Topola czarna
Populus nigra · Salicaceae
Inne nazwy: sokora
Topola czarna (Populus nigra), zwana też sokorą, to duże, szybko rosnące drzewo liściaste, w pełni mrozoodporne w polskich warunkach. Najlepiej czuje się na wilgotnej, otwartej przestrzeni, a w małym ogrodzie szybko sprawia kłopoty. Warto wiedzieć o niej kilka rzeczy, zanim wybierze się miejsce.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -33 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 15–40 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda topola czarna
Topola czarna to drzewo liściaste, wieloletnie, dorastające zwykle do 15–40 m wysokości. Rośnie szybko, ale jest krótkowieczna. Ma szeroką, zaokrągloną koronę, a odmiana 'Italica' tworzy kolumnowy, wąski pokrój.
Liście są pojedyncze, skrętoległe, błyszczące, rombowate do trójkątnych, zwykle długości około 5–8 cm, z obu stron zielone. Jesienią przebarwiają się na żółto.
Topola jest rośliną dwupienną. Wiosną, w marcu i kwietniu, pojawiają się wiatropylne kwiatostany: czerwone kotki męskie i zielone żeńskie. Drzewa żeńskie wytwarzają małe torebki, z których wiosną uwalnia się puch z nasionami.
W naturze występuje w Europie, północno-zachodniej Afryce oraz zachodniej i środkowej Azji. Zasiedla nisko położone, wilgotne tereny, takie jak tereny zalewowe w dolinach rzek, gdzie jako szybki gatunek pionierski zajmuje otwarte przestrzenie.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, przy co najmniej 6 godzinach bezpośredniego światła, ale znosi też lekkie zacienienie.
To drzewo na dużą działkę, nad wodę albo na wilgotny teren. Dobrze sprawdza się jako wiatrochron. Ze względu na płytki, szeroko rozrastający się system korzeniowy nie nadaje się do sadzenia w pobliżu budynków, nawierzchni ani odpływów.
Podlewanie
Topola czarna ma umiarkowane wymagania wodne, ale lubi gleby stale wilgotne i radzi sobie nawet na podmokłym podłożu. Słabo znosi suszę, więc w okresach bez deszczu, zwłaszcza u młodych drzew, trzeba pilnować, by podłoże nie wysychało.
Gleba
Najlepsze są gleby wilgotne, próchniczne, gliniaste lub piaszczyste, zatrzymujące wodę. Wapienne podłoże zwykle nie przeszkadza, natomiast drobnoziarnista, ciężka glina jej nie służy.
Sadzenie
Drzewa z gołym korzeniem lub z kontenera sadzi się jesienią (październik, listopad) albo wczesną wiosną (marzec, kwiecień). Miejsce należy wybrać z dala od budynków, nawierzchni i instalacji odpływowych.
Cięcie
Martwe i uszkodzone gałęzie usuwa się w okresie spoczynku, czyli w styczniu, lutym oraz w listopadzie i grudniu. Drewno jest kruche i łatwo się łamie, dlatego po wichurach warto sprawdzić koronę.
Zimowanie
Topola czarna jest w pełni mrozoodporna i nie wymaga okrywania. Przetrwa mrozy do około -33 °C, a typowe zimowe minima do -20 °C nie stanowią dla niej problemu.
Rozmnażanie
Najczęściej rozmnaża się ją z sadzonek pędowych, które pobiera się w styczniu, lutym, marcu oraz w listopadzie i grudniu. Można też wysiewać nasiona, w kwietniu i maju.
Problemy i szkodniki
Najczęściej kłopoty wynikają z korzeni: płytkie, rozrastające się korzenie wypychają nawierzchnie, niszczą trawnik i mogą uszkadzać odpływy. Wypuszczają też odrosty, które rozprzestrzeniają się po okolicy. Rozwiązaniem jest sadzenie z dala od twardych powierzchni.
Drzewo mocno śmieci liśćmi i puchem nasiennym. Żeby ograniczyć puch, najlepiej wybierać osobniki męskie i sadzić je z dala od części wypoczynkowej ogrodu.
Jeśli gałęzie obumierają, a pień zamiera, przyczyną bywa rak albo po prostu starość. Porażone drewno należy usunąć, a krótkowieczne drzewa wymienić na nowe.
Możliwe szkodniki to mszyce, owady żerujące w drewnie, gąsienice i tarczniki. Z chorób występują raki (w tym rak cytosporowy), plamistości liści, rdze, mączniak prawdziwy i parch topoli.












































































