Kalina (viburnum) z białymi kwiatostanami na krzewie

Zdjęcie: Tom Norton, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Alina Bryleva, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Alina Bryleva, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Tom Norton, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Mary Krieger, CC BY 4.0, iNaturalist

Zdjęcie: Mary Krieger, CC BY 4.0, iNaturalist

Krzewy Rośliny żywopłotowe Drzewa ozdobne

Kalina

Viburnum · Viburnaceae

Inne nazwy: kaliny

Kalina, zwana też viburnum, to rodzaj krzewów, czasem małych drzew, o białych, kremowych lub różowych kwiatach i czerwonych albo purpurowych liściach jesienią. W polskim klimacie zimuje w gruncie, a uprawa jest zwykle łatwa.

Światło: Pełne słońce, Półcień
Podlewanie: Umiarkowane
Wilgotność powietrza: Umiarkowana
Temperatura: 10–24 °C, min. -25 °C
Trudność uprawy: Łatwa
Wysokość: 1–5 m

Gatunki i odmiany

Kalina koralowa

Viburnum opulus

Pełne słońce
Umiarkowane

Pielęgnacja w ciągu roku

Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.

Sadzenie do gruntuPrzesadzaniePrzycinanieRozmnażanieNawożenieWięcej wodyKwitnienieOkres spoczynku

Kiedy wykonywaćOkres spoczynkuBieżący miesiąc

Jak wygląda kalina

Kaliny tworzą wyprostowane lub zaokrąglone krzewy, czasem niewielkie drzewa. Liście są naprzeciwległe, pojedyncze, całobrzegie, ząbkowane lub klapowane. Gatunki z chłodnych stref zrzucają je na zimę, a większość gatunków z ciepłego klimatu umiarkowanego jest zimozielona.

Kwiaty są drobne, pięciopłatkowe, zebrane w kwiatostany o szerokości 5–15 cm, a u niektórych gatunków otoczone dużymi, płonnymi kwiatami. Wiele kalin pachnie intensywnie. Kwitną zwykle od kwietnia do czerwca. Owoce to pojedyncze pestkowce, okrągłe lub owalne, czerwone, purpurowe, niebieskie albo czarne. Do rodzaju należą m.in. Viburnum lantana, V. opulus, V. tinus, V. odoratissimum i V. rhytidophyllum.

Rodzaj naturalnie występuje w umiarkowanej strefie półkuli północnej.

Uprawa i pielęgnacja

Stanowisko

Kalina rośnie w pełnym słońcu i w półcieniu. Jako krzew ozdobny sprawdzi się w grupie, a także jako żywopłot. Przy kwitnących, pachnących odmianach warto wybrać miejsce blisko ścieżki lub ławki.

Podlewanie

Zapotrzebowanie na wodę jest umiarkowane. Kalina lubi podłoże stale lekko wilgotne, ale nie zalane. Intensywniej podlewaj w czerwcu, lipcu i sierpniu, zwłaszcza w czasie suszy.

Gleba

Najlepsza jest gleba wilgotna, a jednocześnie dobrze przepuszczalna. Młode krzewy uprawiane w pojemnikach przesadza się w marcu.

Nawożenie

Nawóż w marcu i kwietniu, na początku sezonu wegetacyjnego. Później zwykle nie ma takiej potrzeby.

Cięcie

Przycinaj po kwitnieniu, czyli w maju i czerwcu. Usuń martwe pędy oraz te, które się krzyżują. Odmiany kwitnące zimą tnie się po przekwitnięciu.

Sadzenie

Kalinę sadzi się w marcu, kwietniu lub w październiku. Wybierz miejsce słoneczne lub półcieniste i wilgotną, przepuszczalną glebę.

Zimowanie

Kalina jest mrozoodporna. Znosi spadki temperatury do około −25°C, a typowe zimowe minimum w Polsce to około −20°C. Styczeń, luty, listopad i grudzień to okres spoczynku, w którym krzewu nie trzeba nawozić ani intensywnie podlewać.

Rozmnażanie

Kalinę rozmnaża się z sadzonek pędowych, przez odkłady lub z nasion. Sadzonki najlepiej pobierać w czerwcu i lipcu.

Pożytki i zastosowanie

Kalina jest przyjazna zapylaczom, a jej jagody są pokarmem dla ptaków. Liście zjadają gąsienice wielu motyli i ciem. Jadalne owoce mają tylko nieliczne gatunki, np. V. lentago; jada się je na surowo lub w dżemie.

Kora niektórych gatunków jest tradycyjnie stosowana jako środek rozkurczowy i w leczeniu astmy.