Leszczyna turecka
Corylus colurna · Betulaceae
Inne nazwy: leszczyna drzewiasta
Leszczyna turecka, zwana też leszczyną drzewiastą (Corylus colurna), to duże drzewo o prostym pniu i stożkowatej koronie, które świetnie znosi mrozy i suszę. Wczesną wiosną zdobią ją długie żółte kotki, a jesienią dojrzewają jadalne orzechy. Wymaga dużo miejsca i słonecznego stanowiska.
- Światło
- Pełne słońce, Słońce do półcienia
- Podlewanie
- Niskie
- Wilgotność powietrza
- Niska
- Temperatura
- 10–25 °C, min. -30 °C
- Trudność uprawy
- Łatwa
- Wysokość
- 15–30 m
Pielęgnacja w ciągu roku
Kalendarz dla klimatu: Kontynentalny.
Jak wygląda leszczyna turecka
Leszczyna turecka to wolno rosnące drzewo liściaste z rodziny brzozowatych (Betulaceae). Dorasta zwykle do 15–30 m wysokości, a korona ma 6–10 m szerokości. W młodym wieku ma wąską, stożkowatą koronę, z czasem staje się szersza i nieregularna, z poziomo rozłożonymi konarami głównymi.
Liście są szeroko zaokrąglone do odwrotnie jajowatych, długości 7–13 cm, błyszczące, jasnozielone, owłosione, z grubo podwójnie piłkowanym lub płytko klapowanym brzegiem. Jesienią przebarwiają się na żółto.
Pod koniec zimy i na początku wiosny, jeszcze przed rozwojem liści, pojawiają się efektowne bladożółte kotki męskie o długości 5–10 cm. Kwiaty żeńskie są drobne i widać z nich tylko jaskrawoczerwone znamiona. Roślina jest jednopienna. Naturalnie występuje w górskich lasach południowo-wschodniej Europy i południowo-zachodniej Azji, od południowych Bałkanów po Kaukaz, najczęściej na płytkich, ubogich glebach wapiennych.
Uprawa i pielęgnacja
Stanowisko
Leszczyna turecka lubi światło i najlepiej rośnie w pełnym słońcu, choć toleruje lekki półcień. Przy wyborze miejsca uwzględnij jej rozmiary: zalecany rozstaw to około 8 m. Drzewo dobrze znosi suche powietrze.
Opadające łuski, orzechy i kotki zaśmiecają nawierzchnie, dlatego nie sadź jej nad kostką brukową czy tarasem i regularnie zamiataj opadłe części.
Podlewanie
Po przyjęciu się drzewo dobrze znosi suszę. Regularnie podlewaj je tylko w pierwszych latach po posadzeniu.
Gleba i przesadzanie
Roślina jest mało wymagająca: rośnie na glebach gliniastych, piaszczystych i zasadowych, także ubogich, kamienistych i zbitych. W naturze rośnie na wapieniu. Gleba powinna być umiarkowanie wilgotna, ale przepuszczalna.
Do długotrwałej uprawy w doniczce się nie nadaje. Starsze okazy słabo znoszą przesadzanie, więc jeśli musisz drzewo przenieść, zrób to, gdy jest jeszcze młode.
Cięcie
Cięcia potrzebuje niewiele. W styczniu lub lutym usuń suche i krzyżujące się gałęzie, zachowując naturalny przewodnik centralny.
Sadzenie
Młode drzewka sadź jesienią (w październiku i listopadzie) lub wiosną (w marcu i kwietniu), na słonecznym stanowisku z miejscem na dużą koronę. Wybieraj małe, młode sadzonki, bo starsze egzemplarze często się nie przyjmują.
Zimowanie
Leszczyna turecka jest w pełni mrozoodporna i wytrzymuje temperatury do około -30°C, więc nie wymaga żadnego okrywania.
Rozmnażanie
Można ją rozmnażać z nasion, przez szczepienie lub odkłady. Siew i pozostałe zabiegi rozmnażania wykonuj w październiku i listopadzie.
Problemy
Najczęstszą niedogodnością jest obfity opad łusek, orzechów i kotków, który zaśmieca nawierzchnie. Drugi problem to słabe przyjmowanie się starszych drzew po przesadzeniu, dlatego sadź małe, młode okazy.
Liście mogą uszkadzać chrząszcze, w tym guniak japoński. Zbieraj je ręcznie, a przy silnym nasileniu zastosuj odpowiedni środek.
Orzechy i zastosowanie
Jadalne orzechy mają 1–2 cm, bardzo twardą skorupę i dojrzewają we wrześniu i październiku w gęstych skupieniach po 3–8, otoczone miękką, kolczastą okrywą. Smakują jak orzechy laskowe i dobrze się przechowują, ale są drobne i trudne do rozłupania, dlatego nie mają większego znaczenia gospodarczego.
Drzewo wczesnymi kotkami dostarcza pyłku owadom, a orzechami karmi ptaki i drobne ssaki.
















































































