Migdałowiec
Prunus amygdalus · Rosaceae
Inne nazwy: migdałowiec pospolity, migdał, Migdałowiec zwyczajny, Śliwa migdał
Migdałowiec pospolity (Prunus amygdalus), zwany też po prostu migdałem, to niewielkie drzewo o pachnących, biało-różowych kwiatach, które pojawiają się jeszcze przed liśćmi. W Polsce jest uprawą wymagającą: lubi słońce i ciepło, a mroźne zimy oraz wiosenne przymrozki mogą mu zaszkodzić.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 15–30 °C, min. -15 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 3–4,5 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda migdałowiec pospolity
Migdałowiec to małe, zaokrąglone, rozłożyste drzewo liściaste o krótkim pniu i luźnej koronie. Dorasta zwykle do 3–4,5 m wysokości. Liście są wąskie, lancetowate, długości 8–13 cm, zielone, z drobno piłkowanym brzegiem i krótkim ogonkiem.
Kwiaty mają pięć płatków, średnicę 3–5 cm, są pachnące, białe lub różowe. Wyrastają pojedynczo lub po dwa, przed liśćmi, w marcu i kwietniu. Owocem jest pestkowiec długości 3,5–6 cm ze skórzastą, owłosioną, szarozieloną owocnią, która przy dojrzewaniu pęka. W środku znajduje się zdrewniała pestka, a w niej jadalne nasienie, czyli migdał.
Gatunek pochodzi z zachodniej i środkowej Azji, a naturalnie rośnie na suchych, skalistych zboczach w ciepłym klimacie. Poziom trudności uprawy określa się jako średni.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Migdałowiec potrzebuje pełnego słońca oraz ciepłego, suchego lata. Wybierz miejsce osłonięte, bo wczesne kwiaty łatwo mogą ucierpieć od wiosennych przymrozków.
Podlewanie i wilgotność
Wymagania wodne są niskie, a odporność na suszę średnia. Drzewo lubi niską wilgotność powietrza. Wodę warto dawać nieco częściej w czerwcu, lipcu i sierpniu, a unikać zalewania, bo gleba ma być przepuszczalna.
Gleba
Najlepsza jest głęboka, lekka, dobrze przepuszczalna ziemia. Unikaj gleb ciężkich i podmokłych, w których woda stoi przy korzeniach.
Sadzenie
Sadź jesienią lub wczesną wiosną, w słonecznym, osłoniętym miejscu o przepuszczalnym podłożu. Terminy to marzec, kwiecień oraz październik i listopad.
Wiele odmian wymaga do zapylenia drugiej odmiany, więc przy zakupie warto o to zapytać i rozważyć dwa drzewa.
Nawożenie
Nawozić najlepiej w marcu i kwietniu, czyli na początku sezonu wegetacyjnego.
Cięcie
Termin cięcia przypada na lipiec i sierpień.
Zimowanie i ochrona przed mrozem
Migdałowiec potrzebuje zimowego chłodu: mniej więcej 200–700 godzin poniżej 7°C. Okres spoczynku to styczeń, luty, listopad i grudzień.
Drzewo wytrzymuje temperatury do około -15°C, a w polskim klimacie typowe zimowe minima sięgają -20°C. Dlatego nie można uznać go za w pełni mrozoodporne w gruncie, a w mroźniejszych rejonach ryzyko przemarznięcia jest realne. Wiosną, w marcu i kwietniu, szczególnie ważna jest ochrona kwiatów przed przymrozkami.
Rozmnażanie
Migdałowiec rozmnaża się przez szczepienie (lipiec i sierpień) lub z nasion, które wysiewa się w październiku.
Szkodniki i choroby
Wśród szkodników wymienia się mszyce, przędziorki, omacnicę (navel orangeworm) oraz owocówkę brzoskwiniową (peach twig borer).
Choroby to kędzierzawość liści brzoskwini, brunatna zgnilizna drzew pestkowych, dziurkowatość liści i rak bakteryjny. Wczesne kwitnienie i osłonięte, przewiewne stanowisko pomagają ograniczyć kłopoty.
Zbiór i zastosowanie
Owoce dojrzewają jesienią, 7–8 miesięcy po kwitnieniu, a zbiór przypada na wrzesień i październik. Jadalne jest nasienie (jądro).
Migdały jada się w całości, blanszowane lub mielone, używa się ich też do deserów, np. marcepanu. Na surowo jada się wyłącznie odmiany słodkie, bo jądra migdałów gorzkich zawierają związki cyjanogenne.
Wczesne kwiaty są ważnym wiosennym pożytkiem dla pszczół i innych zapylaczy.

















































































