Pawpaw
Asimina triloba · Annonaceae
Inne nazwy: asymina trójklapowa, asymina
Pawpaw to mrozoodporne drzewko owocowe o kremowych owocach, które smakiem przypominają banana z ananasem. Jest też ozdobne dzięki dużym, zwisającym liściom i ciemnym, purpurowym kwiatom. Żeby zawiązało owoce, trzeba posadzić co najmniej dwa genetycznie różne drzewka.
- Światło
- Półcień, Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 15–30 °C, min. -33 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 3–11 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda pawpaw
Pawpaw (Asimina triloba, w polskich ogrodach także asymina trójklapowa) należy do rodziny flaszowcowatych (Annonaceae). To gatunek liściasty, pochodzący ze wschodniej części Ameryki Północnej: od okolic Wielkich Jezior i stanu Nowy Jork na południe po Florydę, a na zachód po Nebraskę i Teksas. W naturze rośnie w podszycie wilgotnych, żyznych lasów liściastych, na terenach zalewowych i w dolinach rzek, gdzie tworzy kępy z odrostów.
To małe drzewo o piramidalnym pokroju albo duży krzew, zwykle o wysokości od 3 do 11 m. Liście są duże, pojedyncze, odwrotnie jajowate, mają 15–30 cm długości i zwisają z gałęzi. Od spodu są jaśniejsze, a po roztarciu pachną zieloną papryką. Jesienią przebarwiają się na żółto.
Wiosną, przed liśćmi lub razem z nimi, pojawiają się zwisające, sześciopłatkowe kwiaty o średnicy 3–5 cm, w kolorze bordowo-purpurowym. Mają lekki, nieprzyjemny zapach, który przyciąga muchówki i chrząszcze jako zapylacze. Owoce to duże jagody o kremowej konsystencji i długości 5–15 cm, zielone do żółtobrązowych, zebrane w kiście. Wewnątrz jest kilka dużych, ciemnych nasion.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Młode drzewka znoszą nawet głęboki cień, ale najlepiej owocują w pełnym słońcu. Dobre jest więc miejsce słoneczne lub półcieniste, a dla owocowania lepiej wybrać to pierwsze. Sadzonki w pierwszym okresie trzeba osłaniać przed ostrym słońcem i wiatrem.
Podlewanie
Pawpaw lubi glebę równomiernie wilgotną. Źle znosi zarówno stałe zalewanie, jak i suszę, a jego odporność na brak wody jest niska. Najwięcej wody potrzebuje w czerwcu, lipcu i sierpniu, wtedy warto podlewać regularnie i nie dopuszczać do przesuszenia podłoża.
Gleba
Najlepsza jest głęboka, żyzna, lekko kwaśna ziemia, zasobna w próchnicę, gliniasta lub gliniasto-piaszczysta. Powinna zatrzymywać wilgoć, a jednocześnie być przepuszczalna.
Nawożenie
Nawozić najlepiej w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie
Termin cięcia to luty i marzec, czyli okres przed rozpoczęciem wzrostu. Drzewo naturalnie tworzy odrosty i kępy, więc to, czy je zostawiać, zależy od tego, jak bardzo rośliny mają się rozrastać w ogrodzie.
Sadzenie i zapylanie
Sadzić można w kwietniu, maju lub w październiku. Pawpaw ma korzeń palowy, który źle znosi naruszenie, dlatego najlepiej sadzić młode okazy. W pierwszym roku trzeba je utrzymywać w wilgoci i w cieniu, co zmniejsza ryzyko szoku przesadzeniowego, a nawet zamierania drzewka.
Najważniejsza zasada: posadź co najmniej dwa genetycznie różne drzewka, najlepiej dwie odmiany, żeby doszło do zapylenia krzyżowego. Jeśli drzewo kwitnie, ale nie zawiązuje owoców, zwykle brakuje drugiej odmiany lub zapylaczy. Pomaga posadzenie dwóch odmian i ręczne zapylanie kwiatów.
Zimowanie
Pawpaw jest w pełni mrozoodporny i wytrzymuje temperatury do około -33°C, a typowe zimowe minimum w tym klimacie to około -20°C. Zimą, od listopada do lutego, roślina odpoczywa i nie wymaga specjalnych zabiegów. Warto zwrócić uwagę na kwiecień i maj, kiedy trzeba chronić roślinę przed przymrozkami.
Rozmnażanie
Nasiona wysiewa się w październiku i listopadzie, w tych samych miesiącach przypada też termin rozmnażania. Roślina rozmnaża się także samodzielnie przez odrosty.
Najczęstsze kłopoty
Kwitnie, ale nie owocuje: przyczyną jest brak drugiej odmiany lub zapylaczy. Posadź dwie odmiany i zapylaj kwiaty ręcznie.
Przesadzone drzewko słabnie lub zamiera: to skutek naruszenia korzenia palowego. Sadź młode rośliny i przez pierwszy rok trzymaj je w wilgoci i w cieniu.
Zbiór i wykorzystanie
Owoce dojrzewają od późnego lata do jesieni, a zbiór przypada na wrzesień i październik. Jadalny jest miąższ dojrzałych owoców: smakuje jak krem bananowo-ananasowy. Możesz go jeść na surowo, dodawać do lodów lub wypieków. Po zerwaniu owoce szybko się psują, więc zbieraj tyle, ile zjesz.
Pawpaw jest też pożyteczny dla przyrody: kwiaty zapylają muchówki i chrząszcze, liście są pokarmem gąsienic motyla Eurytides marcellus (zebra swallowtail), a owoce zjadają ssaki i ptaki.















































































