Wiśnia
Prunus cerasus · Rosaceae
Inne nazwy: wiśnia pospolita, wiśnia pospolita drzewo, wiśnia czarna, Cerasus vulgaris
Wiśnia (Prunus cerasus), nazywana też wiśnią pospolitą, to mrozoodporne drzewo owocowe, które w Polsce świetnie zimuje na zewnątrz. Jest samopylna, więc do owocowania wystarczy jedno drzewo. Poniżej znajdziesz wskazówki dotyczące stanowiska, podlewania, cięcia i walki z odrostami.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 15–25 °C, min. -35 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 4–10 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Wiśnia – jak wygląda i skąd pochodzi
Wiśnia to liściaste, wieloletnie drzewo z rodziny różowatych. Dorasta do 4–10 m i rośnie szybko. Tworzy szeroką, zaokrągloną koronę z cienkimi, mocno rozgałęzionymi pędami i chętnie wypuszcza odrosty.
Liście są zielone, gładkie, jajowate do eliptycznych, z piłkowanym brzegiem. U nasady blaszki często widać dwa gruczołki. W kwietniu i maju drzewo pokrywa się białymi, pięciopłatkowymi, miseczkowatymi kwiatami zebranymi po 3–5 w skupienia.
Owoce to kuliste, kwaśne pestkowce z jedną pestką, od czerwonych po prawie czarne. Dojrzewają latem. Gatunek pochodzi z południowo-zachodniej Azji i południowo-wschodniej Europy (rejon Morza Kaspijskiego i Czarnego). Od dawna jest uprawiany i zdziczał w Europie, Afryce Północnej i Azji Zachodniej, gdzie rośnie na skrajach lasów, w żywopłotach i zaroślach.
Wiśnia chętnie rozsiewa się samosiewem i wypuszcza odrosty, więc poza ogrodem potrafi tworzyć gąszcze. Jej kwiaty dają pożytek owadom zapylającym, liśćmi żywią się gąsienice motyli, a owoce chętnie zjadają ptaki.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Wiśnia potrzebuje pełnego słońca, bo tylko wtedy dobrze owocuje. Wybierz miejsce z żyzną, przepuszczalną glebą. Pamiętaj, że drzewo osiąga do 10 m wysokości i rozrasta się szeroko, a odrosty mogą wychodzić daleko od pnia.
Podlewanie
Wiśnia lubi gleby wilgotne i potrzebuje więcej wody niż czereśnia. Szczególnie pilnuj podlewania w czerwcu i lipcu, kiedy zawiązują się i dojrzewają owoce. Gleba ma być stale lekko wilgotna, ale nie zalana.
Gleba
Najlepsza jest ziemia żyzna, wilgotna, a jednocześnie dobrze przepuszczalna, bogata w materię organiczną. Wiśnia rośnie zwykle na glebach gliniasto-próchniczych o pH w przybliżeniu od 6,0 do 7,5.
Nawożenie
Wiśnia ma większe potrzeby pokarmowe, zwłaszcza azotowe, niż czereśnia. Nawozić warto w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Sadzenie
Drzewo sadzi się w marcu i kwietniu lub w październiku i listopadzie. Wybierz słoneczne miejsce i żyzną, przepuszczalną glebę. Wiśnia jest samopylna, dlatego jedno drzewo w zupełności wystarczy.
Cięcie
Wiśnię tnie się wiosną lub latem, od kwietnia do sierpnia, a nie w zimowym spoczynku. Owocuje na młodym drewnie, więc dobrze znosi dość mocne cięcie. Regularnie usuwaj odrosty korzeniowe.
Zimowanie
Wiśnia jest bardzo mrozoodporna i zwykle wytrzymuje nawet około -35°C, więc zimuje bez osłon. Ryzykowne bywają natomiast późne przymrozki wiosenne w kwietniu i maju. Warto wtedy chronić kwiaty, bo to one decydują o plonie. Zimowy spoczynek trwa od listopada do lutego.
Rozmnażanie
Wiśnię można rozmnażać przez szczepienie, z nasion lub przez odkłady. W kalendarzu uprawy na rozmnażanie przypadają styczeń, luty i lipiec.
Szkodniki i problemy
Do typowych szkodników należą mszyce, połyśnica czereśniówka (muszka owocowa) i czarna mszyca czereśniowa. Największe straty często robią jednak ptaki. Przed zbiorem osłoń owoce siatką.
Gęste zarośla pędów to odrosty korzeniowe. Usuwaj je regularnie. Kleiste wycieki na korze i zamieranie pędów wskazują na raka bakteryjnego. Tnij wtedy latem i usuń porażone drewno.
Zbiór i wykorzystanie
Owoce zbiera się w lipcu i sierpniu. Jadalny jest miąższ. Kwaśny miąższ nadaje się do ciast, tart, dżemów, zup, soków i do suszenia. Pestek nie wolno miażdżyć.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
Wiśnia jest trująca dla kotów, psów, koni i ludzi. Toksyczne są liście, nasiona (pestki) i pędy, które zawierają glikozydy cyjanogenne (cyjanek). Objawy to duszność, rozszerzone źrenice, osłabienie, drgawki, a w ciężkich przypadkach niewydolność oddechowa. Kilka połkniętych w całości pestek raczej nie zaszkodzi. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skontaktuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox































































































