Ketmia szczawiowa
Hibiscus sabdariffa · Malvaceae
Inne nazwy: hibiskus szczawiowy, roselle
Ketmia szczawiowa, znana też jako hibiskus szczawiowy, Hibiscus sabdariffa czy roselle, to szybko rosnący półkrzew z czerwonymi pędami. Uprawia się ją dla mięsistych, ciemnoczerwonych kielichów, z których powstaje kwaskowata herbata. W naszym klimacie traktuje się ją jako roślinę jednoroczną, bo nie znosi mrozu.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 20–32 °C, min. 2 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 1–2,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda ketmia szczawiowa
Hibiscus sabdariffa należy do rodziny ślazowatych (Malvaceae). Prawdopodobnie pochodzi z części Afryki, a szeroko uprawia się ją w tropikalnej i subtropikalnej Azji, na Karaibach i w obu Amerykach. Ma pokrój wyprostowany, luźny i rozgałęziony, z czerwonymi pędami i zdrewniałą podstawą. Zwykle osiąga 100–250 cm wysokości i 90–180 cm szerokości, a rośnie szybko.
Liście są skrętoległe, u młodych roślin pojedyncze, później głęboko dzielone na 3–5 klap, o długości 8–15 cm. Są zielone z czerwonawym odcieniem i czerwonymi nerwami. Kwiaty są kielichowate i mają 8–10 cm średnicy. Są białe do bladożółtych, z ciemnoczerwoną plamką u nasady każdego płatka. Pod kwiatem znajduje się mięsisty kielich, który w miarę dojrzewania owocu przybiera głęboki czerwony kolor. Roślina ma głęboki korzeń palowy, dzięki któremu dobrze znosi suszę.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Ketmia szczawiowa wymaga pełnego słońca. Jest rośliną dnia krótkiego i zakwita, gdy noce trwają co najmniej 12 godzin, dlatego kwitnie w sierpniu, wrześniu i październiku. Najlepiej rośnie w temperaturze około 20–32°C. Można ją uprawiać także w pojemnikach.
Podlewanie i wilgotność
Wymagania wodne są umiarkowane. Rośliny podlewa się regularnie w czasie ukorzeniania oraz w okresie kwitnienia. Później głębokie korzenie pozwalają roślinie przetrwać okresy bez deszczu. Najwięcej wody potrzebuje od czerwca do sierpnia. Wilgotność powietrza może być umiarkowana.
Podłoże
Roślina rośnie w większości dobrze przepuszczalnych gleb, także ubogich: piaszczystych, gliniastych i próchnicznych. Lubi glebę z niewielką ilością materii organicznej. Najlepiej czuje się w podłożu wilgotnym, ale dobrze odprowadzającym wodę, o pH około 5,5–7,5.
Nawożenie
Nawozi się ją w czerwcu i lipcu, czyli w czasie intensywnego wzrostu.
Siew i sadzenie
Nasiona wysiewa się do pojemników w domu w marcu i kwietniu. Rośliny wysadza się na miejsce stałe w maju lub czerwcu, dopiero po ostatnich przymrozkach, gdy gleba jest już ciepła.
Warto pamiętać, że w chłodniejszych rejonach sezon może być zbyt krótki, by udał się zbiór. Kielichy dojrzewają mniej więcej przez sześć miesięcy, więc wczesny siew ma duże znaczenie.
Zimowanie
W chłodnym klimacie uprawia się ją jako roślinę jednoroczną. Ketmia szczawiowa nie jest mrozoodporna i znosi najwyżej około 2°C, a zimowe minima sięgają u nas nawet -20°C. Do dojrzewania kielichów potrzebuje długiego, ciepłego sezonu. Rośliny warto chronić przed przymrozkami w kwietniu i maju oraz we wrześniu i październiku.
Rozmnażanie
Rozmnaża się ją z nasion lub z sadzonek pędowych.
Zbiór i zastosowanie
Kielichy zbiera się w październiku i listopadzie. Jadalne są także liście, kwiaty, młode pędy i nasiona. Z kielichów zaparza się kwaskowatą czerwoną herbatę, robi się też dżem, galaretkę, syrop, sok i wino. Liście gotuje się podobnie jak kwaśny szpinak.
Napary z kielichów tradycyjnie pije się jako napój ziołowy. Dowody na obniżanie ciśnienia krwi są na razie niewystarczające.









































































































