Śliwa wiśniowa
Prunus cerasifera · Rosaceae
Inne nazwy: ałycza, śliwa ałycza, Prunus divaricata
Śliwa wiśniowa (Prunus cerasifera), zwana też ałyczą lub śliwą ałyczą, to niewielkie drzewo albo duży krzew, które kwitnie bardzo wcześnie, równocześnie z rozwojem liści. Uprawia się ją jako drzewo ozdobne, owocowe i na żywopłoty. Jest łatwa w uprawie i mrozoodporna, ale ma kruche drewno i jest krótkowieczna.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 8–25 °C, min. -25 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 6–12 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda śliwa wiśniowa
Drzewo osiąga zwykle 6–12 m wysokości i 4–8 m szerokości. Rośnie w umiarkowanym tempie. Pokrój jest wzniesiony, mocno rozgałęziony, z zaokrągloną lub kielichowatą koroną.
Liście są pojedyncze, jajowate do eliptycznych, piłkowane, długości 3–7 cm. Mogą być zielone, czerwone lub purpurowe, a odmiany o purpurowych liściach zachowują barwę aż do opadnięcia liści. Drzewo zrzuca liście na zimę.
Pachnące, pięciopłatkowe kwiaty mają około 2 cm średnicy i mnóstwo pręcików. Są białe lub różowe i pojawiają się w marcu i kwietniu. Owoce to jadalne, okrągłe pestkowce o średnicy 2–3 cm, żółte lub czerwone, a u form o purpurowych liściach ciemnofioletowe. Dojrzewają latem. Gatunek pochodzi z południowo-wschodniej Europy oraz zachodniej i środkowej Azji, od Bałkanów i Turcji po Kaukaz, Iran i Himalaje. Poza naturalnym zasięgiem bywa dziczejąca. W Ameryce Północnej jest zdziczała, a w południowo-wschodniej Australii słabo inwazyjna na terenach zadrzewionych w pobliżu miast.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najobficiej kwitnie w pełnym słońcu, ale toleruje też półcień. Wczesne kwiaty bywają niszczone przez późne przymrozki wiosenne, dlatego warto wybrać miejsce osłonięte.
Podlewanie
Śliwa wiśniowa lubi glebę wilgotną, ale dobrze przepuszczalną. Młode drzewka podlewaj w okresach suszy. Więcej wody potrzebują w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gleba
Najlepsza jest wilgotna, przepuszczalna glina o odczynie pH mniej więcej 5,5–7,5. Drzewo dobrze znosi też gleby gliniaste i piaszczyste.
Nawożenie
Nawoź ją wczesną wiosną, w marcu i kwietniu.
Sadzenie
Sadź w marcu, kwietniu, październiku lub listopadzie, w słonecznym miejscu. Wybierz drzewko z wyraźnym, silnym przewodnikiem centralnym. Gatunek wytwarza włókniste korzenie i odrosty korzeniowe.
Cięcie
Przycinaj lekko, latem, w czerwcu, lipcu lub sierpniu. Unikaj cięcia zimą, bo zwiększa ono ryzyko chorób. Młode drzewka prowadź z silnym przewodnikiem centralnym, co ogranicza łamanie się gałęzi. Odrosty od podstawy usuwaj regularnie.
Zimowanie
Drzewo jest mrozoodporne i nie wymaga okrywania na zimę. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień. Ochrony przed mrozem wymagają natomiast wczesne kwiaty w marcu i kwietniu.
Rozmnażanie
Można rozmnażać ją z nasion, z sadzonek pędowych i przez szczepienie. Nasiona wysiewa się w październiku i listopadzie, a sadzonki pobiera w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Najczęstsze problemy
Gałęzie łamią się pod wpływem wiatru lub śniegu, bo drewno jest kruche. Pomaga prowadzenie młodych drzewek z silnym przewodnikiem centralnym.
Przymrozki wiosenne niszczą wczesne kwiaty. Ryzyko to zmniejsza osłonięte stanowisko.
Odrosty od podstawy to naturalna cecha gatunku, więc trzeba je regularnie usuwać.
Zbiór i zastosowanie
Owoce zbiera się w lipcu, sierpniu i wrześniu. Można je jeść na surowo lub gotować z nich dżem. Są podstawą gruzińskiego sosu tkemali, a w Rumunii służą do zakwaszania zup.
Wczesne kwiaty są pokarmem dla pszczół, a owoce chętnie zjadają ptaki.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
Liście, łodygi i nasiona są trujące dla kotów, psów, koni i ludzi. Zawierają glikozydy cyjanogenne. Zwiędłe liście lub nasiona mogą wywołać zatrucie cyjankiem, a jego objawami są trudności z oddychaniem, rozszerzone źrenice, zadyszka i wstrząs. Miąższ dojrzałych owoców jest jadalny. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna. W razie wątpliwości skonsultuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox

















































































