Sosna wejmutka (Pinus strobus) z miękkimi, niebieskawozielonymi igłami i piętrowo ułożonymi gałęziami

Zdjęcie: U.S. Fish and Wildlife Service Southeast Region, Public domain, Wikimedia Commons

Zdjęcie: Tom Norton, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Tom Norton, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Nicholas A. Tonelli from Northeast Pennsylvania, USA, CC BY 2.0, Wikimedia Commons

Zdjęcie: Nicholas A. Tonelli from Northeast Pennsylvania, USA, CC BY 2.0, Wikimedia Commons

Zdjęcie: Peter Cooper Jr., CC0, Wikimedia Commons

Iglaki Drzewa ozdobne

Sosna wejmutka

Pinus strobus · Pinaceae

Inne nazwy: wejmutka

Sosna wejmutka (Pinus strobus), zwana też po prostu wejmutką, to szybko rosnące, zimozielone drzewo o miękkich, niebieskawozielonych igłach. Jest w pełni mrozoodporna i łatwa w uprawie, ale potrzebuje dużo miejsca oraz kwaśnej, wilgotnej i przepuszczalnej gleby.

Światło: Pełne słońce, Słońce do półcienia
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 10–25 °C, min. -36 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 15–30 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

WysiewSadzenie do gruntuPrzycinanieRozmnażanieWięcej wodyKwitnienieZbioryOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda sosna wejmutka

Sosna wejmutka pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej, z obszaru od Nowej Fundlandii na zachód po Wielkie Jeziora i na południe wzdłuż Appalachów do północnej Georgii. W naturze rośnie w chłodnym, wilgotnym klimacie, zwykle w lasach, od wilgotnych piaszczystych glin po suche, skaliste grzbiety.

To duże drzewo o stożkowatym lub piramidalnym pokroju. Gałęzie rosną w okółkach, poziomo, piętrami. Igły są miękkie, giętkie, niebieskawozielone, mają 5–13 cm długości i wyrastają po pięć w pęczku. Na igłach widać drobne białe linie szparek.

Kwiaty są mało efektowne: wiosną pojawiają się żółte, walcowate szyszki męskie i czerwonozielone szyszki żeńskie. Dojrzałe szyszki są smukłe, lekko zakrzywione, żywiczne i mają 8–16 cm długości. Dojrzewają dwa lata, a potem uwalniają oskrzydlone nasiona. Sosna rośnie szybko, a jej system korzeniowy jest głęboki, z dominującym korzeniem palowym, do którego z czasem dołączają korzenie boczne. Drzewo daje schronienie i pokarm ptakom śpiewającym oraz drobnym ssakom.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale znosi też lekki cień. Wybierz miejsce z dala od zanieczyszczonego powietrza, bo wejmutka źle je toleruje.

Podlewanie

Wejmutka lubi glebę stale wilgotną, ale przepuszczalną, i nie toleruje suszy. Podlewaj ją regularnie, zwłaszcza po posadzeniu. Szczególnie dopilnuj tego w lipcu i sierpniu, gdy zapotrzebowanie na wodę jest największe.

Gleba

Najlepsza jest żyzna, wilgotna, dobrze przepuszczalna piaszczysta glina. Drzewo preferuje odczyn kwaśny, mniej więcej pH 4,5–6, i dobrze czuje się w glebie próchnicznej. Nie lubi gleb zasadowych, soli ani zanieczyszczonego powietrza, więc nie sadź go tuż przy drogach mocno solonych zimą.

Przycinanie

Wejmutka wymaga niewielkiego cięcia. Jeśli chcesz uformować żywopłot, możesz ją strzyc, a na zabieg najlepiej wybrać czerwiec lub lipiec. Uszkodzone pędy usuwaj na bieżąco.

Sadzenie

Sadź sadzonki w marcu, kwietniu lub w październiku. Zostaw dużo miejsca, bo drzewo osiąga bardzo duże rozmiary. Wejmutka jest łatwopalna, więc nie sadź jej blisko budynków.

Zimowanie

Sosna wejmutka jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje temperatury do około -36°C, czyli znacznie więcej niż typowe zimowe minima. Nie wymaga osłon. Okres spoczynku trwa od listopada do lutego.

Rozmnażanie

Wejmutkę rozmnaża się z nasion lub przez szczepienie. Siew i rozmnażanie wypadają w marcu i kwietniu.

Problemy i choroby

Wśród szkodników spotyka się szeliniaka wejmutkowego oraz kornikowate. Wśród chorób wymienia się rdzę wejmutkowo-porzeczkową, raka oraz zarazę.

Obumierające końcówki pędów lub gałęzi wskazują na szeliniaka. Obcinaj wtedy porażone pędy i niszcz je. Rak i obumieranie pędów mogą wynikać z rdzy wejmutkowo-porzeczkowej. Usuń zainfekowane gałęzie i nie sadź drzewa w pobliżu roślin z rodzaju Ribes.

Brązowiejące igły to zwykle skutek zanieczyszczeń powietrza, soli lub zasadowej gleby. Najlepszym rozwiązaniem jest posadzenie drzewa w czystszym miejscu, na kwaśnej i przepuszczalnej glebie.