Czereśnia
Prunus avium · Rosaceae
Inne nazwy: czereśnia ptasia, wiśnia ptasia, Cerasus avium, trześnia
Czereśnia (Prunus avium), nazywana też czereśnią ptasią lub wiśnią ptasią, to drzewo owocowe i ozdobne z rodziny różowatych. Wiosną pokrywa się białymi kwiatami, a w środku lata owocuje. W Polsce jest w pełni mrozoodporna, ale późne przymrozki mogą uszkodzić pąki kwiatowe.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 5–25 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda czereśnia
To wieloletnie drzewo liściaste. Młode drzewo ma stożkowy pokrój i prosty pień, z wiekiem staje się zaokrąglone i nieregularne. Liście są skrętoległe, pojedyncze, owalne i zaostrzone, długości 7–14 cm, z piłkowanym brzegiem i od dwóch do pięciu czerwonawych gruczołów na ogonku. Jesienią zwykle przebarwiają się na żółto, pomarańczowo, czerwono lub różowo.
Kwiaty są czysto białe, pięciopłatkowe, mają 2,5–3,5 cm średnicy i wyrastają w pęczkach po dwa do sześciu, razem z młodymi liśćmi, w kwietniu i maju. Są lekko pachnące i zapylane przez pszczoły. Owocem jest mięsisty pestkowiec o średnicy 1–2,5 cm, po dojrzeniu żółty, czerwony lub ciemnofioletowy, z jedną twardą pestką.
Gatunek występuje naturalnie w Europie, Anatolii, Afryce Północnej i zachodniej Azji. Czasem ucieka z ogrodów i dziczeje. Kwiaty żywią pszczoły i inne owady zapylające, na liściach żerują gąsienice motyli, a owoce zjadają ptaki i wiewiórki.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Czereśnia potrzebuje pełnego słońca, bo tylko w nim dobrze owocuje. Wybierz miejsce osłonięte, gdzie kwiaty są mniej narażone na uszkodzenie przez późny przymrozek.
Podlewanie
Wymagania wodne są umiarkowane. Drzewo lubi glebę wilgotną, ale dobrze przepuszczalną, i nie znosi stojącej wody przy korzeniach. Młode drzewka podlewaj w okresach suszy. Więcej wody potrzebuje w maju, czerwcu i lipcu.
Gleba
Najlepsza jest głęboka, żyzna, próchniczna gleba gliniasta o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, mniej więcej pH 6,0–7,5, dobrze przepuszczalna. Przy zastoinach wody rośnie ryzyko zgnilizny korzeni.
Nawożenie
Nawozić warto w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego.
Sadzenie
Drzewka sadzi się w marcu oraz w październiku i listopadzie. Wybierz słoneczne, osłonięte miejsce z żyzną i przepuszczalną glebą. W pierwszych sezonach pamiętaj o podlewaniu w czasie suszy.
Cięcie
Czereśnię tnie się w lipcu i sierpniu, w suchą, ciepłą pogodę. Ma to znaczenie, bo cięcie w suchą pogodę latem ogranicza ryzyko raka bakteryjnego. Usuwaj przy tym porażone drewno.
Zimowanie
Czereśnia jest w pełni mrozoodporna i nie wymaga okrywania na zimę. Okres spoczynku przypada na listopad, grudzień, styczeń i luty. Zagrożeniem są późne przymrozki w kwietniu i maju, które niszczą pąki i kwiaty. W tym czasie warto okrywać drzewo włókniną.
Rozmnażanie
Czereśnię rozmnaża się przez szczepienie lub z nasion. Siew wypada w październiku, a terminy rozmnażania to styczeń, luty i sierpień.
Choroby i szkodniki
Na czereśni mogą pojawić się mszyce, muszki owocowe, pilarze i tarczniki. Z chorób występują m.in. rak bakteryjny, brunatna zgnilizna, czarna narośl, plamistość liści, mączniak prawdziwy, dziurkowatość liści, guzowatość korzeni, zgnilizna korzeni i parch.
Obumarłe pąki lub kwiaty: przyczyną jest późny przymrozek. Sadź drzewo w osłoniętym miejscu i okrywaj je włókniną.
Żywica sącząca się z gałęzi i zamieranie pędów: to objaw raka bakteryjnego. Tnij w suchą letnią pogodę i usuń porażone drewno.
Gnijące owoce na drzewie: to brunatna zgnilizna. Usuwaj zmumifikowane owoce i popraw przewiewność korony.
Owoce zjadane przez ptaki: zabezpiecz drzewo siatką.
Zbiór i wykorzystanie
Owoce dojrzewają w czerwcu i lipcu. Jada się je na surowo lub po obróbce cieplnej. Przed przetwarzaniem usuń pestki, ponieważ ich jądra zawierają związki cyjanogenne.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
Czereśnia jest trująca dla kotów, psów i koni, a dla ludzi łagodnie trująca. Toksyczne są liście, kwiaty, nasiona, pędy i niedojrzałe zielone owoce. Odpowiadają za to glikozydy cyjanogenne: amigdalina i prunasyna. Objawy zatrucia cyjankami to rozszerzone źrenice, trudności z oddychaniem, dyszenie, ceglastoczerwone dziąsła, osłabienie, drgawki i wstrząs. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skontaktuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox

















































































