na obawy o toksyczność dla wątroby w Niemczech wprowadzono zakazy. To wyłącznie informacja o tradycyjnym użyciu, nie zalecenie.
Podbiał wykorzystywano też w cukiernictwie, na przykład do cukierków podbiałowych, jednak nie jest to zalecane z powodu zawartych w nim alkaloidów.




























































































