Wierzba iwa

Iwa dobrze rośnie w pełnym słońcu i w półcieniu. Ze względu na szybki wzrost i rozmiary potrzebuje sporo miejsca, dlatego najlepiej sprawdza się w większym ogrodzie, na obrzeżach działki, przy oczku wodnym lub na wilgotnym skraju trawnika.

Wymagania wodne są umiarkowane. Wierzba toleruje zarówno miejsca wilgotne, jak i nieco suchsze, ale najlepiej rośnie przy regularnej wilgotności podłoża. W pierwszym sezonie po posadzeniu warto pilnować, by ziemia nie przesychała.

Gatunek jest mało wymagający i radzi sobie na większości gleb, także gliniastych. Najchętniej rośnie na ziemi wilgotnej, żyznej i próchniczej, z dobrym odpływem wody.

Sadzonki najlepiej sadzić w marcu i kwietniu albo w październiku i listopadzie. Siew nasion przypada na maj i czerwiec.

Iwa dobrze znosi mocne cięcie. Żeby utrzymać zwarty pokrój, przycinaj ją po kwitnieniu, w kwietniu i maju.

Wierzba iwa jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje około -30°C, więc przy typowych polskich zimach nie wymaga okrywania. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.

Iwę rozmnaża się z nasion, z sadzonek pędowych lub przez szczepienie. Sadzonki pobiera się w czerwcu i lipcu. Gatunek słabo się ukorzenia, szczególnie z sadzonek zdrewniałych, dlatego wybieraj sadzonki zielne albo wysiew nasion.

Na liściach mogą pojawić się galasy wywołane przez pryszczarki. Zwykle to kłopot wyłącznie wizualny, wystarczy usunąć porażone liście.

Jeśli sadzonki nie chcą się ukorzenić, przyczyną jest zwykle słaba zdolność gatunku do ukorzeniania. Spróbuj z sadzonkami zielnymi albo wysiewem nasion.

Gałązki z baziami nadają się na bukiety i można je ciąć w lutym i marcu. Iwa wcześnie dostarcza pszczołom nektaru i pyłku, jest też rośliną żywicielską dla gąsienic motyli, a jej liście zjadają ssaki. Sprawdza się także w żywopłocie i przy zbiornikach wodnych.

Kora zawiera salicynę i taniny i tradycyjnie była stosowana jako środek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy.