Pomiń nawigację, przejdź do treści
Pomiń treść, przejdź do stopki
Świerk srebrny (Picea pungens) o niebieskosrebrnych igłach i stożkowatym pokrojuZdjęcie: Jeffrey J. Witcosky, USDA Forest Service, Public domain, Wikimedia Commons
Świerk srebrny – 2Zdjęcie: JustTooLazy, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
Świerk srebrny – 3Zdjęcie: Chris M Morris, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
Świerk srebrny – 4Zdjęcie: Rennett Stowe from USA, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
Świerk srebrny – 5Zdjęcie: Donald Hobern from Copenhagen, Denmark, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
Świerk srebrny – 6Zdjęcie: Donald Hobern from Copenhagen, Denmark, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
IglakiDrzewa ozdobne

Świerk srebrny

Picea pungens · Pinaceae

Inne nazwy: świerk kłujący, świerk srebrzysty, Świerk kanadyjski

Świerk srebrny to wolno rosnące, zimozielone drzewo o sztywnych, niebieskosrebrnych igłach. Jest w pełni mrozoodporny i w naszym klimacie nie wymaga osłaniania, a przy dobrym stanowisku jest łatwy w uprawie. Największą uwagę trzeba poświęcić młodym drzewkom oraz zapobieganiu chorobom grzybowym.

Światło
Pełne słońce, Słońce do półcienia
Podlewanie
Umiarkowane
Wilgotność powietrza
Umiarkowana
Temperatura
5–22 °C, min. -39 °C
Trudność uprawy
Łatwa
Wysokość
9–18 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

WysiewSadzenie do gruntuRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieZbioryOkres spoczynku
Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda świerk srebrny

Świerk srebrny (Picea pungens), zwany też świerkiem kłującym lub srebrzystym, należy do rodziny Pinaceae. Pochodzi ze środkowych i południowych Gór Skalistych w zachodniej części USA, gdzie rośnie w chłodnych lasach górskich i wzdłuż potoków. Jako drzewo ozdobne jest szeroko sadzony także daleko poza tym zasięgiem.

Dorasta zwykle do 9–18 m wysokości i 3–6 m szerokości, ale rośnie powoli. Pokrój jest wąsko stożkowaty do piramidalnego, ze sztywnymi, poziomymi gałęziami w okółkach. Z wiekiem dolne gałęzie opadają, a korona robi się luźniejsza i mniej regularna. System korzeniowy jest gęsty i zwarty, bez korzenia palowego.

Igły są sztywne, ostro zakończone, czterograniaste, mają około 1,5–3 cm i odstają od pędu, wyginając się ku górze. Ich barwa waha się od matowozielonej po wyraźnie niebieskosrebrną, za co odpowiada woskowy nalot. Kwiaty są niepozorne i pojawiają się w maju i czerwcu: żółte, lekko czerwonawe kwiatostany męskie mają około 1,5 cm. Młode szyszki żeńskie są purpurowobrązowe. Dojrzewają już w pierwszej jesieni, stając się jasnobrązowe i walcowate, o długości 5–12 cm, z cienkimi, papierzastymi łuskami, i uwalniają drobne, ciemnobrązowe, oskrzydlone nasiona.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale toleruje też lekkie zacienienie. Wybierz otwarte miejsce z dobrą cyrkulacją powietrza i unikaj gorących, parnych zakątków. Drzewo bywa sadzone jako żywopłot. Zimą daje ptakom schronienie, a jelenie i króliki zwykle je omijają.

Podlewanie

Młode drzewka utrzymuj w równomiernie wilgotnej ziemi. Dojrzałe okazy znoszą suszę lepiej niż większość świerków, jednak w czerwcu, lipcu i sierpniu warto podlewać obficiej, zwłaszcza w okresach bez deszczu.

Podłoże

Świerk srebrny lubi glebę przeciętną do żyznej, wilgotną, ale dobrze przepuszczalną. Radzi sobie zarówno na glebach lżejszych, jak i średnich, a także toleruje obecność wapnia w podłożu.

Nawożenie

Termin nawożenia przypada na kwiecień, czyli na początek sezonu wegetacyjnego.

Sadzenie

Sadź wiosną, w marcu i kwietniu, albo na początku jesieni, we wrześniu i październiku. Wybierz słoneczne, przewiewne miejsce i zostaw dużo miejsca na rozwój: drzewo osiąga do 6 m szerokości.

Cięcie

Cięcie jest rzadko potrzebne. Usuwaj tylko martwe gałęzie. Nie przycinaj przewodnika, jeśli drzewo rośnie jako soliter.

Zimowanie

Gatunek jest w pełni mrozoodporny i wytrzymuje temperatury do około -39°C, więc typowe zimy w Polsce nie stanowią dla niego zagrożenia. Młode drzewka warto okryć ściółką. Od listopada do lutego roślina ma okres spoczynku.

Rozmnażanie

Świerk srebrny rozmnaża się z nasion oraz przez szczepienie. Siew i prace rozmnożeniowe przypadają na marzec i kwiecień. Szyszki z nasionami dojrzewają jesienią, a ich zbiór wypada we wrześniu i październiku.

Choroby i szkodniki

Do częstych szkodników należą mszyce, przędziorki, miodówki i mszyce tworzące galasy (m.in. Adelges cooleyi i Adelges abietis), a także zwójki, owady minujące igły, tarcznik sosnowy i kornik. Do chorób należą osutka, rdza i rak cytosporowy.

Żółknące, potem brązowiejące i opadające igły wskazują na osutkę lub raka cytosporowego. Popraw przewiewność, unikaj zraszania igieł, wycinaj martwe gałęzie i reaguj wcześnie. Żółknięcie najstarszych igieł w suche lata często oznacza przędziorki: opłucz drzewo strumieniem wody i podlewaj w okresach suszy. Szyszkowate galasy na pędach wycinaj, zanim się otworzą.

Najczęściej zadawane pytania

Jak szybko rośnie świerk srebrny?Rośnie powoli. Docelowo osiąga zwykle 9–18 m wysokości i 3–6 m szerokości.
Czy świerk srebrny jest odporny na mróz?Tak, jest w pełni mrozoodporny i znosi temperatury do około -39°C. Młode drzewka warto okryć ściółką.
Kiedy sadzić świerk kłujący?Najlepiej wiosną, w marcu i kwietniu, albo na początku jesieni, we wrześniu i październiku. Wybierz słoneczne, przewiewne miejsce.
Czy świerk srebrny trzeba przycinać?Rzadko. Wystarczy usuwać martwe gałęzie, a przewodnika drzewa rosnącego pojedynczo nie wolno ścinać.
Dlaczego igły świerka srebrnego żółkną i brązowieją?Przyczyną może być osutka lub rak cytosporowy, a w suche lata także przędziorki. Poprawa przewiewności, podlewanie w czasie suszy i usuwanie martwych gałęzi pomagają ograniczyć problem.
Pomiń stopkę, przejdź do początku stronyPrzejdź do początku strony