Jodła kaukaska

Abies nordmanniana · Pinaceae

Inne nazwy: jodła nordmanna

Jodła kaukaska, zwana też jodłą nordmanna (Abies nordmanniana), to zimozielone drzewo iglaste o gęstej, stożkowatej koronie. W polskim klimacie jest w pełni mrozoodporna, ale źle znosi upalne, suche lata. Najlepiej rośnie w chłodnym, wilgotnym miejscu i na kwaśnej, żyznej glebie.

Światło: Słońce do półcienia, Półcień
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 5–22 °C, min. -30 °C
Trudność uprawy: Średnio wymagająca
Wysokość: 12–60 m

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

WysiewSadzenie do gruntuPrzycinanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieZbioryOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda jodła kaukaska

Jodła kaukaska pochodzi z gór leżących na południe i wschód od Morza Czarnego: z Kaukazu (Rosja, Gruzja) i północno-wschodniej Turcji. W naturze rośnie w lasach górskich na wysokości 900–2200 m n.p.m., tam, gdzie opady przekraczają 1000 mm rocznie.

To drzewo o gęstym, piramidalnym pokroju, z gałęziami często sięgającymi ziemi. Rośnie w umiarkowanym tempie. Zwykle osiąga od 12 do nawet 60 m wysokości i 4,5–8 m szerokości, więc nadaje się na duże ogrody, a nie na małe działki.

Igły są płaskie, długości 1,8–3,5 cm, od góry błyszczące i ciemnozielone, od spodu z dwoma niebieskawobiałymi pasami szparkowymi. Na czubku są tępe lub lekko wycięte. Kwiaty nie są ozdobne, a drzewo wytwarza stojące, walcowate szyszki długości 10–20 cm, ciemnorudobrązowe. Po dojrzeniu rozpadają się i uwalniają skrzydlate nasiona.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Jodła kaukaska rośnie w pełnym słońcu lub w półcieniu, a młode drzewka znoszą także trochę cienia. Ważniejsza od ilości światła jest chłodne miejsce: unikaj stanowisk nagrzewających się i wystawionych na gorący, suchy wiatr. Drzewo źle reaguje też na zanieczyszczenia miejskiego powietrza.

Planując miejsce, pamiętaj o rozmiarach dorosłego drzewa i o gałęziach sięgających ziemi, które potrzebują przestrzeni.

Podlewanie

Jodła potrzebuje stałej, umiarkowanej wilgoci i chłodnego lata. Odporność na suszę jest niska, dlatego w czerwcu, lipcu i sierpniu podlewaj częściej, a w czasie suszy wodę podawaj rzadziej, ale obficie, tak by zwilżyć glebę głęboko. Ściółka pomaga utrzymać wilgoć przy korzeniach.

Gleba

Najlepsza jest gleba kwaśna, żyzna i przepuszczalna, a jednocześnie stale lekko wilgotna: próchniczna lub gliniasto-piaszczysta, o pH około 5–6,5. Ciężkie, gliniaste podłoże nie służy tej jodle.

Sadzenie

Jodła kaukaska dobrze znosi przesadzanie. Sadzi się ją w marcu i kwietniu albo w październiku i listopadzie, w chłodnym, wilgotnym miejscu, z dala od gorących i suchych stanowisk.

Między drzewami zostaw odstęp około 6 m.

Nawożenie

Nawozić warto w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.

Przycinanie

Jeśli zachodzi potrzeba cięcia, zrób je w lutym lub marcu. Drzewo ma naturalnie gęsty, piramidalny pokrój, a w uprawie nie jest traktowane jako żywopłot.

Zimowanie

Jodła kaukaska jest w pełni mrozoodporna. Przetrwa spadki temperatury do około -30 °C, a typowe zimowe minimum -20 °C nie stanowi dla niej problemu. Styczeń, luty, listopad i grudzień to okres spoczynku, w którym nie wymaga zabiegów.

Rozmnażanie

Rozmnaża się ją z nasion, które wysiewa się w marcu i kwietniu, oraz przez szczepienie. Szczepienie jest zwykle domeną szkółek.

Problemy

Najczęstszy kłopot to brązowienie igieł po upalnym, suchym lecie lub suszy. Pomaga ściółkowanie i głębokie podlewanie w czasie suchych okresów.

Możliwe szkodniki to korniki, mszyce, miseczniki, korowinka jodłowa, zwójki świerkowe i worecznice. Z chorób występują rak pni i gałęzi, zgnilizna twardzieli, zgnilizna korzeni, rdza igieł i zamieranie pędów.

Sarny i jelenie mogą uszkadzać drzewo, ale gęste gałęzie dają schronienie ptakom.