Świerk

Świerki dobrze rosną w pełnym słońcu, a także w miejscu od słonecznego do półcienistego. Wybierając miejsce, pamiętaj, że to drzewo o prostym pniu i regularnej koronie, które z wiekiem rośnie coraz wyżej, więc potrzebuje przestrzeni. Dobra przewiewność stanowiska pomaga ograniczać choroby igieł.

Zapotrzebowanie na wodę jest umiarkowane. Gleba powinna być stale lekko wilgotna, ale nie zalana. Szczególnie w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj częściej, zwłaszcza w okresach suszy. Susza jest jedną z przyczyn brązowienia i opadania igieł na dolnych gałęziach.

Najlepsza jest gleba wilgotna, a jednocześnie dobrze przepuszczalna. Unikaj miejsc, w których woda długo stoi po deszczu.

Świerki sadzi się w gruncie w marcu i kwietniu oraz jesienią, w październiku i listopadzie. Po posadzeniu pilnuj regularnego podlewania w suchych okresach.

Nawozić warto w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.

Jeśli musisz przyciąć drzewo lub usunąć chore fragmenty, zrób to w lipcu i sierpniu. Porażone gałązki warto usuwać, by ograniczyć rozprzestrzenianie się chorób.

Świerk jest odporny na mróz. Przeżywa spadki temperatury do około -30°C, a typowe zimowe minima w naszym klimacie wynoszą około -20°C, więc zwykle nie wymaga osłony. W styczniu, lutym, listopadzie i grudniu drzewo odpoczywa i nie potrzebuje żadnych zabiegów.

Siew nasion przypada na marzec i kwiecień. Nasiona znajdują się w zdrewniałych szyszkach, każde ma skrzydełko.

Do szkodników świerków należą mszyca świerkowa zielona, zwójka świerkowa, kornikowate i przędziorki. Z chorób występują zamieranie pędów powodowane przez Sirococcus, osutka Rhizosphaera i rak Cytospora.

Brązowienie i opadanie igieł na dolnych gałęziach to zwykle skutek grzyba wywołującego osutkę albo suszy. Popraw przewiewność, podlewaj w czasie suszy i usuń porażone części.

Lepkie igły ze spadzią to ślad po mszycach. Możesz je zmyć strumieniem wody albo opryskać mydłem insektycydowym.