Świerk serbski (Picea omorika) o wąskiej, stożkowatej koronie ze zwisającymi gałęziami

Zdjęcie: thomas--, CC BY 4.0, Wikimedia Commons

Zdjęcie: thomas--, CC BY 4.0, Wikimedia Commons

Zdjęcie: Nataša Stefanović; original uploader was Goldfinger at sr.wikipedia, CC BY 2.5, Wikimedia Commons

Zdjęcie: Bartosz Czołczyński, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Bartosz Czołczyński, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Michael D. Pirie, CC BY 4.0, iNaturalist

Iglaki Drzewa ozdobne

Świerk serbski

Picea omorika · Pinaceae

Inne nazwy: świerk omorika

Świerk serbski, znany też jako Picea omorika lub świerk omorika, to wiecznie zielone drzewo o smukłej, wąskostożkowej koronie. Jest łatwy w uprawie, mrozoodporny i rośnie wolno, więc dobrze sprawdza się tam, gdzie brakuje miejsca na szeroką koronę.

Światło: Słońce do półcienia, Pełne słońce
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 5–22 °C, min. -34 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 12–25 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

WysiewSadzenie do gruntuRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda świerk serbski

Świerk serbski ma wąską, stożkową koronę z krótkimi, zwisającymi gałęziami, których końce wyginają się ku górze. Dorosłe drzewa osiągają zwykle od 12 do 25 m wysokości i około 4,5–6 m szerokości. Rosną wolno.

Igły są płaskie, mają 1–2 cm długości, od góry są błyszczące i ciemnozielone, a od spodu mają dwa srebrzystobiałe paski. Pachną cytrusami. Świerk nie kwitnie w zwykłym sensie, ale wiosną, zwykle w maju i czerwcu, pojawiają się jasnoczerwone szyszki pyłkowe. Szyszki nasienne są wrzecionowate, mają 4–7 cm długości, w młodości są ciemnofioletowe, a po dojrzeniu ciemnobrązowe.

Gatunek pochodzi z doliny Driny w zachodniej Serbii i wschodniej Bośni i Hercegowinie, gdzie jego naturalny zasięg obejmuje zaledwie około 60 ha. Rośnie tam na stromych zboczach, także na wapiennych, na wysokości około 800–1600 m. W ogrodzie daje schronienie ptakom i drobnym ssakom.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Świerk serbski najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub w półcieniu. Wybierz chłodne miejsce i pamiętaj, że choć korona jest wąska, drzewo z czasem stanie się wysokie. Nie toleruje zasolenia, dlatego nie sadź go tam, gdzie dociera rozpylona sól.

Podlewanie

Drzewo lubi glebę wilgotną, ale dobrze przepuszczalną. Młode egzemplarze podlewaj w okresach suszy. W lipcu i sierpniu zapotrzebowanie na wodę jest największe, więc wtedy podlewaj częściej.

Gleba

Świerk serbski jest mało wymagający. Rośnie na glebach gliniastych, piaszczystych, kwaśnych i zasadowych, przy pH od około 5 do 8. Najlepsza jest jednak wilgotna, przepuszczalna ziemia próchnicza.

Nawożenie

Jeśli chcesz nawozić drzewo, zrób to wczesną wiosną, w marcu lub kwietniu.

Przycinanie

Świerk serbski wymaga niewielkiego cięcia. Najważniejsze, by nie uszkodzić przewodnika, czyli głównego pędu wierzchołkowego. Usuwaj tylko martwe gałęzie.

Sadzenie

Sadzić można wiosną (marzec, kwiecień) lub jesienią (wrzesień, październik). Wybierz chłodne miejsce i zostaw tyle przestrzeni, by wąska korona mogła rosnąć bez ograniczeń.

Zimowanie

Gatunek jest w pełni mrozoodporny i w polskim klimacie nie potrzebuje osłon. Od listopada do lutego drzewo ma okres spoczynku.

Rozmnażanie

Świerk serbski rozmnaża się z nasion lub przez szczepienie. Wysiew i rozmnażanie najlepiej planować na marzec i kwiecień. Szczepienie jest raczej domeną szkółek, dla ogrodnika amatora prostszy bywa zakup gotowej sadzonki.

Szkodniki i choroby

Do możliwych szkodników należą mszyce, przędziorki, zwójki oraz owady żerujące wewnątrz pędów i pni. Z chorób grzybowych wymienia się opieńkę. Regularnie oglądaj igły i pędy, zwłaszcza u młodych drzew.