Daglezja

Daglezja najlepiej rośnie w pełnym słońcu. Młode drzewa znoszą umiarkowane zacienienie. W naturze występuje na wybrzeżach, u podnóży gór i w niższych partiach gór, często w mieszanych lasach iglastych, dlatego lubi chłodne miejsca. Nie toleruje upalnych, wilgotnych lat. Ze względu na docelowe rozmiary potrzebuje dużo wolnej przestrzeni.

Drzewo wymaga stałej wilgoci w dobrze przepuszczalnym podłożu i jest mało odporne na suszę. Szczególnie pilnuj podlewania w czerwcu, lipcu i sierpniu, kiedy gleba najłatwiej przesycha.

Najlepsza jest głęboka, wilgotna, dobrze przepuszczalna, lekko kwaśna próchnicza glina, o pH mniej więcej od 5,0 do 7,0. Daglezja nie lubi ciężkiej gliny ani gleb wapiennych.

Młode drzewka sadź w chłodnej, wilgotnej, dobrze przepuszczalnej glebie i zostaw im dużo miejsca. Termin sadzenia to marzec i kwiecień albo październik i listopad.

Daglezja jest w pełni mrozoodporna i może przetrwać spadki temperatury do około -36°C, więc typowe zimowe mrozy około -20°C nie są dla niej problemem. W miesiącach spoczynku (listopad–luty) nie wymaga specjalnych zabiegów. Gorsze są dla niej upalne, wilgotne lata.

Daglezję rozmnaża się zwykle z nasion. Wysiew wypada w marcu i kwietniu.

Brązowienie igieł i stopniowe osłabienie drzewa wynika zwykle z upału, wilgotnego powietrza lub zgnilizny korzeni. Pomaga posadzenie drzewa od początku w chłodnym, dobrze przepuszczalnym miejscu.

Zamieranie końców pędów może być objawem choroby wywoływanej przez Diplodia (Diplodia tip blight). Porażone pędy przytnij i ogranicz stres rośliny.

Do możliwych zagrożeń należą też zgnilizna warstwowa korzeni (laminated root rot), opieńkowa zgnilizna korzeni (shoestring root rot), czerwona zgnilizna pierścieniowa (red ring rot) oraz kornik daglezjowy (Douglas-fir beetle).

Szyszki dojrzewają pod koniec lata, a zbiera się je we wrześniu i październiku. Daglezja jest przede wszystkim drzewem ozdobnym. Tradycyjnie rdzenne ludy Ameryki Północnej używały jej kory, żywicy i igieł do przygotowywania preparatów ziołowych.