Koniczyna biała
Trifolium repens · Fabaceae
Inne nazwy: koniczyna rozesłana
Koniczyna biała, zwana też koniczyną rozesłaną (Trifolium repens), to niska, szybko rosnąca bylina tworząca zwarty kobierzec. Nadaje się na zadarnienie, do mieszanek trawnikowych i na łąkę kwietną. Jest w pełni mrozoodporna i łatwa w uprawie.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Umiarkowane
- Wilgotność powietrza
- Umiarkowana
- Temperatura
- 10–24 °C, min. -40 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 10–20 cm
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda koniczyna biała
Koniczyna biała to bylina zielna o wysokości zwykle 10–20 cm. Rozrasta się na szerokość od 30 do nawet 100 cm. Tworzy niską darń z rozłogów, które ukorzeniają się w węzłach, dlatego rośnie szybko.
Liście są trójlistkowe, osadzone na długich ogonkach. Zielone listki mają gładki, eliptyczny lub jajowaty kształt i zwykle jasny, półksiężycowaty znak. Od maja do września nad listowiem pojawiają się na osobnych łodygach kuliste główki z 40–100 drobnych białych kwiatków, czasem z różowym lub kremowym odcieniem. Po kwitnieniu powstają małe brązowe strąki z 4–6 nasionami.
W naturze rośnie na łąkach, pastwiskach, trawnikach, przydrożach i miedzach. Pochodzi z Europy, zachodniej i środkowej Azji oraz części Afryki Północnej.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale znosi też półcień. Dobrze sprawdza się tam, gdzie potrzebna jest niska, zwarta okrywa gruntu. Warto pamiętać, że roślina mocno się rozprzestrzenia, więc w pobliżu rabat z delikatniejszymi bylinami trzeba pilnować jej zasięgu.
Podlewanie
Koniczyna lubi stale lekko wilgotną glebę. Jest mało odporna na suszę, więc w upalne, suche okresy, szczególnie w lipcu i sierpniu, warto ją podlewać obficiej. Dzięki temu darń dłużej zachowuje zieloną barwę.
Gleba
Rośnie w większości gleb ogrodowych: gliniastych, próchnicznych i piaszczysto-gliniastych. Najlepsza jest żyzna, wilgotna, a jednocześnie przepuszczalna ziemia o pH od około 5,5 do 7,5.
Nawożenie
Koniczyna potrzebuje niewiele nawozów, ponieważ dzięki bakteriom w brodawkach korzeniowych sama wiąże azot. Nawozów bogatych w azot należy unikać.
Koszenie i przycinanie
Regularne koszenie lub przycinanie utrzymuje darń gęstą i pobudza roślinę do intensywnego odrastania. Zabiegi można wykonywać od kwietnia do września.
Siew
Nasiona wysiewa się na powierzchnię gleby, bez przykrywania. Termin siewu to kwiecień i maj albo sierpień (wczesna jesień). Na trawnik lub pastwisko koniczynę miesza się z trawami.
Zimowanie
Jest w pełni mrozoodporna i nie wymaga okrywania. W surowe zimy liście mogą zamierać lub przerzedzać się, ale wiosną roślina odrasta. Okres spoczynku przypada na styczeń, luty, listopad i grudzień.
Rozmnażanie
Koniczynę rozmnaża się z nasion albo przez podział. Podział najlepiej wykonać w kwietniu, maju lub wrześniu. Ukorzenione odcinki rozłogów łatwo przyjmują się w nowym miejscu.
Problemy
Z chorób wymienia się zgniliznę koniczyny. Najczęstszym kłopotem jest jednak nadmierna ekspansja: roślina rozrasta się przez ukorzeniające się rozłogi i samosiew, dlatego w trawniku bywa uznawana za chwast. Nie jest jednak poważnym gatunkiem inwazyjnym.
Zbiór i zastosowanie
Liście i kwiatostany są jadalne, na surowo lub po obróbce, a po wysuszeniu nadają się na herbatkę. Zbiera się je zwykle od czerwca do sierpnia.
Koniczyna biała jest cenioną rośliną miododajną dla pszczół i motyli oraz wartościową paszą dla zwierząt gospodarskich.
























































































