Śliwa domowa
Prunus domestica · Rosaceae
Inne nazwy: śliwa węgierka
Śliwa domowa (Prunus domestica), zwana też po prostu śliwą, jest w pełni mrozoodpornym drzewem owocowym, które w Polsce rośnie na zewnątrz bez osłony. Wiosną pokrywa się białymi kwiatami, a od sierpnia do października daje słodkie lub kwaśne owoce. Trudność uprawy oceniamy jako umiarkowaną.
- Światło
- Pełne słońce
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Średnio wymagająca
- Wysokość
- 3–6 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda śliwa domowa
Śliwa domowa, nazywana też śliwą węgierką, należy do rodziny różowatych (Rosaceae). To wieloletnie drzewo liściaste o umiarkowanym tempie wzrostu, zwykle dorastające do 3–6 m. Ma pokrój dużego krzewu lub małego, wzniesionego drzewa, czasem z cierniami.
Liście są pojedyncze, osadzone skrętolegle, eliptyczne do jajowatych, długości 5–10 cm, z piłkowanym brzegiem i zaostrzonym wierzchołkiem. Górna strona blaszki jest owłosiona. Białe, miseczkowate kwiaty o pięciu płatkach i długich pręcikach pojawiają się pojedynczo lub parami w kwietniu, jeszcze przed rozwinięciem liści. Owocem jest mięsista pestkowiec o średnicy 3–8 cm z jedną pestką, dojrzewający na fioletowo-niebiesko, czerwono lub żółto. Miąższ bywa słodki albo kwaśny.
W naturze śliwa rośnie w sadach, żywopłotach i osłoniętych, słonecznych miejscach na żyznej, wilgotnej i przepuszczalnej glebie. Kwiaty są pożytkiem dla owadów zapylających, a drzewo jest rośliną żywicielską gąsienic motyli.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Śliwa potrzebuje pełnego słońca, co najmniej 6 godzin bezpośredniego światła dziennie. Wybierz miejsce osłonięte od zimnych wiatrów i z dala od zastoisk mroźnego powietrza, bo właśnie przymrozki w czasie kwitnienia najczęściej odbierają plon.
Podlewanie
Gleba powinna być równomiernie wilgotna, ale nigdy zalana. Młode drzewka podlewaj regularnie, a starsze w okresach suszy, zwłaszcza gdy owoce rosną. Więcej wody potrzeba w czerwcu, lipcu i sierpniu.
Gleba
Najlepsza jest żyzna, próchniczna glina, która zatrzymuje wilgoć, a jednocześnie dobrze odprowadza nadmiar wody. Optymalne pH to mniej więcej 6–7,5.
Nawożenie
Nawóz najlepiej stosować wczesną wiosną, w marcu i kwietniu.
Sadzenie
Drzewka z gołym korzeniem sadź jesienią (październik, listopad) albo wczesną wiosną (marzec, kwiecień). Wybierz słoneczne miejsce i posadź drzewko tak, aby miejsce szczepienia znalazło się nad powierzchnią gleby.
Cięcie
Śliwę tnij latem, w lipcu i sierpniu. Cięcie w tym terminie ogranicza ryzyko srebrzystości liści i raka bakteryjnego. Usuwaj gałęzie suche, krzyżujące się i zbyt gęste, a koronę utrzymuj w formie rozwartej, przewiewnej.
Zimowanie
Śliwa jest w pełni mrozoodporna i znosi zimowe spadki temperatury typowe dla Polski, a w uprawie wytrzymuje nawet około -30°C. Zimą, w styczniu, lutym, listopadzie i grudniu, drzewo odpoczywa. Zabezpieczenia wymagają natomiast kwiaty w kwietniu, gdy zagrażają późne wiosenne przymrozki.
Rozmnażanie
Śliwę rozmnaża się przez szczepienie lub z nasion. Szczepienie przypada na sierpień.
Szkodniki i choroby
Do szkodników należą owocówka śliwkóweczka, przędziorki i inne roztocza, przędziorki gniazdowe oraz korniki i inne owady wiercące w drewnie. Z chorób pojawiają się mączniak, rdza, brunatna zgnilizna, choroby wirusowe i bakteryjne.
Gnijące owoce wskazują na brunatną zgniliznę: usuń zmumifikowane owoce i popraw przewiewność korony. Robaki w owocach to zwykle owocówka: pomagają pułapki feromonowe i regularne zbieranie spadów. Mało owoców oznacza często uszkodzenie kwiatów przez przymrozek lub słabe zapylenie. Wybierz osłonięte miejsce i zadbaj o odpowiednią odmianę zapylającą.
Zbiór i wykorzystanie
Owoce zbiera się w sierpniu, wrześniu i październiku. Jadalne są owoce świeże, gotowane, przetworzone lub w dżemie. Suszone śliwki to suszone owoce. Pestek nie wolno jeść.
Bezpieczeństwo
Toksyczne dla kotów i psów- Koty
- Trująca
- Psy
- Trująca
- Konie
- Trująca
Śliwa domowa jest toksyczna dla kotów, psów i koni, a dla ludzi łagodnie toksyczna. Trujące są łodygi, liście i nasiona, które zawierają glikozydy cyjanogenne. Objawy zatrucia cyjankiem to jasnoczerwone dziąsła, rozszerzone źrenice, utrudniony oddech, zadyszka i szok. Najbardziej niebezpieczne są zwiędnięte liście. To wyłącznie informacja, a nie porada weterynaryjna ani medyczna; w razie wątpliwości skontaktuj się z weterynarzem lub lekarzem.
Źródło: ASPCA Toxic and Non-Toxic Plants, North Carolina Extension Gardener Plant Toolbox































































































